Jerzy Domański
Przecinanie węzła gordyjskiego
Ciągle słyszę, że Polacy, nawet interesujący się polityką, nie bardzo wiedzą, o co chodzi w sporach o Trybunał Konstytucyjny. Ta niewiedza może być zrozumiała, bo skoro dostajemy tak skrajnie rozbieżne oceny przedstawiane przez wybitnych prawników, to czym mamy się kierować? Intuicją, wiarygodnością prawników, którzy oceniają sytuację w Trybunale, a może tylko i wyłącznie zaufaniem do obozu politycznego, z którym sympatyzujemy? Jeśli wszystkie możliwości sprowadzają się do naszej intuicji, to pora się zdeklarować. Tak jak ja po stronie tych, którzy próbują przywracać praworządność rozwaloną przez Ziobrę przy aprobacie Kaczyńskiego i braku reakcji Morawieckiego. Albo uznać, że choć wtedy panowało totalne bezprawie, to nic zrobić się nie da, a zbudowana przez polityków prawicy piramida układów na wszystkich szczeblach w sądownictwie i prokuraturze – musi trwać. Z jednego powodu. Osoby, które tam ulokowano i zabezpieczono im nieodwoływalność, mają gwarantować trzymanie parasola ochronnego nad ekipą Ziobry i PiS.
Dalszy brak skutecznego działania ze strony koalicji i
Co robił Nawrocki w Grand Hotelu?
Bywa tak, że nieostrożny krok uruchamia lawinę, której nic już nie zatrzyma. Czy Karol Nawrocki, żądając od Onetu przeprosin za naruszenie czci i godności, taką lawinę wywołał? Czy będzie nią toczący się od września przed Sądem Okręgowym w Warszawie proces cywilny o ochronę dóbr osobistych za opublikowany w Onecie artykuł z maja 2025 r. „Karol Nawrocki i tajemnice Grand Hotelu” autorstwa Andrzeja Stankiewicza i Jacka Harłukowicza?
Z jakichś tajemniczych powodów Nawrocki nie skorzystał w czasie kampanii wyborczej z przysługującego mu prawa do sprostowania w trybie wyborczym. Do sądu poszedł dopiero po wyborach. Wyraźnie nie doceniał skali oporu społecznego wokół jego prezydentury. Grand Hotel słynął z usług prostytutek. Wiedza o tym była w Trójmieście powszechna. Wiedziały o nich policja i służby. A czy bez ich wiedzy ktoś mógł się tam zatrudnić? To kolejny wątek do wyjaśnienia. Bo w ekipie Grand Hotelu roiło się od agentury. Są więc kwity i zeznania. Świadków tych przestępczych praktyk nie brakowało. Dziennikarze różnych mediów słyszeli od nich tyle historii obyczajowych, wręcz kryminalnych, że mogliby napisać grubą książkę.
Dziennikarze Onetu nie poszli na skróty. Tekst oparli na relacjach ludzi gotowych swoje słowa powtórzyć przed sądem. Pod przysięgą. Postawa i wiarygodność tych świadków potwierdzają, że Stankiewicz i Harłukowicz, pisząc artykuł, dopełnili wymogów staranności. Jak przy ich pracy oceniać wyczyny ludzi „Gazety Polskiej” i Telewizji Republika? Do czego ci są zdolni, pokazali, atakując świadków. Skandalem jest zachowanie służb, które pozwalają na takie bezprawie i zastraszanie ludzi. W ocenie wytoczonego przez Nawrockiego procesu znowu mamy podział na dwa przeciwstawne obozy. Osądy są skrajnie różne. Dla zdeklarowanych fanów prezydenta zarzuty stręczycielstwa i udziału w mordobiciu niczego mu nie ujmują. Po drugiej stronie są ci, którzy uważają, że Nawrocki nie ma żadnych kwalifikacji do sprawowania urzędu, a na dodatek wyborów nie wygrał, bo mimo licznych fałszerstw nie policzono powtórnie głosów.
Do czasu procesu sądowego po Polsce krążyły oczywiście różne opowieści o tym, co Nawrocki robił w Grand Hotelu. Teraz, gdy wszystko odżyło, po tym jak sąd wbrew stronie prezydenckiej odtajnił obrady, nic już nie będzie takie jak wcześniej. Na to nakłada się megalomania Nawrockiego, który chciał złożyć zeznania na piśmie. Nie ma żadnego powodu, by 18 stycznia 2027 r. nie stawił się osobiście na rozprawie. Prawo jest przecież jednakowe dla wszystkich. A człowiek, który buduje swój image twardziela, nie może się lękać sędzi Aleksandry Orzechowskiej.
