100 najbardziej wpływowych Polaków

100 najbardziej wpływowych Polaków

Kto jest wpływowy, a kto nie? Czy jesienne wybory uporządkowały scenę polityczną, wytworzyły nowy układ sił? Jak duży jest obszar władzy – ekonomicznej, religijnej, kulturowej – który nie zależy od werdyktów politycznych? Kto ile może? Już po raz 12. „Przegląd” przygotował listę 100 najbardziej wpływowych Polaków. Mimo że teoretycznie w Polsce niewiele się zmieniło, nasza lista dość znacznie różni się od tej sprzed roku. Musieliśmy uwzględnić w niej wzrost znaczenia premiera i – niejako automatycznie – ludzi, którzy są wokół niego. Siłą rzeczy spadła rola opozycji, a nawet rządowego koalicjanta. Mniejsza jest też rola Kościoła, dla którego każde kolejne wybory są bolesnym doświadczeniem.
Już po raz 12. „Przegląd” przygotował listę 100 najbardziej wpływowych Polaków. I po raz kolejny czujemy się w obowiązku wyjaśnić, jak ta lista powstawała, jakimi zasadami kierowaliśmy się podczas jej układania.
Cóż to bowiem znaczy „wpływowy Polak”? Wpływ jest pojęciem szerszym niż władza, niż stanowisko, a jednocześnie – bardzo ulotnym. Jak precyzyjnie opisać, co kto może? I zważyć, kto ile może?
Powtórzmy więc po raz kolejny: władza w państwie demokratycznym jest rozproszona. Jakąś jej część mają rządzący, ale przecież nie działają w próżni. Muszą się liczyć z opiniami współpracowników, z oporem grup nacisku, z opinią wyborców. Ograniczają ich warunki obiektywne, takie jak przepisy prawa, jakość administracji, a także opozycja, media, koła opiniotwórcze, biznes, zagranica. Każda z tych grup coś może, a jednocześnie sama jest zależna od innych. W pewnych okolicznościach może zatem więcej, w innych – o wiele mniej.
Jak to wygląda w praktyce – możemy właśnie się przekonać, bo wybuchła wielka awantura związana z podpisaniem przez Polskę umowy ACTA. Z dnia na dzień.
Mimo że teoretycznie w Polsce niewiele się zmieniło, nasza lista dość wyraźnie różni się od tej sprzed roku. Musieliśmy uwzględnić w niej wzrost znaczenia premiera i – niejako automatycznie – ludzi, którzy są wokół niego. Bo centrum władzy przesunęło się do Kancelarii Premiera. Siłą rzeczy osłabła rola opozycji, a nawet rządowego koalicjanta. Mniejsza jest także rola Kościoła, dla którego każde kolejne wybory są bolesnym doświadczeniem.
Za to na pewno utrzymał swoje miejsce wielki biznes. Pieniądze dają niezależność i siłę, zwłaszcza w czasach kryzysu, gdy jest ich mało. Wzrosło również znaczenie instytucji pośredniczących w naszych kontaktach z Unią. Na pewno utrzymali też swoje pozycje prezydenci wielkich miast, których budżety gwarantują niezależność od kaprysów władzy.
Można więc pisać o dwóch rozwijających się równolegle tendencjach. Pierwsza to umocnienie wpływów Kancelarii Premiera i ludzi ze ścisłego sztabu Donalda Tuska. Oni dziś mogą więcej. Choć ich obecna siła to w wielkim stopniu efekt słabości opozycji.
Druga tendencja jest ciekawsza – otóż okazuje się, że rozwija się nam, głównie za sprawą internetu, społeczeństwo obywatelskie. Polacy zaczynają traktować władzę jako rodzaj należnej usługi, coraz lepiej potrafią się organizować, by wyrażać swoje niezadowolenie, stają się coraz bardziej niezależni w poglądach i upodobaniach. Z tego punktu widzenia najbardziej wpływowi Polacy są dziś mniej wpływowi niż 10 lat temu…

2012 (2011) (2010) (2009) (2008) (2007)

1. (1) (1) (1) (1) (21)
Donald Tusk
Premier. Człowiek, który trzyma władzę. I nie wygląda na to, by się nią zmęczył. Październikowe wybory jeszcze gowzmocniły, bo to jemu Platforma zawdzięcza zwycięstwo. Donald Tusk nie byłby sobą, gdyby tego nie wykorzystał – ułożył rząd, jak chciał, no i odesłał na boczny tor Grzegorza Schetynę, jedynego polityka w PO, z którym musiał się liczyć. Ma więc wszystko, ale przecież nie może spać spokojnie, bo każde potknięcie rządu idzie na jego konto. Widać, że to źle znosi – jeszcze rok temu potrafił cierpliwie tłumaczyć, poddawać się nastrojom społecznym, dziś coraz częściej gniewnie poucza. To nie jest dobra dla niego prognoza.

2. (2) (10) (12) (6) (72)
Bronisław Komorowski
Prezydent Rzeczypospolitej. Formalnie pierwsza osoba w państwie. Wyborczy triumf Platformy paradoksalnie nie musiał go cieszyć, bo Tusk może rządzić, nie potrzebując jego pomocy. Ale nie widać, by Komorowskiego to zmartwiło. Spokojnie, krok po kroku buduje swoją pozycję. Dziś jest politykiem, którego Polacy darzą największym zaufaniem, a to wielki kapitał. Potrafi zdystansować się od niedopracowanych pomysłów rządu, ale robi to zręcznie, nie zrażając sympatyków PO. Mocna karta w polskiej polityce.

