Radykalne zero

Jest polskiej polityki specyfiką pewien przewidywalny i powtarzalny, rytualny wręcz schemat aktywności, które zasadniczo eksplodują mniej więcej rok przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi. W największym skrócie: z peletonu politycznego planktonu lub z obrzeży show-biznesu, z efemerycznej sfery kryptoekspertów wyłania się nagle on jeden, najmądrzejszy, najodważniejszy, radykalny, krytyczny mężczyzna w średnim wieku z ugruntowaną pozycją społeczną, wysokim lub bardzo wysokim statusem materialnym, i ogłasza: teraz ja! Jestem wszak lepszy od innych, niezużyty, krytyczny w ramach powszechnie akceptowalnej wykładni polityki i wizji świata: chcemy „normalnego” życia, unikajmy skrajności (co w 90% oznacza jaskiniową antylewicowość), zaakcentujmy tradycjonalistyczny konserwatyzm Polaków (bardziej niż Polek), nie bacząc na fakty. Nowy mesjasz (zrób to sam) wchodzi na scenę i budzi zachwyt mediów.

W pewnym uogólniającym skrócie tak właśnie pojawiały się Perseidy polskiej polityki: Janusz Palikot, Paweł Kukiz, Robert Biedroń, Ryszard Petru czy Szymon Hołownia. Ich pozorna świeżość przyciąga jak świeże pieczywo tysiące rozczarowanych, zawiedzionych swoimi poprzednimi fascynacjami politycznymi. Wszystkie zrywy tych panów kończą się podobnie, bo inaczej nie mogą – zwiędnięciem po wejściu do Sejmu, najpóźniej po drugiej kadencji.

Czas zatem na nową odsłonę! I tak w ostatnich dniach na dawnym Twitterze, dzisiaj X, pojawia się nowina: jest! A nawet są! Kolejni zbawcy, racjonalni, wyważeni, otwarci na dialog i niezależni – egzotyczny duet Matczak-Stanowski zapowiada: będziemy nową partię zakładać i firmować naszymi tęgimi głowami, profesora prawa i twórcy medialnego sukcesu Kanału Zero.

Będziemy ani z lewa, ani