Polacy o centrowych poglądach głosujący na Nawrockiego mają duży problem. Są tu języczkiem u wagi. I nie sądzę, by stanęli po stronie kogoś z takimi zarzutami. Zobaczymy, czy uruchomiona przez Nawrockiego lawina nabierze rozpędu i mocy.
Czerwone błyskawice ciągle czekają
Żałosna awantura organizowana przed Trybunałem Konstytucyjnym przez zawodowy aparat PiS i zdesperowanych ucieczką widzów pracowników stacji Republika ma sprowokować władzę do wielkiej burdy z udziałem policji.
Trybunał to jeden z ostatnich przyczółków potężnej kiedyś władzy. Partia Kaczyńskiego będzie go bronić desperacko. Chowając się za plecami ludzi z krzyżami, którzy myślą, że idą na wojnę, bo przecież prezes Kaczyński krzyczał do nich, że „rządzi nami jakaś ponura banda, ponury gang”. Jeśli na te paranoiczne słowa do obrony Trybunału stanęło ledwie kilkaset osób, oznacza to, że prezes ciągle największej partii opozycyjnej żyje już w rzeczywistości alternatywnej. Nerwy i wybuch słabo kontrolowanych emocji nie są chyba tym, czego od Kaczyńskiego oczekują wyborcy, którzy jeszcze nie chcą się żegnać z PiS. Choć i oni widzą, że w tym, co robi, jest tylko jeden cel: wywołać jak największą awanturę i oskarżyć o nią koalicję i Tuska.
Czas pracuje na korzyść nowo wybranych sędziów Trybunału Konstytucyjnego, w tym także Macieja Berka. Kompetencją i kulturą bycia deklasują Bogdana Święczkowskiego. Jak można na serio traktować człowieka, który mając na koncie tyle poważnych zarzutów, ciągle powtarza, że boi się tylko „Pana Boga i sądu ostatecznego”. Powinien dorzucić jeszcze prezydenta Nawrockiego, bo przecież do niego biega po decyzje. Przyjazd Nawrockiego do Trybunału potwierdził, że w tej sprawie jest stronniczy do bólu. I że rozumie jak niebezpieczny może być dla niego dobrze funkcjonujący Trybunał.
To byłby koniec z dyspozycyjnością sędziów na telefon. W sprawie Trybunału Nawrocki pokazał, że stanie na straży konstytucji w jego wydaniu oznacza dolewanie benzyny do ognia. Byle tylko zaszkodzić rządowi. To, nawet dla niego, jest polityka samobójcza. Większość jego wet ma bardzo negatywne konsekwencje dla zwykłych ludzi. A to, co wyprawia w sprawie kryptowalut – ma podtekst kryminalny.
Minęło 10 lat od pierwszej fali Czarnych Protestów. W ramach Ogólnopolskiego Strajku Kobiet manifestacje objęły 147 miast, w tym wiele małych miejscowości. Pod wpływem tak wielkiej skali protestów Sejm wycofał się z prac nad całkowitym zakazem aborcji oraz karania więzieniem kobiet i lekarzy. W październiku 2020 r., w proteście przeciwko orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego Julii Przyłębskiej, zobaczyliśmy czerwone błyskawice i ośmiogwiazdkowe hasła. W marszu na Warszawę poszło ok. 100 tys. osób.
Przypominam o tym, bo w sprawach aborcji ciągle jest w Polsce wiele gniewu i frustracji kobiet. Ale oczywiście nie tylko ich. Jeśli koalicja chce obronić swoją pozycję i wygrać wybory, musi zrealizować większość ówczesnych postulatów. Jeśli tego nie zrobi, to już może się pakować. Wiem, że tych ustaw Nawrocki nie podpisze.
Wtedy zobaczy demonstracje z bliska. Miło nie będzie.
Fenomen Października ‚56
Przełom Października ‚56 to z perspektywy czasu jeden z najważniejszych okresów w powojennej historii Polski. A z pewnością najbardziej twórczy. Roman Broszkiewicz, aktywny uczestnik tamtych wydarzeń, nazywa je fenomenem – z uwagi na ich wyjątkowość w historii świata. Bo ile razy zdarzyło się to, co wtedy w Polsce? Gdzie władza dyktatorska w pokojowy sposób przemieniła się we władzę autorytarną, za pełną zgodą i poparciem ogromnej większości społeczeństwa? Ziarna wówczas zasiane dały plony później. Poznaliśmy je podczas przełomu 1989 r.
