CHARAKTER (Z) PISMA Fundamentem jego natury jest żywość uczuć. Świadczy o tym pospieszne pisanie, przecinki zamiast kropek nad „i”, ogólna chaotyczność obrazu pisma. Głęboko odczuwa życie – dowodem są obfite pętlice, mimo że z drugiej strony usiłuje dbać o samokontrolę, z lepszym lub gorszym skutkiem: utrzymuje litery w pionie. Z tej grupy cech pisma wynika również to, iż tendencję do fanfaronady i rozrzutności (beztrosko, nadmiernie przedłużone ogonki liter kończących wyrazy) usiłuje łagodzić zdrowym rozsądkiem (starannie, jak na kogoś takiego jak on, wyartykułowane słowo „PRZEGLĄDU” – nie zapomniał o cudzysłowie!) oraz szlachetnością (autograf nakreślony entuzjastycznie i porywczo, ale z punktu widzenia grafologów prawdziwie „po królewsku”, czyli skromnie i bez prostackich udziwnień). W ten sposób pan Szcześniak ujawnia niechcący, iż bardzo cierpi z powodu licznych wewnętrznych konfliktów, doskwierających mu raczej na co dzień. Co rozstrzyga? Zazwyczaj sentymenty. Wszystkie wyżej wymienione cechy mówią o tym, iż jest on człowiekiem nadwrażliwym emocjonalnie, skłonnym płakać na weselach i mdleć podczas chrzcin – acz porywczym, gdy ktoś go zdenerwuje. Haczyk kończący pauzę oznacza, że ma bicepsy, lecz nie lubi być zmuszany do ich używania… Udostępnij: Share on Facebook (Otwiera się w nowym oknie) Facebook Share on X (Otwiera się w nowym oknie) X Share on X (Otwiera się w nowym oknie) X Share on Telegram (Otwiera się w nowym oknie) Telegram Share on WhatsApp (Otwiera się w nowym oknie) WhatsApp Email a link to a friend (Otwiera się w nowym oknie) E-mail Drukuj (Otwiera się w nowym oknie) Drukuj
Tagi:
Jerzy Danton
