Jerzy Kulej – wojowniczość i sentymentalizm

Jerzy Kulej – wojowniczość i sentymentalizm

CHARAKTER (Z) PISMA Podpis pana Jerzego wydaje się płynny i swobodny. Duża pętla, od której się zaczyna („J”), obrazuje wysoki stopień pewności siebie i świadomość własnej wartości, a jednocześnie wewnętrzny namysł i zero pychy w stosunkach z innymi. Wkomponowanie w nią drugiej literki imienia („e”) świadczy, iż ten pełen radości życia człowiek lubi wszystko co piękne, zapewne jest wielbicielem muzyki, a zdolności artystyczne łączą się w jego duszy z dużym poczuciem romantyzmu. Pochyla litery w prawo, więc bywa bardzo uczuciowy. Początkowej pętli w autografie odpowiada litera „K” („Kulej”) i mocna kropka na końcu (w formie złamanego przecinka) będące sygnałem, że dynamika pana Jerzego jest prawdziwa i konsekwentnie zachowana, ma on bardzo silną wolę, bywa uparty i zadziorny (a nawet zaczepny), lecz przy tym także nieufny. Dowodzi tego m.in. wysoki stopień związania pisma – autograf sprawia wrażenie jednolitego odlewu. Zmienny nacisk wnosi do obrazu koloryt – w terminologii muzycznej: od subtelnego piano aż po fortissimo. Godne uwagi jest bardzo zgrabne połączenie imienia z nazwiskiem – to znak, że lubi on sztukę i zna się na niej (nie tyle jednak w teorii, ile raczej w praktyce). Taka siła twórcza właściwa jest jedynie nielicznym, zaliczającym się do wybitnych osobowości nie tylko ze względu na swoją aktywność i poczucie piękna, ale także wielkie serce i duchowe opanowanie. Jerzy Danton Share this:FacebookXTwitterTelegramWhatsAppEmailPrint

Ten artykuł przeczytasz do końca tylko z aktywną subskrypcją cyfrową.
Aby uzyskać dostęp, należy zakupić jeden z dostępnych pakietów:
Dostęp na 1 miesiąc do archiwum Przeglądu lub Dostęp na 12 miesięcy do archiwum Przeglądu
Porównaj dostępne pakiety
Wydanie: 2003, 38/2003

Kategorie: Sylwetki