A co o kulisach wydarzeń sprzed 70 lat wie dzisiejsza młodzież? To, co wyprodukuje Instytut Pamięci Narodowej. Paszkwile zamiast rzetelnych i udokumentowanych ocen świadków historii. Żałosne to tym bardziej, że na działania IPN łożymy z naszych pieniędzy – co roku setki milionów złotych.
Dokładnie 10 lat temu nasz tygodnik zorganizował konferencję naukową z udziałem uczestników Października ‚56 oraz historyków, którzy analizowali konsekwencje tych wydarzeń. Ich przebieg oraz znaczenie międzynarodowe. Zachowanie ówczesnych władz, rolę prymasa Wyszyńskiego i hierarchów Kościoła katolickiego, a przede wszystkim nastroje różnych grup społecznych. Dorobek konferencji opublikowaliśmy w książce „Przełom Października ‚56”. Jest tam także bardzo ciekawa notatka z rozmów delegacji polskiej z Władysławem Gomułką z delegacją radziecką z Nikitą Chruszczowem w Belwederze. Jej autorem jest Jan Dzierżyński, który zrobił stenogram rozmów.
Na 70-lecie przygotowaliśmy konferencję „Październik a społeczeństwo polskie”. Dyskusja odbędzie się w Sejmie.
Polska uzyskała wówczas maksimum swobody możliwej w systemie jałtańsko-poczdamskim. Władysław Gomułka dostał od społeczeństwa taką władzę w kraju, która była na poziomie nieosiągalnym dla nikogo po Piłsudskim. Gdy w listopadzie 1956 r. wracał z Moskwy do Warszawy, pociąg stawał prawie na każdej stacji. Tłumy śpiewały mu „Sto lat”. Zgodnie z tradycją witany był chlebem i solą.
Gdy uruchomiliśmy stronę internetową, wybitny historyk idei Andrzej Walicki pisał, że „aby docenić znaczenie październikowego przełomu, nie trzeba być postkomunistą. Trzeba jednak nie być człowiekiem zaślepionym fundamentalistycznym antykomunizmem prawicy”. Poszperajmy w szufladach. Są nieopublikowane materiały. W archiwach domowych jest wiele zdjęć, ulotek, gazet, wydawnictw prasowych. Trzeba ocalić je przed zapomnieniem.
Warszawiacy nie chcą odwołać Trzaskowskiego
Jeśli ostatnie orędzie Nawrockiego napisała sztuczna inteligencja, to na żywo oglądaliśmy jej słabości. Chyba że wystąpienie było celowo przygotowane pod umiejętności tego, który je dość nieudolnie przeczytał. Tyle nonsensów i sprzeczności w tak krótkim tekście to rekord kompromitujący Kancelarię Prezydenta.
Nawrocki po dwóch miesiącach kluczenia podpisał ustawę, bo weta w sprawie paliw popierało coraz mniej Polaków. Nawet jego wyborcy wiedzą, że przyczyną wysokich cen na stacjach paliw nie jest rząd, ale Donald Trump. Sprawca światowego zamętu ciągle się chwali, że to on załatwił Nawrockiemu prezydenturę. Coś musi być na rzeczy, bo w tym kuriozalnym pod każdym względem orędziu ani razu nie padło nazwisko Trumpa. Wiemy dlaczego. Ilekroć będziemy na stacji tankować, musimy mieć w pamięci sprawcę tej drożyzny. Za doraźne wsparcie kierowców zapłacimy wszyscy. Tak jak wszyscy płacimy krocie za amerykańskie big techy, które ciągle nie płacą u nas należnych podatków.
Czy Nawrocki mógł jeszcze raz zawetować tę ustawę? Mógł. I bardzo chciał, o czym świadczą wypowiedzi jego i urzędników kancelarii jeszcze kilka godzin przed orędziem. Dlaczego więc podpisał ustawę? Powód jest oczywisty. Z matematyką jeszcze nikt nie wygrał. Podobnie jak z coraz bardziej wkurzonymi wyborcami. Gdy się okazało, że Polaków ślepo wierzących w weto jest 30%, trzeba było zwinąć pawi ogon i podpisać.