3. (3) (3) (3) (3) (65)
Waldemar Pawlak
Wicepremier, minister gospodarki, prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego. Ludowcom nie wyszły wybory do parlamentu, więc i jego pozycja wobec premiera Donalda Tuska początkowo była słabsza niż rok temu. Ale to przeszłość, już wiadomo, że koalicja z PSL jest dla PO jedyną sensowną. Pawlak to wie i wystawia rachunki. Nie akceptuje wszystkich pomysłów PO, zwłaszcza tych, które pociągają za sobą największe dolegliwości dla ludzi. Bo – jak mówi – to człowiek jest najważniejszy.

4. (5) (13) (28) (–) (68)
Jan Krzysztof Bielecki
Osoba numer 2 w Kancelarii Premiera. Przewodniczący Rady Gospodarczej przy premierze. Jeden z historycznych liderów Kongresu Liberalno-Demokratycznego, przyjaciel Donalda Tuska. Kadrowiec premiera, spod jego ręki wyszli kandydaci na najpoważniejsze stanowiska gospodarcze i finansowe w państwie. Doradza też premierowi w najważniejszych posunięciach politycznych. Ma jak u Pana Boga za piecem, bo radzi, ale nie wykonuje. Jego pozycję wzmacnia kilka czynników – jest niezależny materialnie, zna świat finansów, jego prognozy dotyczące prywatyzacji, banków i OFE sprawdziły się, jest także popularny w mediach.

5. (6) (15) (17) (37) (–)
Jan Vincent-Rostowski
Minister finansów. Zarządza państwową kasą. Konstruuje budżet. Przyszedł do rządu jako bezpartyjny fachowiec, ale w ciągu kilku lat wybił się na niezależność. Zaraz po ostatnich wyborach premier mówił, że nie wyobraża sobie gabinetu bez niego, czym potwierdził jego pozycję. Architekt polityki gospodarczej i finansowej rządu, to on decyduje o wysokości deficytu i państwowych wydatkach, mówi, co jest bezpieczne, a co nie. I praktycznie wszystko, co proponuje, jest przez rząd przyjmowane.

6. (10) (9) (9) (–) (16)
Aleksander Kwaśniewski
Jego pozycja od lat jest bardzo silna. Niby go nie ma w polskiej polityce, a jednak jest. I to w wielu rolach. Na pewno jako faktyczny patron lewicy – bo niczego sensownego po tej stronie nie zbuduje się bez jego poparcia, co zgodnie przyznają i Leszek Miller, i Janusz Palikot. Występuje również jako komentator bieżących wydarzeń – w tej kwestii jest o kilka długości przed resztą. Odgrywa też rolę w świecie zachodnim – jako źródło informacji o Polsce i wschodzie Europy. Tam jego opinie są bardzo cenione i uważnie analizowane. Z pewnością nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

7. (4) (7) (4) (4) (1)
Jarosław Kaczyński
Prezes największej partii opozycyjnej, były premier. Teoretycznie wystarczy mu poczekać, aż władza sama wpadnie w ręce, jak gruszka do fartuszka. Ale to teoria, bo w praktyce oddala się ona od niego z każdym rokiem. Po szóstych przegranych wyborach nawet w PiS mało kto wierzy, że Polacy zaufają Kaczyńskiemu. Jest wciąż w czołówce polityków, którym się nie ufa, co zamyka mu drogę do większego sukcesu. Sporo go też kosztował bunt Zbigniewa Ziobry i jego zwolenników. O. Rydzyk także patrzy na niego powściągliwie. Choć zatem nadal jest liderem na prawicy, nie jest to przecież silne przywództwo. Kaczyński niby wciąż walczy, gromi Tuska, domaga się jego dymisji, ale coraz mniej osób zwraca na to uwagę. Czeka na kryzys. Liczy na polski wariant Budapesztu.

8. (14) (36) (–) (–) (–)
Janusz Lewandowski
Komisarz ds. budżetu i programowania finansowego w Komisji Europejskiej. Czuwa nad dyscypliną i wykorzystaniem funduszy. A także w imieniu Komisji negocjuje kształt następnej perspektywy finansowej na lata 2014-2020. W ankiecie przeprowadzonej wśród europosłów na najbardziej wpływowego i skutecznego komisarza zajął drugie miejsce, po Francuzie Michelu Barnierze, komisarzu ds. rynku wewnętrznego. Nawołuje Unię do oszczędności, zwłaszcza w dziedzinie administracji, tak by więcej przeznaczyć na inwestycje. To miłe dla polskiego ucha koncepcje.

9. (35) (86) (41) (–) (–)
Ewa Kopacz
Marszałek Sejmu. Pierwsza kobieta na tym stanowisku. De facto otrzymała je z rąk Donalda Tuska, trochę po to, by pognębić Grzegorza Schetynę, trochę dlatego, że ma opinię twardej zwolenniczki premiera. Tusk liczy, że będzie sprawnie zarządzała machiną legislacyjną, tak by rządu nie spotykały w Sejmie żadne przykre niespodzianki. Na razie wywiązuje się z zadania bez zarzutu. Mimo że opuściła Ministerstwo Zdrowia wiele tygodni temu, na nią również spadła fala krytyki za błędy w ustawie refundacyjnej. Miała przecież na nią duży wpływ.

