Czasem krzew, częściej drzewo
Grusze zdziczałe, dzikie, polne, miedzowe, czy jakkolwiek inaczej je nazwiemy, przeżywają nas, ludzi. Osiągają sędziwy wiek – 100, 200, a nawet 300 lat. Dorastają do 20 m wysokości, chociaż na ogół są niższe. Wykazują odporność na suszę. Tworzą odrośle z korzeni, które zapewniają im trwałość i ciągłość. Na ich gałązkach można zauważyć cierniste pędy. Podobno zanim w języku polskim upowszechniły się słowa „grusza” i „gruszka”, w użyciu były „krusza” i „kruszka”.
Ich niewielkie owoce mają okrągły, jabłkowaty kształt. To po nich najłatwiej możemy odróżnić dziczki od tych gruszek, które wywodzą się od odmian sadowniczych, deserowych i soczystych, przyjmujących gruszkowatą formę.
Nie tak łatwo zidentyfikować gatunek gruszy. Przynajmniej ja nie podjąłbym się tego zadania, nawet bazując na dość precyzyjnych opisach w fachowej literaturze. Sprawę komplikuje obecność jeszcze jednego gatunku – gruszy pospolitej. Jest ona mieszańcem gruszy polnej i kilku innych odmian. Grusza pospolita potrafi też zdziczeć i może sprawiać trudności w identyfikacji.
Grusza polna owocuje na zielono,
Fragment książki Pawła Średzińskiego Drzewa. Czuły przewodnik po świecie drzew Podlasia…, Paśny Buriat, Suwałki 2026
