Tag "Jerzy Danton"
Maciej Stuhr – subtelny domator
CHARAKTER (Z) PISMA Klarowność, której wyrazem w odręcznym piśmie jest kąt, znika zupełnie przy tzw. nitce. Ma ona kształt fali, wężowy. Z reguły forma przy nitce jest w sposób oczywisty zaniedbana – ale nie u pana Stuhra: kreślone przez niego majuskuły obrazują fantazję, uczuciowość i artyzm. Piszący nitką sam pokazuje, jak ambiwalentnie trzeba go oceniać. Nie podejmuje ostatecznych decyzji, niechętnie przywiązuje się do obcych wyobrażeń, kroczy najczęściej drogą egoizmu i egocentryzmu. Zamiast wewnętrznej stabilności
Henryk Talar – ekscentryczny autokrata
CHARAKTER (Z) PISMA Dzięki połączeniu konformizmu i ekscentryczności, wojowniczym popędom i skłonnościom do medytacji pan Talar jawi się nam jako człowiek dziwny i paradoksalny. Pismo duże oznacza skłonność do arogancji. Wszystkie impulsy życiowe są powyżej normy. Taki człowiek działa z rozmachem, ma naturę „pana” i pretensje do bycia autorytetem. Ludzie piszący zamaszyście są odważni, śmiali, na ogół uczciwi i szczerzy. Przedłużone ogonki kończące wyrazy oznaczają dużą skłonność do rozrzutności i podatność na rozmaite pokusy. Trójkątny ogonek
Czesław Majewski – wesołość i roztropność
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo pana Majewskiego jest zaplanowane harmonijnie i zajmuje całą centralną część przestrzeni kartki formatu A-5. Odstępy między wierszami są niewielkie, ale górne wstęgi nie plączą się z tymi, które są niżej – myśli zatem bez egzaltacji, chociaż zmysły ma bizantyjskie. Lubi przyjmować gości, rozpływać się w uśmiechach oraz opowiadać fascynujące historie. Szlachetną naturę przejawia w słowach i czynach – jego podpis składający się z imienia i nazwiska niewiele różni się od pisma
Antoni Wit – chłodny szyderca
CHARAKTER (Z) PISMA Badając grubość kreski, stwierdzimy, czy pismo jest ostre, czy „ciastowate”. Ostre pismo z cienką kreską ma takież spiczaste zakończenia (tu np. przekreślenia liter „t” w wyrazach „niestety” i „tej”). Łamliwa, krucha kreska pozwala wnioskować o stosunkowo słabo wykształconym libido, a także o przewadze nadbudowy racjonalnej. Niesie to ze sobą świadome kształtowanie, surową samokontrolę oraz precyzyjne myślenie i postępowanie. Właściciel ostrego pisma jest „bezkrwisty”, ma skłonność do krytyki i ascezy. Pismo pana Wita nie zawiera ozdobników tak często
Violetta Villas – entuzjazm i fanfaronada
CHARAKTER (Z) PISMA Jeżeli wysokość małych liter wynosi średnio ok. 1 cm, to trzeba uznać pismo za ekstremalnie duże. Kryje się za tym energia i dążenie do ekspansji, a rozmach i zapał do działania służą temu, by osiągnąć upragniony cel. Gdy roszczenia do godności i poważania są przesadzone (co przejawia się w nadmiernej wielkości pisma), to piszący ma skłonność do arogancji. Nacisk pióra na papier jest tu słaby, więc eksponowany bywa pusty patos, pycha i wyniosłość. „Ślimaczek” rozpoczynający literę „C” („Czytelników”) oznacza
Danuta Rinn – lenistwo i zmienność nastrojów
CHARAKTER (Z) PISMA Literki stawiane przez panią Rinn są okrągłe, pozbawione kątów i ostrości. Dowodzi to, iż bywa łasa na komplementy i z wszelkich sił pragnie na nie zasłużyć. Cierpliwie wysłuchuje zwierzeń i stara się wyciągać ludzi z tarapatów. Pismo, które tu widzimy, jest niespokojne, nierówne, nieregularne, a litery (kreślone z lekkim naciskiem) są różnej wielkości, nieforemne, niedbałe – bowiem pani Rinn jest nadwrażliwa, niespokojna, ma trudności z koncentracją i nieraz bywa leniwa. Pochylanie liter w różnych kierunkach oznacza,
Andrzej Grabarczyk – czuję, że myślę…
CHARAKTER (Z) PISMA To postać paradoksalna: traci mnóstwo energii na nakreślenie łączników, ozdobników, pętlic, udziwnień, których można byłoby sobie oszczędzić (co znaczy, że jest pretensjonalny) – z drugiej strony, pochylając literki w prawo, ujawnia swoją uczuciowość. Namiętności można zmierzyć, patrząc na to, w jakim stopniu człowiek pochyla pisane przez siebie literki. To pewnik, że osoba tak pisząca „myśli” za pomocą uczuć, rozumowanie zastępując odczuwaniem. Duże odstępy między wyrazami oraz precyzyjnie postawione kropki nad „i” – to znak,
Andrzej Kopiczyński – odwaga i naiwność
CHARAKTER (Z) PISMA Duże pismo dowodzi rozmachu życiowego i świadczy o pożądaniu tego, co wielkie oraz efektowne. Ktoś tak piszący ma wysokie ambicje i śmiałe plany, działa z rozmachem, ale często po łebkach. Bywa egzaltowany (spójrzmy na zawiły, skomplikowany początek podpisu), pompatyczny, pragnie pozostawać w centrum zainteresowania i potrzebuje zaszczytów, a także mnóstwa komplementów. Duży nacisk pióra na papier (siła woli i dynamizm) oraz stanowczo (w powiększeniu widać, że przy pisaniu ręka panu Kopiczyńskiemu nie drży), pewnie prowadzona kreska –
Jan Pietrzak – autokratyczny drapieżnik
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo pana Pietrzaka jest zbyt duże, bo jego obsesją jest wzór wielkości. Potrzebuje mnóstwo miejsca nie tylko na papierze, lecz także w życiu. Krzyczy przy każdym zdaniu, egzaltowany, pompatyczny (wykrzykniki). Rozmach i zapał (patrz: podpis) mają służyć temu, by osiągać upragnione cele (sukces materialny, rozgłos, uwielbienie ze strony tłumów). Pisze szybko i niedbale, zamiast kropek stawia wysunięte do przodu przecinki: przedsiębiorczość, pęd do czynu i niechlujne załatwianie zadań są bowiem podstawą
Artur Barciś – skromność i bystrość umysłu
CHARAKTER (Z) PISMA Płynność i lekkość, z jaką pisze, zgrabne łączenie liter oraz wijące się wstęgi pisma – to znak, że umysł ma wnikliwy, podobny do pułapki ze stali, zdolny subtelnie dedukować, logicznie wnioskować, jak też syntetyzować pojęcia i tworzyć. Cechy te wskazują również na to, że jest komunikatywnym „dyplomatą” i urodzonym pedagogiem, umie rozśmieszać innych, bawić ich – ale i wzruszać. Wszystko to widać też w girlandowym (odwróconym) „m” („samych”) – chociaż arkadowe „n” („Czytelników”) i duże