10. (9) (61) (–) (56) (–)
Kard. Kazimierz Nycz
Metropolita warszawski. Widać, że działania planuje w długiej perspektywie. Konsekwentnie buduje swoją pozycję hierarchy umiarkowanego, reprezentanta Kościoła niezacietrzewionego, próbującego rozmawiać. Przedstawiciel nurtu dialogu i środka, otwarty na środowiska inteligencji. Wzmocnił go kapelusz kardynalski. Ma dobre kontakty zarówno w Rzymie, jak i w Warszawie, w Pałacu Prezydenckim. To umacnia jego pozycję w Episkopacie, z zasady nielubiącym walczyć z władzą, zwłaszcza tą, która nie mówi Kościołowi „nie”. Kardynał wyrasta na lidera tych katolików, którzy nie chcą, by ich Kościół był narzędziem w partyjnych rozgrywkach.

11. (12) (11) (14) (19) (38)
Zygmunt Solorz-Żak
Siła spokoju. Twórca i właściciel telewizji Polsat i platformy Cyfrowy Polsat. Kontroluje także mniejsze stacje, takie jak Superstacja i TV 4. Inwestuje w banki, spółki giełdowe, energetykę oraz w spółki oferujące ultraszybki internet mobilny. Ma udziały w klubie piłkarskim Śląsk Wrocław. Ale to wszystko blednie wobec ostatniej inwestycji – za 18 mld zł Solorz przejął sieć telefonii komórkowej Polkomtel. Na razie wprowadza w niej oszczędności i planuje jej rozwój. Jego celem jest zbudowanie wspólnej platformy łączącej usługi telekomunikacyjne, medialne i finansowe. I jest tego bliski. Jak widać, kryzys nie tylko nie zachwiał jego imperium, ale ułatwił mu ekspansję.

12. (15) (22) (19) (32) (13)
Kard. Stanisław Dziwisz
Metropolita krakowski. Okrzepł, nabiera patyny. Już wie, że nie będzie najważniejszą osobą w polskim Kościele, ale wie też, że ma w nim miejsce jako najbliższy współpracownik Jana Pawła II, a także osoba znająca Watykan i pracujących tam ludzi, mająca stały dostęp do papieża Benedykta XVI. Kustosz pamięci Jana Pawła II i dysponent jego relikwii. Na wspólnej przeszłości skutecznie buduje swoją przyszłość. Chętniej spotyka się z politykami Platformy niż PiS, ale poglądami bliższy jest konserwatywnemu skrzydłu polskiego Kościoła. Pewnie sądzi, że w ten sposób trzyma się zasady złotego środka.

13. (25) (–) (–) (–) (–)
Marek Belka
Prezes NBP. Donald Tusk i Jan Vincent-Rostowski powinni dać na mszę w podzięce za to, że w 2010 r. Bronisław Komorowski zaproponował mu funkcję prezesa NBP. Belka szybko uczynił z NBP instytucję poważaną na świecie, przewidywalną i mądrze współpracującą z Ministerstwem Finansów, w imię obrony złotówki i polskiej gospodarki. Wszystko w jednym – Marek Belka kolekcjonuje więc prestiżowe nagrody – dla najlepszego prezesa banku centralnego europejskich rynków wschodzących, i funkcje – został przewodniczącym Komitetu Rozwoju Banku Światowego i MFW. Wiodącą pozycję w środowisku wzmocnił ostatnimi działaniami – broniąc złotówki przed atakami międzynarodowych spekulantów.

14. (7) (5) (2) (2) (57)
Grzegorz Schetyna
Donald Tusk nazwał go liderem wewnątrz partyjnej opozycji, co zabrzmiało jak polityczny wyrok. Schetyna odbywa go na zesłaniu. Nie jako ambasador w Mongolii albo w Korei Północnej, ale na stanowisku przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. I z tej pozycji może obserwować, jak czyszczeni są jego ludzie – w partii, w policji, w spółkach skarbu państwa. Wszystko to znosi godnie, w milczeniu, nie dając Tuskowi pretekstu do frontalnego ataku. Może więc i doczeka lepszych dla siebie czasów.

15. (28) (30) (34) (48) (–)
Hanna Gronkiewicz-Waltz
Prezydent Warszawy. Miasta z budżetem wynoszącym ponad 11 mld zł. Kieruje tą metropolią, unikając większych błędów. Opozycja nie potrafi stworzyć dla niej poważnej alternatywy. Wiceprzewodnicząca PO. Silna pozycja w Warszawie uniezależnia ją od wewnątrzpartyjnych rozgrywek. To Platforma musi zabiegać o nią, a nie ona o PO. Cieszy się niemałą popularnością wśród warszawiaków, a to może być kapitał do przyszłych rozdań w polityce.

