Kultura
Teatr czy laboratorium
Polityka kulturalna nastawiona tylko na eksperyment mogłaby wygonić publiczność z warszawskich teatrów Piotr Bukartyk śpiewa ostatnio piosenkę „Nie mówię kto” z wpadającym w ucho refrenem: „Im chodzi tylko o to jedynie / by świat wyglądał tak, jak powinien”. Kiedy się wsłuchać w argumenty krytyków stanu kultury w stolicy, można odnieść wrażenie, że to ich piosenka. Nie o ten czy inny zarzut bowiem chodzi, ale o całokształt, czyli „wygląd świata”. Mówiąc inaczej, spór dotyczy tego, kto ma sprawować władzę w dziedzinie
Robię filmy ironiczne – rozmowa z Olafem Lubaszenką
Olaf Lubaszenko– zadebiutował w wieku 14 lat w „Życiu Kamila Kuranta” (1982). Popularność przyniosła mu rola Tomka w „Krótkim filmie o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego. W 1991 r.zdał eksternistyczny egzamin aktorski. Grał wtedy w musicalu „Metro”. Jako reżyser zadebiutował „Sztosem” (1997). Jego kolejne filmy to „Chłopaki nie płaczą” i „Poranek kojota”. W 2001 r. został członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. Wystąpił m.in. w filmach „Kiler”, „Słodko-gorzki”, „Kilerów 2-óch” oraz w serialach „Ekstradycja”, „Sfora” i „Barwy szczęścia”. Rozmawia Katarzyna Szeloch Jest
Z Plant do Carnegie Hall – rozmowa z Adamem Makowiczem
Adam Makowicz – (ur. w 1940 r. w Gnojniku na Zaolziu) pianista jazzowy. W Polsce współpracował z wieloma muzykami, m.in. ze Zbigniewem Namysłowskim, Janem Ptaszynem Wróblewskim, Michałem Urbaniakiem i Urszulą Dudziak. W USA koncertował m.in. z Bennym Goodmanem i Herbiem Hancockiem. Nagrywał płyty z George’em Mrazem, Philem Woodsem, Dave’em Hollandem, Alem Fosterem i wieloma innymi znakomitościami. Był wielokrotnym solistą orkiestr i zespołów kameralnych. Poza utworami jazzowymi ma w repertuarze także klasykę. W roku 2008, z okazji jubileuszu 400 lat istnienia
Żyła złota w Wilkowyjach – rozmowa z Jerzym Niemczukiem
Człowiek tak samo przeżywa radość i smutek na prowincji jak na Manhattanie Jerzy Niemczuk – (ur. w 1948 r. w Lublinie) pisarz, scenarzysta filmowy i telewizyjny, autor słuchowisk, widowisk telewizyjnych i książek dla dzieci. Debiutował w czasopiśmie „Nowe Książki” w 1970 r. Pracował w pismach „Nowy Wyraz” i „Kultura”, a publikował także w „Literaturze”, „Poezji” i „Odrze”. W stanie wojennym dostał wilczy bilet i od tej pory jest wolnym strzelcem, wzbogacając polską literaturę i film kolejnymi utworami. Jego „Przygody Zuzanki” zdobyły
Rock na poważnie
Najwybitniejsze zespoły rockowe mają na koncie współpracę z orkiestrą symfoniczną Muzyka poważna pod względem popularności przegrywa z rozrywkową. Według stereotypu klasyka ma zupełnie innych odbiorców niż np. rock. Tymczasem to błędne podejście, co od ponad pół wieku pokazują współcześni artyści. Poprzez rock symfoniczny i inne formy łączenia muzyki rozrywkowej z poważną udowadniają, że wybitna muzyka nie ma ograniczeń. Klasyka i rozrywka Rock doczekał się wielu gatunków, a jednym z najciekawszych jest rock progresywny, który narodził się pod koniec
Głupota – okoliczność łagodząca – rozmowa z Joanną Chmielewską
Kobiety są różne i są różnie głupie Joanna Chmielewska – (właśc. Irena Kühn) autorka powieści sensacyjnych, kryminalnych i obyczajowych, a także książek dla dzieci i młodzieży. Z zawodu inżynier architekt. Jej debiutem książkowym był „Klin” (1964). Od 1970 r. zajmuje się wyłącznie twórczością literacką. Najpopularniejsze powieści Chmielewskiej to „Lesio”, „Całe zdanie nieboszczyka”, „Wszystko czerwone”, „Wszyscy jesteśmy podejrzani” czy „Krokodyl z Kraju Karoliny”, a także autobiografia. W 2006 r. autorka została uhonorowana Nagrodą Wielkiego Kalibru za całokształt
Sezon bez Beczały
Rozluźniony gorset „Halki”, sceny teatrów zalane hektolitrami wody – czyli co się działo w polskich operach Czy w polskim teatrze operowym dzieje się dobrze? Czy tegoroczny sezon zakończył się sukcesem? Najkrótszym jego podsumowaniem byłoby stwierdzenie, że żadnemu z teatrów nie udało się sprowadzić choćby na jeden spektakl tenora Piotra Beczały, który stał się gwiazdą światowego formatu i święci ogromne sukcesy w Metropolitan Opera w Nowym Jorku (spektakle „Manon” Masseneta z udziałem zjawiskowej Anny Netrebko),
Walka o chwiejne stołki
Sytuacja w Narodowym Instytucie Fryderyka Chopina wraca do normy To, co się działo przez ostatnie dwa lata w Narodowym Instytucie Fryderyka Chopina, można określić jednym stwierdzeniem – walka o chwiejne stołki. Co powołano nowego dyrektora, musiał ustępować ze stanowiska, a w czasie przygotowań do Roku Chopinowskiego 2010 mogło to oznaczać międzynarodową kompromitację. Zbawcą okazał się przejściowo Waldemar Dąbrowski, którego w krytycznym momencie min. Bogdan Zdrojewski powołał na „pełniącego obowiązki”, bo sprawnie szefował on Komitetowi Obchodów Roku Chopinowskiego
Marlena i Zbyszek
Marlena Dietrich chętnie zagrałaby w każdym filmie, w którym zechciałby wystąpić Zbyszek Cybulski Kiedy Marlena Dietrich przyjechała do Warszawy, pierwsze, co zainteresowało dziennikarzy, to zmiana apartamentu z Hotelu Europejskiego na Bristol. Ale bardziej wytrawni zwrócili uwagę na coś innego – na oświadczenie, jak bardzo podziwia talent Zbyszka Cybulskiego. Wyczuwało się w tym coś głębszego. Marlena zadeklarowała wówczas, że chętnie zagrałaby w każdym filmie, w którym on zechciałby wystąpić. Cybulskiego nie było na jej warszawskich występach, był za to w Krakowie i we Wrocławiu. We Wrocławiu
Karuzela z kandydatami
Niemal każda decyzja o zmianie na stanowisku dyrektora instytucji artystycznej jest natychmiast oprotestowywana. Jedni piszą do prasy, drudzy oddają sprawy do sądu Dlaczego jeden średnio kompetentny urzędas ma decydować, jak wygląda życie teatralne największego polskiego miasta? – pytała retorycznie Agnieszka Holland w Radiu TOK FM. Jej oburzenie spowodowała decyzja władz Warszawy o powierzeniu dyrekcji Teatru Dramatycznego Tadeuszowi Słobodziankowi. – Zapadają pojedyncze decyzje – mówiła Holland – chaotyczne,
