Sylwetki
Krzesimir Dębski – subtelna arogancja
CHARAKTER (Z) PISMA Ponieważ pismo nitkowe jest w dużym stopniu nieczytelne, spada jego wartość informacyjna. Panu Dębskiemu raczej obojętny jest odbiorca lub treść tego, co sam pisze. Nie życzy sobie bliższych kontaktów z ludźmi. Nie zależy mu na szczerości. Uważa większość zasad ustalonych przez pełen konwencji świat albo za drugorzędne, albo po prostu za nieistotne. Ten, kto ma duże pismo, ma przed oczyma także wzór wielkości. Potrzebuje miejsca nie tylko na papierze, lecz również w życiu. Kryje się za tym znaczna energia
Jarosław Śmietana – wolność i samodzielność
CHARAKTER (Z) PISMA Widoczny w podpisie pana Jarka (kompozytora jazzowego) fantazyjny układ kresek świadczy m.in. o tym, iż jego wielka wiara w siebie dochodzi aż do zuchwalstwa. To odważny człowiek – w niebezpieczeństwie jest skupiony i zachowuje zimną krew (zwrotny, ostrokątny haczyk kończący autograf). Dołącza do tego nierzadko pycha i samowola. Zdrobnienie „Jarek” w porównaniu z formą nazwiska wskazuje na to, że dla swoich przyjaciół bywa bardzo oddany i wyświadcza im chętnie przysługi, ale też potrafi być groźnym wrogiem,
Artur Dziurman – myślę i przewodniczę
CHARAKTER (Z) PISMA Jeżeli ktoś zamiast kropek stawia nad „i” oraz „j” przecinki lekko wysunięte do przodu – to na pewno jest witalny, aktywny, lotny, lecz i niecierpliwy, a także gwałtowny. U pana Artura owa wojowniczość przejawia się jednak w formach niezbyt groźnych, ponieważ ogonki liter „y” mają wprawdzie kształty trójkątów, ale są przy tym zaokrąglone. W ogóle jego pismo obfituje w krągłości i pętlice, zatem jest nader kontaktowy, nie potrafi sam siedzieć w domu, bywa łasy
Janusz Korwin-Mikke – polityk czy artysta?
CHARAKTER (Z) PISMA Tempo pisania jest cechą wrodzoną. Pan Korwin-Mikke pisze szybko, bez skrępowania, sprawnie, żywo i niespokojnie – przy czym wyraźnie uwidacznia upodabnianie do nitki. Za takim pośpiechem kryje się człowiek, dla którego osiągnięcie zamierzonego celu jest ważniejsze niż przeszkody na drodze. Pragnie on jak najszybszego utrwalenia swoich myśli. Temperament zmuszający do parcia naprzód oraz wewnętrzny niepokój każą mu wciąż myśleć o upływającym czasie. Za takim pośpiechem w pisaniu kryje się wiele
Kuba Jakowicz – szlachetność i odwaga
CHARAKTER (Z) PISMA Piszący „maczkiem” są o wiele bardziej świadomi swych granic niż inni. Ponieważ Kuba jest przyzwyczajony do żmudnej pracy nad sobą, niemal wszystkie impulsy życiowe przejawiają się u niego znacznie mniej spektakularnie niż u aroganckich ludzi posługujących się pismem dużym, roszczących sobie przesadzone pretensje do godności i poważania. On utrzymuje wysoką koncentrację na wybranych celach. Pisze skromnie, unikając zbędnych pociągnięć – umiarkowanie. Powściągliwie reaguje na świat i skutecznie panuje nad sobą.
Xymena Zaniewska – roztropność i skrytość
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo, które wykazuje nieregularny przebieg ruchu, nieumotywowane przystanki i nagłe zmiany kierunku, jest usztywnione. Przyczyna leży w nadmiernym napięciu mięśni, któremu odpowiada takie samo napięcie w obszarze psychicznym. W przypadku pani Zaniewskiej mamy do czynienia z usztywnieniem mimowolnym, wrodzonym. Pismo takie jest nieregularne, sztywne, kruche, nierówne, niepewne i drżące. Kryją się za tym wewnętrzne zahamowania, niezdolność do odprężania się i trudności z przystosowywaniem się do nowych warunków. Takie osoby z reguły
Jan Tomaszewski – ambicjonalizm i żądza władzy
CHARAKTER (Z) PISMA W powiększeniu ujawniają się detale struktury kreski. Ta, którą posługuje się pan Janek, jest jednorodna i ma gładkie brzegi. Pozwala wnioskować o charakterze mocnym, klarownym oraz zdecydowanym. Świadome usztywnianie pisma (automatyzowane przez ćwiczenia) pokazuje pojedyncze ruchy, będące w związku z koordynacją ambicji i woli. Takie cechy posiadają pisma szkolne i dyscyplinarne, zdominowane przez element formalny (księgowy pisze inaczej niż artysta plastyk czy lekarz). Arkadowe łuki liter „m” i „n” są znakiem,
Maciej Kozłowski – namiętność i krytykanctwo
CHARAKTER (Z) PISMA Dynamizm pisma pana Macieja świadczy, że bywa impulsywny i ruchliwy. Nie jest amatorem spokojnego trybu życia. Dąży do celów odległych i gorliwie ugania się za szczęściem. Krągłości dominują w obrazie jego pisma nad kątami. Ciągle musi być w ruchu, bezustannie poszukuje nowych wrażeń i dużego towarzystwa. Pisze energicznie i pochyla litery w prawo – powinien więc dążyć do opanowania swych namiętności, których wybuchy wywołują niepotrzebne zakłócenia w jego życiu. Zamaszystość form liter dowodzi,
Jarosław Żamojda – aktywność i przedsiębiorczość
Wielka, rozdęta majuskuła „J” w podpisie pana Jarka oraz dynamizm autografu świadczą, że źle znosi on samotność. Żywiołowy, impulsywny i ruchliwy, nie jest amatorem spokojnego, unormowanego trybu życia. Ciągle musi być w ruchu, bezustannie poszukuje nowych wrażeń i dużego towarzystwa. Zasupłana majuskuła „Ż” w nazwisku dowodzi raczej sentymentalizmu niż głębokiej wrażliwości w sferze uczuć wyższych. Wskazuje też na zmysłowość, egoizm, łakomstwo i rozrzutność. Pisze energicznie i pochyla litery w prawo – powinien więc dążyć do opanowania
Andrzej Pieczyński – pionier i wolnomyśliciel
CHARAKTER (Z) PISMA Człowiek wybiera pismo uproszczone i zaniedbane, gdy chce szybko dojść do celu. Zmierza do sedna sprawy i rezygnuje z wszelkich ozdabiających litery dodatków. Sugeruje to trzeźwość i myślenie celowe, zdolność do abstrakcji, dobitność i prawidłowe pojmowanie szerszych relacji – ale również skrytość. Ponieważ jednak w obrazie pisma pana Andrzeja kryją się gorączkowość i pośpiech, można wnioskować, iż czuje on wstręt do biurokracji, bywa pobieżny, niepunktualny, niepoprawny i niedbały – wypadają mu z tekstu znaczne części liter,