16. (8) (2) (10) (59) (–)
Michał Boni
Kompetentny i pracowity. W Kancelarii Premiera był człowiekiem do wszystkiego, prawą ręką premiera. Ale to już przeszłość, Boni przegrał wewnątrzrządową batalię o OFE, przegrał kilka innych potyczek i poszedł na swoje – kieruje Ministerstwem Administracji i Cyfryzacji. Jest więc już trochę obok, choć teoretycznie władzy ma więcej niż kiedykolwiek. Ma pod sobą wojewodów, ale i sprawy związane ze stosunkami państwo-Kościół oraz z cyfryzacją, co na razie brzmi egzotycznie. Mówiąc o cyfryzacji, opowiadał, że potrzebny jest stały dialog między państwem a różnymi grupami, najlepiej via internet. Awantura o ACTA urealniła te deklaracje.

17. (19) (17) (7-8) (8-9) (29)
Mariusz Walter,
Piotr Walter,
Aldona Wejchert
Współwłaściciele koncernu ITI. Czyli telewizji TVN i jej rozmaitych mutacji (Style, Turbo itd.), portalu Onet.pl, Multikina i Legii Warszawa. A także TVN 24, którą politycy oglądają non stop i z której czerpią wiedzę o świecie. W ostatnim półroczu nie było tygodnia bez informacji, że właśnie sprzedają TVN, że lada moment wszystko wezmą Francuzi z Canal+. No, na razie jeszcze nie wzięli, więc i piłka wciąż w grze. Pojawiły się też nowe pomysły na rozwijanie ITI.

18. (20) (19) (29) (29) (41)
Adam Michnik
W jego przypadku niewiele w ostatnim roku się zmieniło. Symbolizuje „Gazetę Wyborczą”, środowiska liberalnej, otwartej na świat inteligencji. Nienawidzi go polska prawica i związani z nią publicyści. Nienawidzą go szczerze i nie bez powodu, bo mało kto w Polsce tak się zasłużył w demaskowaniu i rozbijaniu ich koncepcji. No i to on ma rząd dusz dużej części polskiej inteligencji, a nie oni. Nie kieruje na bieżąco „Gazetą Wyborczą”, ale tam jest. Rzadko zabiera głos, lecz to jego słowa określają kierunek komentarzy polityków i mediów w sprawach zasadniczych.

19. (41) (30) (24) (22) (8)
O. Tadeusz Rydzyk
Czyli Radio Maryja i towarzyszące stacji media. Co prawda Matka Boska ostatnio mu nie pomaga, KRRiTV nie idzie mu na rękę, ale w polityce trzyma on pakiet kontrolny polskiej prawicy silniej niż poprzednio. Bo w obliczu różnych frond w PiS jego poparcie jest dla Jarosława Kaczyńskiego kluczowe. Popiera go znaczna część biskupów, bo to on najpełniej wyraża ich opinie. Episkopat bardzo go wsparł w staraniach o koncesję na nadawanie cyfrowe. A odmowna decyzja KRRiTV tylko umacnia przekonanie jego zwolenników, że są prześladowani.

20. (25) (52) (36) (–) (–)
Leszek Czarnecki
Właściciel Getin Holding, w skład którego wchodzą m.in. Getin Bank i Noble Bank, które połączył. Oprócz Getin Holding Czarnecki ma Idea Bank, kupił 100% akcji Allianz Bank Polska, działa w branży deweloperskiej (LC Corp) i doradztwa finansowego (Open Finance), należy do niego także 67% akcji Home Broker. Magazyn „Forbes” ocenia wartość jego majątku na 5,9 mld zł i klasyfikuje go na trzecim miejscu w rankingu najbogatszych Polaków.

21. (20) (20) (17) (–) (28)
Radosław Sikorski
Minister spraw zagranicznych. Dobrze wykorzystał czas naszej prezydencji – zarówno w kraju, jak i na arenie europejskiej. W krótkim czasie Polska stała się głównym obrońcą europejskiej jedności i wspólnej waluty, a na scenie wewnętrznej – po raz pierwszy od wielu lat – zwolennicy integracji europejskiej zaczęli w publicznej debacie mieć przewagę nad „obrońcami niezawisłości”. Sikorski, chyba niespodziewanie, został frontmanem rządzącej ekipy, jeśli chodzi o kwestie idei i koncepcji rozwoju, gdyż sprawy Unii, jej integracji, stosunków polsko-niemieckich stały się elementami podziału między PO a PiS.

22. (34) (45) (46) (–) (–)
Elżbieta Bieńkowska
Minister rozwoju regionalnego. Łączy krajową politykę rozwoju z dofinansowaniem z Unii Europejskiej. Ma klucz do funduszy europejskich, pokaźnego sezamu (na lata 2007-2013 UE przyznała Polsce 67 mld euro), z którego Polska bardzo dobrze korzysta, najskuteczniej ze wszystkich krajów regionu. Spora w tym zasługa ekipy nadzorowanej przez Bieńkowską. Warto też zauważyć, że strumień pieniędzy, którym kieruje, trafia nie tylko do metropolii. Bo wśród województw najlepiej absorbujących unijne pieniądze są warmińsko-mazurskie (pierwsze miejsce w przeliczeniu na mieszkańca) i podkarpackie. Skuteczne działanie, z dala od mediów, przyniosło Bieńkowskiej też inne efekty – Donald Tusk zawsze wymieniał ją w gronie pewniaków w swoim nowym gabinecie. I tak się stało.