Mitem podgrzewanym przez obóz prezydencki jest opowieść o niebywale wysokim zaufaniu społeczeństwa. Wystarczy sięgnąć do badań CBOS, by przekonać się, że po pierwszym roku prezydentury wszyscy poprzednicy Nawrockiego cieszyli się dużo większym poparciem. Jeszcze trochę tak bezsensownych albo interesownych wet jak SAFE czy kryptowaluty, a skończy się cierpliwość do Nawrockiego.
Wracam do wyborów prezydenckich i porażki Rafała Trzaskowskiego. Przegrał po fatalnej kampanii, ze sztabem, jakiego największemu wrogowi nie życzę. Z takim sztabem nikt nie miałby szans na zwycięstwo. Trzaskowski poniósł konsekwencje porażki, a sztabowcy? Mają się świetnie. Są nawet ministrami, choć śladu kompetencji u nich nie widać. I będą przy władzy, aż okręt utonie.
Czym zaś różni się Warszawa od Krakowa? Jakością prezydentów. Krakowski poległ z kretesem. A w Warszawie próba zorganizowania referendum skończyła się kompromitacją organizatorów. Zebrali jeszcze mniej podpisów, niż podają. Warszawiacy mają wiele pretensji do władz miasta, ale jak patrzą na tych, którzy mieliby zastąpić Trzaskowskiego, to przybywa mu ocen pozytywnych. I zaufania.
Mam też nadzieję, że po wyroku NSA upadły roszczenia wobec budynku dziennikarzy przy ul. Foksal 3/5 i władze miasta uregulują jego status. I przekażą zarządzanie budynkiem fundacji skupiającej wszystkie organizacje dziennikarskie. A nie jak dotąd tylko SDP.
Z siekierą na sędziów
Gdy powołano Polską Fundację Narodową, byli ludzie, którzy wierzyli, że nawet PiS może zrobić coś sensownego. Bo przecież u nas nadzieja umiera ostatnia. Ta wiara nie powinna jednak dotyczyć partii, która przez osiem lat pokazała, że do czegokolwiek się weźmie, zajęcie ma prokuratura. Nie bez powodu ekipa Ziobry i Święczkowskiego z taką determinacją budowała równoległą prokuraturę. Masowo awansowano ludzi, którzy dawali rękojmię wierności. Wiedzieli, co zrobić, bez względu na fakty. Tak też było w przypadku kampanii „Sprawiedliwe Sądy” wymyślonej i zrealizowanej przez duet Anna P. i Piotr M. Z budżetu Polskiej Fundacji Narodowej, na który składały się spółki skarbu państwa. Było więc co wydawać. I wydawano. Na wspieranie partyjnych projektów i przejmowanie kolejnych obszarów władzy.
Wraz z zagarnianiem prokuratury rozpoczęła się niezwykle agresywna kampania ekipy Ziobry wymierzona w sądy i sędziów. Za pieniądze z fundacji wynajęto firmę marketingową Solvere. I ruszyła jedna z najbardziej upiornych kampanii propagandowych w historii. Realizowana za pomocą siekiery. Pokazująca na ogromnych bilbordach, co z sądownictwem mieli zamiar zrobić Kaczyński i Ziobro. Czarne płachty z krzyczącymi białymi bredniami są dziś dowodem na bezpośrednie relacje partii z wykonawcami kampanii. PiS, a zwłaszcza Ziobro potrzebowali specjalistów od brudnej roboty. Nie musieli długo szukać. Anna P. i Piotr M. pracowali wcześniej dla rządu Szydło i robili kampanie partyjne. Zwycięskie. I to było atutem przy wyborze wykonawców kolejnych kampanii. Aż do tej, którą robili Nawrockiemu w wyborach prezydenckich.
