Wpisy od Jerzy Danton
Xymena Zaniewska – roztropność i skrytość
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo, które wykazuje nieregularny przebieg ruchu, nieumotywowane przystanki i nagłe zmiany kierunku, jest usztywnione. Przyczyna leży w nadmiernym napięciu mięśni, któremu odpowiada takie samo napięcie w obszarze psychicznym. W przypadku pani Zaniewskiej mamy do czynienia z usztywnieniem mimowolnym, wrodzonym. Pismo takie jest nieregularne, sztywne, kruche, nierówne, niepewne i drżące. Kryją się za tym wewnętrzne zahamowania, niezdolność do odprężania się i trudności z przystosowywaniem się do nowych warunków. Takie osoby z reguły
Jan Tomaszewski – ambicjonalizm i żądza władzy
CHARAKTER (Z) PISMA W powiększeniu ujawniają się detale struktury kreski. Ta, którą posługuje się pan Janek, jest jednorodna i ma gładkie brzegi. Pozwala wnioskować o charakterze mocnym, klarownym oraz zdecydowanym. Świadome usztywnianie pisma (automatyzowane przez ćwiczenia) pokazuje pojedyncze ruchy, będące w związku z koordynacją ambicji i woli. Takie cechy posiadają pisma szkolne i dyscyplinarne, zdominowane przez element formalny (księgowy pisze inaczej niż artysta plastyk czy lekarz). Arkadowe łuki liter „m” i „n” są znakiem,
Maciej Kozłowski – namiętność i krytykanctwo
CHARAKTER (Z) PISMA Dynamizm pisma pana Macieja świadczy, że bywa impulsywny i ruchliwy. Nie jest amatorem spokojnego trybu życia. Dąży do celów odległych i gorliwie ugania się za szczęściem. Krągłości dominują w obrazie jego pisma nad kątami. Ciągle musi być w ruchu, bezustannie poszukuje nowych wrażeń i dużego towarzystwa. Pisze energicznie i pochyla litery w prawo – powinien więc dążyć do opanowania swych namiętności, których wybuchy wywołują niepotrzebne zakłócenia w jego życiu. Zamaszystość form liter dowodzi,
Jarosław Żamojda – aktywność i przedsiębiorczość
Wielka, rozdęta majuskuła „J” w podpisie pana Jarka oraz dynamizm autografu świadczą, że źle znosi on samotność. Żywiołowy, impulsywny i ruchliwy, nie jest amatorem spokojnego, unormowanego trybu życia. Ciągle musi być w ruchu, bezustannie poszukuje nowych wrażeń i dużego towarzystwa. Zasupłana majuskuła „Ż” w nazwisku dowodzi raczej sentymentalizmu niż głębokiej wrażliwości w sferze uczuć wyższych. Wskazuje też na zmysłowość, egoizm, łakomstwo i rozrzutność. Pisze energicznie i pochyla litery w prawo – powinien więc dążyć do opanowania
Andrzej Pieczyński – pionier i wolnomyśliciel
CHARAKTER (Z) PISMA Człowiek wybiera pismo uproszczone i zaniedbane, gdy chce szybko dojść do celu. Zmierza do sedna sprawy i rezygnuje z wszelkich ozdabiających litery dodatków. Sugeruje to trzeźwość i myślenie celowe, zdolność do abstrakcji, dobitność i prawidłowe pojmowanie szerszych relacji – ale również skrytość. Ponieważ jednak w obrazie pisma pana Andrzeja kryją się gorączkowość i pośpiech, można wnioskować, iż czuje on wstręt do biurokracji, bywa pobieżny, niepunktualny, niepoprawny i niedbały – wypadają mu z tekstu znaczne części liter,
Marek Siudym – porywczość i arogancja
CHARAKTER (Z) PISMA Ten, kto pisze w sposób rozluźniony, zna niewiele zahamowań. Bywa pełen życiowego rozpędu, niespokojny, pobieżny i pozbawiony stosownych hamulców. Nie może żyć bez nieoczekiwanych sytuacji. Podkreślenie przez pana Marka tekstu świadczy, że jest impulsywny, samolubny, szczery, odważny, zapalczywy i często rozrzutny. Brak kropki na końcu zdania to nieostrożność. To arogancki, zadziorny ryzykant. Nie przyjmuje do wiadomości niebezpieczeństwa, jeżeli się osobiście nie sparzy. Takie mocno zakręcone „S”, którym rozpoczyna swoje nazwisko, piszą
Krystyna Siesicka – entuzjazm i sumienność
CHARAKTER (Z) PISMA W widocznym tu obrazku nie ma nic drapieżnego, choć pociągnięcia są dynamiczne. Pani Siesicka lubi być w centrum zainteresowania, bo wiersze wznoszą się w górę. Pisze „pod sznurek”, zatem jej słabym punktem bywa brak zręczności dyplomatycznej. Łączenie liter odpowiada konsekwencji w myśleniu i postępowaniu – jest więc instynktownie pewna swego, uprzejma, stała, wytrwała, wymagająca i uparta. Wykrzyknik oznacza wojowniczość, entuzjazm i porywczość. Nazwisko zakończone jest długą, ostrą szpilką. To wskazuje, z jednej
Ewa Wiśniewska – posiadam i wymagam
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo duże dowodzi rozmachu życiowego. Pani Ewa lubi wszystko, co wielkie i efektowne. Ma ogromne ambicje i plany. Działa z rozmachem, lecz czasami po łebkach. Bywa egzaltowana (wiersze plączą się ze sobą elementami podlinijnymi), pompatyczna i często arogancka. Chce być w centrum zainteresowania, potrzebuje zaszczytów i komplementów (wstęgi pisma wznoszą się w górę). „E” („Ewa”) zostało u góry dwa razy przekreślone, zatem zrobiłaby wiele, byle tylko zwrócić na siebie uwagę, i oczywiście nie przepada
Jerzy Hoffman – uprzejmość i przebiegłość
CHARAKTER (Z) PISMA Stawianie literek w wyrazach osobno, bez łączników, odpowiada myśleniu analitycznemu, przy którym o wiele później szuka się związku całościowego. Piszący jest pedantem lubiącym trzymać się detali, introwertykiem preferującym samotność i niezależne, samodzielne pozycje. Nawiązanie z nim bliskiego kontaktu nie jest proste („m” i „n” mają formę arkad). Pan Hoffman bywa nieprzewidywalny, jeśli chodzi o reakcje – autograf różni się bowiem pod wieloma względami od pisma tekstowego. Występuje tu wysoki
Jacek Kuroń – wiara i niepokój
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo pana Jacka ukazuje jego skontrastowaną naturę. Jest delikatne, a nacisk pióra na papier – słaby. Mamy więc do czynienia z człowiekiem subtelnym i delikatnym o niewielkich siłach napędowych. Ponieważ rzadko dochodzi do celu bezpośrednio, rozwija w sobie zaskakujące zdolności strategiczne i dyplomatyczne, by móc mimo to urzeczywistniać swoje marzenia. Kreska, którą się posługuje, jest cienka i (co widać w powiększeniu) rozedrgana, lecz przy tym pismo obfituje w haczyki, którymi niektóre litery rozpoczynają się