23. (23) (22) (40) (81) (92)
Lech Wałęsa
Z każdym rokiem nabiera patyny, coraz częściej widzimy w nim człowieka legendę, a zapominamy o wpadkach z okresu, gdy był prezydentem. Polacy mają do niego sentyment, co Platforma skrupulatnie stara się wykorzystać. Poparcie Wałęsy jest jej potrzebne, by pokazywać swoje solidarnościowe korzenie, a także by budować obraz ugrupowania wszystkich Polaków. Wałęsa funkcjonuje dziś w charakterze postaci pomnikowej, gościa specjalnego rocznicowych uroczystości. Zdaje się, że pogodził się z tą rolą i całkiem dobrze się w niej czuje.

24. (79) (12) (78) (67) (19)
Abp Józef Michalik
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Jest tym hierarchą, który nadaje ton decyzjom Episkopatu i reprezentuje jego główny nurt. Nie ukrywa poglądów, angażuje się w polityczne połajanki. Zdecydowany zwolennik obecności Kościoła w życiu społeczno-politycznym. Choć unika przywdziewania szat zwolennika PiS. W katedrze w Przemyślu w noc Bożego Narodzenia mówił, że w Polsce atakowane są religia, Bóg i Kościół. I jeżeli te korzenie – przestrzegał – zostaną odcięte, to zostaną zniszczone polska kultura i naród. „Jesteśmy krytyczni wobec księży i biskupów, bo chcemy, żeby byli doskonali – mówił. – Ja sam chcę być ciągle doskonalszy, ale mi ciągle nie wychodzi”.

25. (–) (–) (–) (–) (–)
Jacek Cichocki
Minister spraw wewnętrznych. Odpowiada za pracę policji, CBA, a jednocześnie nadzoruje służby specjalne, czyli jest „pełnym” szefem MSW, jak w czasach Andrzeja Milczanowskiego. Członek Klubu Inteligencji Katolickiej, karierę zaczynał na początku lat 90. w Ośrodku Studiów Wschodnich, nazywanym przybudówką UOP. W poprzednim rządzie premier powierzył mu funkcję koordynatora ds. służb specjalnych. Wyróżnił się na tym stanowisku powściągliwością, dyskrecją i unikaniem mediów. Czy tylko tym zdobył zaufanie Donalda Tuska?

26. (–) (–) (–) (–) (–)
Mikołaj Budzanowski
Minister skarbu państwa. Czyli szef setek firm i związanych z tym posad w radach nadzorczych i zarządach. Odkrycie Donalda Tuska. W poprzednim rządzie był wiceministrem, odpowiadał za sektor paliwowy. Teraz, już jako pełny minister, wprowadza swoje porządki – zmusił do dymisji szefów PGE i PGNiG, wymienił połowę Rady Nadzorczej KGHM, pozbywa się ludzi kojarzonych z Grzegorzem Schetyną. Skłonił PGNiG, a także KGHM, PGE i Taurona do porozumienia w sprawie poszukiwania nowych złóż gazu łupkowego, by jak najszybciej rozpocząć jego wydobycie. Na te prace mają iść ogromne środki. Mówi o upodmiotowieniu spółek, a faktycznie jest zwolennikiem ręcznego sterowania flagowymi spółkami.

27. (26) (–) (–) (–) (–)
Andrzej Seremet
Po rozdzieleniu urzędów ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego od 31 marca 2010 r. prokurator generalny. Niezależny, powołany na pięcioletnią kadencję. Miał uwolnić prokuraturę od politycznych wpływów, uporządkować ją i przekształcić w sprawną machinę. Na razie sukcesów nie ma. Na kilometr widać, że w prokuraturze wciąż silne są wpływy grupy PiS-owskiej, że ciągle są dziwnie prowadzone śledztwa i że targają nią wewnętrzne konflikty, czego spektakularnym przykładem mogą być niedawne wydarzenia w prokuraturze wojskowej. Seremet nad tym wszystkim słabo panuje. Jak dotąd trudno zaliczyć eksperyment oddzielenia prokuratury od ministra sprawiedliwości za w pełni udany.

28. (21) (23) (21) (–) (–)
Tomasz Arabski
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Jeden z najbardziej zaufanych ludzi premiera, rywalizuje o pozycję prawej ręki Tuska z Janem Krzysztofem Bieleckim. Po wyborach jego pozycja się umocniła, gdyż po Michale Bonim przejął stanowisko szefa Zespołu ds. Programowania Prac Rządu oraz Komitetu Stałego Rady Ministrów, przez które przechodzą wszystkie rządowe projekty ustaw. To on de facto kieruje zatem ruchem rządowych prac. Dziennikarz, działacz katolicki. Członek Krajowej Rady Katolików Świeckich, w 2001 r. odznaczony medalem Pro Ecclesia et Pontifice.

29. (29) (36) (31) (–) (–)
Krzysztof Bondaryk
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Miał dobry rok, bo o ABW, mimo kampanii wyborczej, było cicho. A to znaczy, że nie ma tam wojen wewnętrznych, że dogadał się z kadrą. Pytanie tylko, za jaką cenę. Odpowiedź nie jest dla zwykłego obywatela miła, bo przecież w ostatnich miesiącach mieliśmy sporo przykładów skręcanych spraw – jak choćby inwigilacji dziennikarzy, podsłuchów czy zachowania funkcjonariuszy ABW w domu Barbary Blidy.

