Sylwetki
Burzyński – doktor nadziei
Antyneoplastony najbardziej pomagają w leczeniu raka mózgu u dzieci Korespondencja z Houston Gonitwa Stanisława Burzyńskiego rozpoczęła się, kiedy jako student lubelskiej Akademii Medycznej stwierdził, że we krwi chorych na raka nie występują trzy związki chemiczne obecne u zdrowych, co dało początek odkryciu antyneoplastonów. Było to w 1966 r. Marzenia pognały go do Houston. W 1997 r. prokurator generalny Teksasu, Ben Morales, chciał go skazać na 300 lat więzienia za leczenie chorych. Dziś Morales sam jest ścigany przez prawo, a Burzyński mówi,
Marek Siudym – porywczość i arogancja
CHARAKTER (Z) PISMA Ten, kto pisze w sposób rozluźniony, zna niewiele zahamowań. Bywa pełen życiowego rozpędu, niespokojny, pobieżny i pozbawiony stosownych hamulców. Nie może żyć bez nieoczekiwanych sytuacji. Podkreślenie przez pana Marka tekstu świadczy, że jest impulsywny, samolubny, szczery, odważny, zapalczywy i często rozrzutny. Brak kropki na końcu zdania to nieostrożność. To arogancki, zadziorny ryzykant. Nie przyjmuje do wiadomości niebezpieczeństwa, jeżeli się osobiście nie sparzy. Takie mocno zakręcone „S”, którym rozpoczyna swoje nazwisko, piszą
Krystyna Siesicka – entuzjazm i sumienność
CHARAKTER (Z) PISMA W widocznym tu obrazku nie ma nic drapieżnego, choć pociągnięcia są dynamiczne. Pani Siesicka lubi być w centrum zainteresowania, bo wiersze wznoszą się w górę. Pisze „pod sznurek”, zatem jej słabym punktem bywa brak zręczności dyplomatycznej. Łączenie liter odpowiada konsekwencji w myśleniu i postępowaniu – jest więc instynktownie pewna swego, uprzejma, stała, wytrwała, wymagająca i uparta. Wykrzyknik oznacza wojowniczość, entuzjazm i porywczość. Nazwisko zakończone jest długą, ostrą szpilką. To wskazuje, z jednej
Ewa Wiśniewska – posiadam i wymagam
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo duże dowodzi rozmachu życiowego. Pani Ewa lubi wszystko, co wielkie i efektowne. Ma ogromne ambicje i plany. Działa z rozmachem, lecz czasami po łebkach. Bywa egzaltowana (wiersze plączą się ze sobą elementami podlinijnymi), pompatyczna i często arogancka. Chce być w centrum zainteresowania, potrzebuje zaszczytów i komplementów (wstęgi pisma wznoszą się w górę). „E” („Ewa”) zostało u góry dwa razy przekreślone, zatem zrobiłaby wiele, byle tylko zwrócić na siebie uwagę, i oczywiście nie przepada
Profesor Tadeusz Zieliński
Odszedł człowiek, który współtworzył Trzecią Rzeczpospolitą i który do kresu swego życia bronił idei państwa prawa oraz bezpieczeństwa społecznego 28 września 2003 r. w Krakowie zmarł prof. Tadeusz Zieliński. Przez prawie trzy lata opierał się ciężkiej chorobie. Starał się więc żyć jak człowiek zdrowy. Do ostatniej chwili pracował. Jeszcze kilka dni przed śmiercią wybrał się do Warszawy na posiedzenie Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy, gdzie nie tylko przewodniczył obradom, ale i wygłosił referat, jak zwykle pełen interesujących uwag. Po powrocie,
Jerzy Hoffman – uprzejmość i przebiegłość
CHARAKTER (Z) PISMA Stawianie literek w wyrazach osobno, bez łączników, odpowiada myśleniu analitycznemu, przy którym o wiele później szuka się związku całościowego. Piszący jest pedantem lubiącym trzymać się detali, introwertykiem preferującym samotność i niezależne, samodzielne pozycje. Nawiązanie z nim bliskiego kontaktu nie jest proste („m” i „n” mają formę arkad). Pan Hoffman bywa nieprzewidywalny, jeśli chodzi o reakcje – autograf różni się bowiem pod wieloma względami od pisma tekstowego. Występuje tu wysoki
Jacek Kuroń – wiara i niepokój
CHARAKTER (Z) PISMA Pismo pana Jacka ukazuje jego skontrastowaną naturę. Jest delikatne, a nacisk pióra na papier – słaby. Mamy więc do czynienia z człowiekiem subtelnym i delikatnym o niewielkich siłach napędowych. Ponieważ rzadko dochodzi do celu bezpośrednio, rozwija w sobie zaskakujące zdolności strategiczne i dyplomatyczne, by móc mimo to urzeczywistniać swoje marzenia. Kreska, którą się posługuje, jest cienka i (co widać w powiększeniu) rozedrgana, lecz przy tym pismo obfituje w haczyki, którymi niektóre litery rozpoczynają się
Jerzy Kulej – wojowniczość i sentymentalizm
CHARAKTER (Z) PISMA Podpis pana Jerzego wydaje się płynny i swobodny. Duża pętla, od której się zaczyna („J”), obrazuje wysoki stopień pewności siebie i świadomość własnej wartości, a jednocześnie wewnętrzny namysł i zero pychy w stosunkach z innymi. Wkomponowanie w nią drugiej literki imienia („e”) świadczy, iż ten pełen radości życia człowiek lubi wszystko co piękne, zapewne jest wielbicielem muzyki, a zdolności artystyczne łączą się w jego duszy z dużym poczuciem romantyzmu. Pochyla litery
Edyta Bartosiewicz – duma i wdzięk
CHARAKTER (Z) PISMA Wiersze wznoszące się są cechą osób pobudliwych, pełnych zapału, wojowniczych i ambitnie dążących do celu. Wzbogacenia występujące na początku wyrazów wskazują na chęć imponowania, mocno wykształcone „Ja”, świadomość własnej godności i zarozumiałość. Pociągnięcia końcowe zaś symbolizują punkt, w którym piszący nawiązuje kontakt z otoczeniem. Pani Edyta akcentuje właściwie wszystko (a zwłaszcza autograf) przez nacisk, szerokość, wielkość, przedłużenia, szpice i haczyki – zatem jest to impulsywna, dziarska, wierząca w siebie, uparta, skłonna
Stanisław Sojka – w niewoli zmysłów
CHARAKTER (Z) PISMA Człowiek posługujący się kreską „ciastowatą” (szeroką, sytą i nieraz rozsmarowaną) demonstruje skłonność do poddawania się rozkoszom zmysłowym. Oryginał jest poplamiony i nakreślony został atramentem koloru… złotego! To wszystko oznacza, iż mamy do czynienia z kimś pragnącym w każdej sytuacji być na świeczniku i grać pierwsze skrzypce. Uwielbia komplementy i bardzo łatwo złapać go na lep pochlebstw. Niedostrzegany przez innych czułby się fatalnie – zresztą łatwość ulegania pesymizmowi z byle powodu odzwierciedla się
