Czesław Majewski – wesołość i roztropność

CHARAKTER (Z) PISMA

Pismo pana Majewskiego jest zaplanowane harmonijnie i zajmuje całą centralną część przestrzeni kartki formatu A-5. Odstępy mię­dzy wierszami są niewielkie, ale górne wstęgi nie plączą się z tymi, które są niżej – myśli zatem bez egzaltacji, chociaż zmysły ma bi­zantyjskie. Lubi przyjmować gości, rozpływać się w uśmiechach oraz opowiadać fascynujące historie. Szlachetną naturę przejawia w słowach i czynach – jego podpis składający się z imienia i nazwiska niewiele róż­ni się od pisma tekstowego, nie zawiera zbędnych udziwnień. Nie jest egoistą. Nie jest pretensjonalny. Ma za to ogromne poczucie humoru i kocha to, czym zajmuje się profesjonalnie (tu: jego logo – ludzik przy fortepianie). Skrupulatnie „dopieszczony” nawias (co niestety widać tylko w powiększeniu) oznacza metodyczność i głęboką refleksyjność. Ogonek litery „y” („jednym”) przypomina łagodnie zaokrąglony trójkąt, zatem potrafi skutecznie przekonywać innych o słuszności swojego zda­nia. „Zamotana” majuskuła w nazwisku kończącym się „nitką” to znak, iż miewa skłonności do neurastenii, nerwowości, strachliwości i nadostrożności. Jego literki są jednak zaokrąglone (nie zawierają ostrych ką­tów), więc hołduje powiedzeniu, iż Cygan dla towarzystwa da się nawet powiesić…

Wydanie: 15/2003

Kategorie: Sylwetki
Tagi: Jerzy Danton

Napisz komentarz

Odpowiedz na treść artykułu lub innych komentarzy