30. (16) (16) (13) (10) (37)
Bogdan Borusewicz
Marszałek Senatu, formalnie trzecia osoba w państwie. Kieruje pracami Senatu, kolejnego ogniwa w procesie legislacyjnym. Zaczął drugą kadencję, ale jak dotąd nie zahamował tendencji zmniejszającego się znaczenia tej izby. Oznaką tego jest chociażby rządowy zapis w ustawie budżetowej przenoszący fundusze przeznaczone na wspieranie Polonii z Senatu do MSZ. Ważna postać dla Tuska – Borusewicz to działacz opozycji demokratycznej jeszcze z lat 70., współzałożyciel Wolnych Związków Zawodowych, lojalny wobec premiera i PO.

31. (–) (49) (–) (–) (–)
Wojciech Duda
Historyk, przyjaciel Donalda Tuska jeszcze z czasów studiów. Osoba najwyższego zaufania premiera. Razem z Tuskiem działali w podziemiu. Redaktor naczelny „Przeglądu Politycznego”, głównego pisma gdańskich liberałów, główny doradca premiera, członek gabinetu politycznego. Autor przemówień Tuska, zwłaszcza tych nawiązujących do polityki historycznej.

32. (44) (54) (23) (12) (–)
Grzegorz Bierecki
Prezes Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Senator z listy PiS. W SKOK oszczędności trzyma już 2,2 mln Polaków i są one warte 15,2 mld zł. Kasy mają ok. 1,9 tys. placówek na terenie całego kraju, podczas gdy największy bank detaliczny, PKO BP – ok. 1,2 tys. Ich sukces to głównie efekt tego, że działały tam, gdzie nie opłaciło się to tradycyjnym bankom, pobierając niższe opłaty i dając wyższe zyski z lokat. Tradycyjne banki rozpoczęły więc z kasami wojnę, oskarżając je, że działają według innych uregulowań. Rzeczywistość dopisała do tej bitwy kolejny rozdział – w USA w ostatnim czasie 650 tys. klientów, oburzonych zdzierstwem tradycyjnych banków, przeniosło konta do kas.

33. (49) (–) (–) (–) (–)
Jan Dworak
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Prośbą i groźbą (odrzucenia sprawozdania KRRiTV i jej automatycznego wygaśnięcia) ułożył sobie media publiczne, jak chciał. To znaczy tak, że decydujący głos ma w nich wrażliwość Platformy Obywatelskiej i jej ludzie. Do KRRiTV powołał go prezydent Komorowski. Przychodził do niej z opinią dobrego producenta filmowego. Teraz dorobił się też opinii bezkompromisowego negocjatora.

34. (41) (40) (–) (–) (–)
Janusz Palikot
Wielki i niespodziewany wygrany październikowych wyborów, w których Ruch Palikota zdobył 10% poparcia. Potrafił zmobilizować młodzież, antyklerykałów, rozczarowanych SLD lewicowców, przedstawicieli mniejszości seksualnych. Skutecznie przełamał monopol SLD na reprezentowanie lewicy, dziś ma więcej posłów niż Sojusz. Jeżeli uda mu się pozbyć wizerunku awanturnika i happenera i przeistoczy się w poważnego polityka, ma szansę stać się realną alternatywą nie tylko dla SLD Leszka Millera, ale i dla PO.

35. (43) (–) (–) (–) (–)
Andrzej Rzepliński
Prezes Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał swoje największe dni miał w czasach PiS, gdy hamował zapędy władzy. Ale i dziś jego rola jako organu powstrzymującego ekscesy polityków nie słabnie. Nie ma miesiąca, byśmy się nie przekonywali, jakie znaczenie ma Trybunał w polskim systemie polityczno-prawnym. To w końcu orzeczenie TK zadecydowało, w jaki sposób przeprowadzono ostatnie wybory. W innych sprawach, np. Komisji Majątkowej, sędziowie byli powściągliwsi. Szkoda.

36. (45) (83) (–) (87) (–)
Michał Kleiber
Prezes Polskiej Akademii Nauk. Profesor nauk technicznych. Fenomen jak na polskie warunki, bo potrafi współpracować z każdym. Był ministrem nauki w rządach Leszka Millera i Marka Belki, sprawował też funkcję doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Zawsze merytorycznie przygotowany do rozmowy, bardzo konkretny. Wszystkie drzwi stoją przed nim otworem, a on potrafi to wykorzystać.

37. (31) (31) (26) (–) (–)
Marek Sawicki
Minister rolnictwa i rozwoju wsi. Piastuje kluczowy urząd z punktu widzenia PSL i jego elektoratu. Obsadza podległe ministerstwu agencje, dzieli posady. Główny rywal Waldemara Pawlaka w PSL. Tajemnicą poliszynela są tarcia między tymi politykami. Ale nigdy nie przekształcają się w otwartą wojnę, co świadczy o dojrzałości i politycznym doświadczeniu Sawickiego i Pawlaka.

