Adam Makowicz – wojowniczy arogant

Adam Makowicz – wojowniczy arogant

CHARAKTER (Z) PISMA

Pan Makowicz, pianista jazzowy, pisze powoli, przy czym w piśmie tekstowym literki trzyma w pionie („chłodna głowa”, natura analityczna) – zawsze ma cel dokładnie na oku, ale chciałby go osiągnąć możliwie racjonalnie, dlatego skłania się ku dokładności i roztropności. Najczęściej bywa pogrążony w rozważaniach – opanowany, rozsądny i pozornie obojętny. Jego pismo tekstowe (wszystko oprócz autografu) jest usztywnione, ale świadomie – przyczyna tego leży w nadmiernym napięciu mięśni, któremu odpowiada takie samo napięcie w obszarze psychicznym. Owo usztywnienie powstało u niego w rezultacie pracy nad sobą. Mamy tu do czynienia z pewnego rodzaju wewnętrznym skostnieniem. Podpis jednak – w przeciwieństwie do tego, co wyżej – okazuje się niedbały, dynamiczny oraz wyraźnie skierowany ku górze (a literki pochylone są w prawo, co zdradza ogromną uczuciowość), zaś kończy się długą, ostrą szpilką. Oznacza to, iż pan Makowicz to człowiek w gruncie rzeczy ognisty, arogancki, wojowniczy, a nieraz wręcz nieposkromiony. Litera „N” („Nigdy”) ma konstrukcję schodkową (zmniejsza się ku swemu końcowi), więc przejawia on szczególne poczucie godności własnej, powszechnie zwane pychą.

Wydanie: 35/2003

Kategorie: Sylwetki
Tagi: Jerzy Danton

Napisz komentarz

Odpowiedz na treść artykułu lub innych komentarzy