Czy tak pożytecznych ludzi można zostawić bez kasy? Nawet jeśli biedni nie są, bo tylko za walkę z sędziami zarobili ponad 1 mln zł. Po ich zatrzymaniu przez CBA politycy PiS prześcigali się w dowalaniu rządowi. Szczególnie były wicepremier Sasin, promotor Piesiewicza i twórca doktryny, że gdy on rządzi, spółki skarbu państwa mają być na gwizdek i płacić za najgłupsze pomysły jego partii. Bo przecież Sasin chciał, by Polska stała się „uczciwym krajem, o pewnych standardach”. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby dalej mógł te swoje standardy wprowadzać. Jego zasady to tłuste posadki dla Anny P. w NBP, PZU i Pekao SA. Dziś jest zatrudniona jako dyrektor w Kancelarii Prezydenta RP. I to akurat mnie nie dziwi. Ta kancelaria stała się przytuliskiem dla tak szemranych postaci jak choćby Adam Andruszkiewicz, zastępca szefa kancelarii i organizator zlotu młodzieży w Jastarni. Człowiek, którego oskarżała nawet prokuratura Ziobry. Ale co się odwlecze…
Kierowcy na łasce Nawrockiego
Jeszcze jedno takie zwycięstwo Trumpa jak to z Iranem, a dzisiejsze ceny paliw będziemy uważali za całkiem skromne. Świat wie, że Trump to chaos. I że to jemu zawdzięczamy spiralę podwyżek cen paliw. Do Polski ta wiedza trafia w lilipucich dawkach. Dla prawicy ceny paliw to wina Tuska. A koalicja rządząca ma problem z nazwaniem faktycznego sprawcy. W imię szerszego interesu nie chce wchodzić w zwarcie z naszym wielkim sojusznikiem. Efekt jest taki, że niezależnie od tego, kto rządzi, na zakupy od Amerykanów idą dziesiątki miliardów dolarów. Takie są fakty. A reszta? Poklepywanie polskich polityków po plecach i deklaracje o uznaniu dla naszego kraju słabo się przekładają na mierzalne korzyści.
Są też w tych kontaktach takie absurdy jak jednostronne, co widać gołym okiem, relacje Trumpa z Nawrockim. Trump dostaje od Nawrockiego nie tylko wszystko, co chce, ale na dokładkę pakiet tego, co mógłby chcieć. A Nawrocki? W ciągu roku prezydentury nigdy nie wystąpił w obronie interesów polskiego państwa i polskich firm. Wie przecież, jak twardo i często brutalnie amerykańscy urzędnicy z ambasady i kolejne grupy przyjezdnych z USA potrafią walczyć o swoje interesy. Łatwo też wskazać całkiem liczną grupę polskich przyjaciół USA lobbujących na ich rzecz, choćby za tym, aby big techy nie musiały płacić w Polsce wyższych podatków. Takich branż pod specjalną ochroną jest wiele. I co gorsza, ciągle ich przybywa. Nie ja jeden mam wrażenie, że nasz wielki sojusznik zbyt często traktuje nas jak tłustą kurę do oskubania. Lękliwi politycy i przypadkowy prezydent to dla nich łatwy partner. Żywiący się mitami i złudzeniami.
Miało być „po pierwsze Polska, po pierwsze Polacy”, a jest „po pierwsze polityka, po pierwsze koncerny”. Nie dość, że Nawrocki nie wydusił z siebie – i z pewnością nigdy tego nie zrobi – krytycznego słowa pod adresem Trumpa, jedynego sprawcy podwyżek cen paliw, to jeszcze blokuje rządową propozycję opodatkowania koncernów paliwowych z tytułu nadzwyczajnych zysków.
Do absurdu stulecia, jakim było wetowanie przez zwierzchnika sił zbrojnych programu SAFE, dochodzi kolejny absurd. Paliwowy.
Dyzma z Wołomina nie był sam
Co jeszcze musi zrobić Piesiewicz, by go pognano z Polskiego Komitetu Olimpijskiego? Słyszę, że jego kadencja kończy się w kwietniu przyszłego roku i do tego czasu PKOI będzie kierowany przez któregoś z wiceprezesów. Niezborność władz komitetu i przedłużająca się niemoc decyzyjna pokazują, dlaczego kariera i wybór kogoś takiego jak Piesiewicz były w ogóle możliwe. Kto był trampoliną, która wywindowała go na fotel prezesa? Nikt nie chce się przyznać do roli ojca chrzestnego. Bo sytuacja mocno pachnie mafią. Czy w PKOI i związkach sportowych nie ma postaci równie podejrzanych? I równie dalekich od zasad, na których opiera się ruch olimpijski? W związkach sportowych zaczęli rządzić ludzie mający za cały program załatwianie kasy dla swojej dyscypliny. I na swoje, lepiej niż dobre, pensje. Sport i sportowcy zaczęli schodzić na dalszy plan. Stawali się tłem dla działaczy i sponsorów. I petentami pukającymi do drzwi prezesów.