38. (–) (85) (6) (11) (–)
Sławomir Nowak
Został ministrem transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z zaskoczenia, bo wcześniej nikt nie posądzał go o interesowanie się koleją czy autostradami. Na razie zbiera punkty za trzeźwe spojrzenie. Przede wszystkim na PKP, gdzie zmienia kadry i porzucił fantazje o pociągach, które miały pędzić (za 20 lat) z prędkością 300 km/godz. Egzamin skuteczności zda na przełomie maja i czerwca, gdy przekonamy się, czy da się przejechać z Łodzi do Warszawy po nowej autostradzie. Władzę ma olbrzymią, bo to on zadecyduje, jak będzie się rozwijać program budowy dróg i która budowa zostanie przełożona, a która wskoczy do planu. A to kluczowa sprawa dla samorządowców i posłów z całej Polski.

39. (57) (–) (–) (–) (82)
Bogdan Zdrojewski
Minister kultury i dziedzictwa narodowego. Rozsądnie prowadzi sprawy ministerstwa, zbudował sobie dobre kontakty ze środowiskami twórców, a tym samym własną pozycję. To wszystko może szybko lec w gruzach, bo to jego oskarża się, że nie konsultował wystarczająco spraw podpisania przez Polskę umowy ACTA.

40. (56) (25) (71) (–) (–)
Rafał Grupiński
Szef klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. Jego wybór był zaskoczeniem, bo spodziewano się, że jako człowiek Grzegorza Schetyny będzie w niełasce u Donalda Tuska. Tymczasem z jego poręczenia ma trzymać dyscyplinę w klubie i pilnować w Sejmie jego spraw. Komentatorzy uznali to za przebiegły manewr Tuska, który w ten sposób wyłuskuje Schetynie najlepszych współpracowników. Czy tak było – zapewne za jakiś czas się przekonamy. W każdym razie Grupiński nie ma charakteru stupajki, to krytyk literacki, animator kultury, wydawca, człowiek od strategii, od refleksji. Tacy ludzie są niby z boku, politycy kręcą na nich nosem, że jajogłowi, że i tak, i siak, ale zawsze w końcu do nich wracają.

41. (46) (59) (52) (–) (–)
Jacek Jezierski
Prezes Najwyższej Izby Kontroli od 2007 r., wybrany głosami PiS (jego kontrkandydatką była Julia Pitera). Owszem, siła rażenia NIK nie jest już tak duża jak parę lat temu, ale wciąż NIK-owskie raporty potrafią się stać orężem w politycznej grze. Tak też odebrano niedawny raport NIK dotyczący katastrofy smoleńskiej, w którym kontrolerzy oskarżyli szefa Kancelarii Premiera Tomasza Arabskiego o niedopełnienie obowiązków. Warto śledzić losy tych zarzutów…

42. (11) (4) (–) (–) (–)
Jerzy Buzek
Na mocy umowy socjalistów i chadeków ustąpił na stanowisku przewodniczącego Parlamentu Europejskiego miejsca Martinowi Schulzowi. Ale pozycja, którą Buzek wypracował sobie w ostatnich dwóch latach, wciąż procentuje. Jest więc nie tylko europejską twarzą Platformy, ale i pośrednikiem między PO a instytucjami europejskimi.

43. (–) (–) (–) (–) (–)
Tomasz Siemoniak
Minister obrony. Wydawało się, że po dymisji Bogdana Klicha będzie ministrem tymczasowym. Spodobał się jednak premierowi Tuskowi i po wyborach pozostał na stanowisku. Kieruje potężnym resortem, dysponującym budżetem wynoszącym grubo ponad 27 mld zł. Wraz z potężnym budżetem ma też niebagatelne zadania – uporządkować sytuację w resorcie i w armii.

44. (80) (49) (–) (–) (–)
Jacek Paszkiewicz
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia – instytucji, której budżet wynosi ponad 56 mld zł. To on faktycznie kieruje ze swojego fotela polską służbą zdrowia poprzez różnego rodzaju przeliczniki, które NFZ stosuje, pieniądze, które wypłaca, i rozporządzenia. A także fundusz rezerwowy, z którego Paszkiewicz dorzucił mazowieckiemu NFZ 500 mln zł, co wywołało protesty innych oddziałów. Realnie więc to on decyduje, które szpitale muszą oszczędzać, a które stać na lepsze leczenie. Zwolennik zmniejszenia pomocy szpitalnej na rzecz ambulatoryjnej. I de facto władca krótkiej kołdry.

45. (68) (77) (76) (83) (64)
Jerzy Owsiak
Architekt naszych serc. Gra raz w roku, ale jak! Co roku piszemy o nim podobnie – jego 20. już Orkiestra znów pobiła rekord w zbiórce pieniędzy. Ale przecież nie o rekordy tu chodzi. Owsiak raz w roku przerabia nas ze zjadaczy chleba w aniołów. Stał się też ikoną popkultury, dobrym symbolem naszych czasów. No i obiektem ataków ze strony twardogłowego duchowieństwa oraz niektórych prawicowych komentatorów. Bo nie jest ich.
46. (14) (11) (7) (49) (73)
Abp Sławoj Leszek Głódź
Metropolita gdański. Jeden z filarów skrzydła konserwatywnego w polskim Episkopacie. Otwarty sympatyk Radia Maryja. Nie ukrywa też sympatii do PiS. Co już wywołało pewien skandal, bo zaczął być bojkotowany przez polityków PO, którzy nie chcieli słuchać, jak poucza ich z ambony. Ma duże ambicje, ale ich spełnienie leży w gestii Watykanu.