Przecież nie tylko Piesiewicz handlował wizerunkiem medalistów. Bez ich wiedzy i zgody. Ciągle są prezesi związków sportowych, jak Andrzej Supron, których trudno przekonać do odwołania Piesiewicza. Jest tam spora grupa takich, którzy uważają, że najważniejsza jest kasa. Nieważne skąd. Byle jak największa. Często są to byli wybitni sportowcy. Niestety, medale nie zawsze idą w parze z umiejętnościami menedżerskimi i mądrym przywództwem. Bywa, że stają się tylko sławną wizytówką, za którą różni cwaniacy kręcą własne interesy.
Na największy w historii polskiego sportu kryzys wizerunkowy pracowało wielu działaczy. Choć Piesiewicz ciągle puka spod dna, to po dnie szoruje jeszcze kilku innych z 60-osobowego zarządu. Dyzma z Wołomina został wybrany na prezesa PKOI przez ludzi, którzy bez skrupułów wyeliminowali Andrzeja Kraśnickiego. Kompetentnego i uczciwego prezesa PKOI zastąpili sprytnym i pazernym hochsztaplerem.
Na dymisję Kraśnickiego naciskał prezydent Duda. A o awans Piesiewicza zabiegali jego współpracownicy. W tym ten, który lobbował za powołaniem Dudy do Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Oczywiście jako reprezentanta Polski. Bo prezydent jeździ na nartach. Bez żenady głosili te głupoty w mediach. Dziś po tych miglancach nie ma śladu. Są za to ogromne szkody. Materialne i wizerunkowe. I potężny kryzys, który dotknął prawie wszystkie dyscypliny sportowe w Polsce. Widzieliśmy to w czasie igrzysk w Paryżu, gdzie nasi sportowcy wystąpili w strojach Adidasa, bo Piesiewicz wykolegował firmę 4F z Małopolski. Piszę o tym, bo sprzątanie po Piesiewiczu to dopiero początek. Jeśli w polskim sporcie ma być lepiej i uczciwiej, zmiany kadrowe muszą dotknąć wiele organizacji. Z tą największą, czyli PZPN, na czele.
Mafia trzyma ich za gardło
Po wielu latach buty i pazernego zagarniania państwa dla siebie, czyli dla PiS, nadszedł czas rozliczeń. Czy może być coś gorszego dla wyborców prawicy niż to, co widzą po kolejnych odsłonach afery Zondacrypto? PiS szło po władzę z hasłem oczyszczenia życia publicznego z afer i oszustw. A co zrobiło?
Po dwóch kadencjach jego rządów mamy wysyp takich skandali, że po wielokroć przebiły te, które były w Polsce wcześniej. Ludzie z największą nawet wyobraźnią nie mogli tego przewidzieć. Do tej pory to autorzy kryminałów łączyli w misternych intrygach świat polityki z kryminalistami i aferzystami. Czy teraz stracą zajęcie? Pewnie nie. Tyle że opowieści kryminalne mają teraz innych głośnych autorów. I to sporą grupę.
Są wśród nich politycy, którzy brali kasę za załatwianie lub ochronę interesów przestępczych. Teraz będą zeznawać i opowiadać o kulisach. Mogą liczyć na wielką publiczność.
Ciągle poznajemy nowe pomysły
Politycy prawicy na żołdzie przestępców
Czekam na nowe hasło prezydenta Nawrockiego. Bliższe faktom i sposobowi, w jaki sprawuje swój urząd.
Bo jego hasło wyborcze: „Po pierwsze Polska, po pierwsze Polacy” tak się ma do praktyki jak Ziobro do prawa.
Gdyby Nawrocki był choć przez chwilę szczery, to mógłby krzyknąć: „Po pierwsze kryptowaluty, po drugie i trzecie weto w ich obronie”. Oczywiście nie tylko tego nie powie, ale jeszcze cała Kancelaria Prezydenta została zaprzęgnięta do odwracania kota ogonem. Metoda stosowana przez PiS, Kaczyńskiego i Morawieckiego jest podobna do strategii obrony złodzieja złapanego na przestępstwie, który krzyczy: „To nie moja ręka!”.
W każdym kraju, w którym obowiązują standardy państwa prawa, polityk umoczony w tak wielką aferę jak Zondacrypto byłby już po dymisji. I przed sądem. To, co się dzieje wokół Zondacrypto, skala uwikłań polityków prawicy w tę aferę, pokazuje, jak daleko nam do takiego modelu państwa. A nawet coraz dalej. Bo zarzuty dotykają najważniejsze osoby w kraju. W tym prezydenta. Argumentów do oskarżeń dostarczył osobiście, trzykrotnie wetując ustawę o kryptowalutach. Zachęcam do powtórnego odsłuchania tego,