47. (38) (55) (72) (–) (–)
Andrzej Klesyk
Prezes PZU, czyli człowiek mający pieniądze i wielkimi pieniędzmi obracający. A także ludźmi, bo w ciągu czterech lat zmniejszył zatrudnienie w spółce z 17 tys. do 12 tys. Zysk na czysto PZU w II kwartale 2011 r. wyniósł 761 mln zł, w III kwartale – 304 mln zł, co plasuje tę firmę w czołówce europejskich ubezpieczycieli. PZU na koniec września dysponował kapitałem zapasowym w wysokości 3,3 mld zł, z zysku za rok 2010 odłożył 1,3 mld zł. Klesyk chciałby te pieniądze przeznaczyć na zakup zagranicznych spółek ubezpieczeniowych. Bardzo ciekawe, co na ten temat sądzi minister skarbu…

48. (–) (–) (–) (–) (–)
Tadeusz Mazowiecki
Doradca prezydenta Komorowskiego, pierwszy premier III RP. Już go widziano na politycznej emeryturze, tymczasem przy Komorowskim odżył. Służy mu cennymi radami i analizami. Widać go w mediach. Wysoka pozycja prezydenta w sondażach, jego umiejętność znalezienia się w sytuacji, przewidywanie wydarzeń to również w części zasługa Mazowieckiego.

49. (–) (–) (–) (–) (–)
Andrzej Jakubiak
Od 12 października 2011 r. nowy przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego. Zastąpił na tym stanowisku Stanisława Kluzę, byłego ministra finansów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Jakubiak to były wiceprezydent Warszawy, współpracownik Hanny Gronkiewicz-Waltz. Jako szef KNF sprawuje kontrolę nad rynkiem finansowym, ubezpieczeniowym i emerytalnym, czyli nad giełdą, bankami, funduszami emerytalnymi, funduszami inwestycyjnymi i towarzystwami ubezpieczeniowymi. O sile KNF możemy właśnie się przekonać – Komisja rekomenduje bankom komercyjnym, by nie wypłacały dywidendy, a wypracowany zysk przeznaczyły na wzmocnienie swojego kapitału, i one do tych zaleceń się stosują.

50. (65) (–) (–) (–) (–)
Stanisław Dąbrowski
Od 14 października 2010 r. pierwszy prezes Sądu Najwyższego oraz, z urzędu, przewodniczący Trybunału Stanu. Zastąpił Lecha Gardockiego. Wcześniej przez cztery lata był przewodniczącym Krajowej Rady Sądownictwa. Sędzia od 1974 r. Zasiadał w Sejmie kontraktowym z ramienia OKP. Prezes SN ma wpływ na sądownictwo poprzez orzecznictwo i sprawy kadrowe.

51. (18) (18) (–) (–) (–)
Jan Kulczyk
Najbogatszy Polak. Energetyka, surowce, infrastruktura – to są dziś jego obszary zainteresowań. W epicentrum afery orlenowskiej wyjechał do Londynu i zaczął zwijać polskie aktywa, inwestując w zagraniczne spółki. Potem powrócił do Polski, wygrał kilka biznesowych potyczek i zawalczył o wielki holding energetyczny, Eneę (m.in. Kozienice), który był wyceniany na 11 mld zł. I mimo że został sam na placu boju, Ministerstwo Skarbu Państwa nie zdecydowało się na transakcję. To chyba zniechęciło go do polskiego rynku, bo głośno deklaruje, że przyszłość świata to Azja i Afryka, a nie stara Europa. Szuka więc ropy w Brunei i Syrii, gazu na Ukrainie i w Afryce. W sumie ma koncesje na poszukiwanie i wydobycie ropy i gazu w 19 krajach.

52. (73) (–) (–) (–) (–)
Zbigniew Jagiełło
Prezes Zarządu PKO BP. Ta instytucja to nie tylko jeden z największych banków w Polsce, obsługujący miliony klientów w okienkach bankowych i przez internet. To także jedna z największych grup finansowych – z funduszami emerytalnymi, inwestycyjnymi oraz deweloperskimi. Te przykłady pokazują wielkość grupy, w której 41% udziałów ma skarb państwa (10% – BGK, pozostałe – akcjonariusze). Jagiełło rozwinął bank. W połowie 2011 r. aktywa PKO BP wynosiły już 176,6 mld zł. Rosną też zyski. W roku 2010 zanotowano rekordowe 3,2 mld zł, a zysk za rok 2011 zapowiada się powyżej 4 mld zł.

53. (74) (–) (–) (90) (52)
Roman Karkosik
Giełdowy rekin. Jego majątek wyceniany jest na 2,4 mld zł. Choć trudno dokładnie to określić, bo w 2011 r. akcje jego flagowych spółek mocno spadły – Boryszewa o 40%, Impexmetalu o 20%, a Hutmenu o 36%. Mimo to Karkosik zapowiada, że zamierza przejąć kolejną dużą spółkę giełdową, w kryzysie bowiem najłatwiej o okazję. Środków na pewno mu nie zabraknie. Wyznawca zasady, że pieniądze lubią ciszę. Unika mediów i polityków. A i tak każdy jego giełdowy ruch śledzą tysiące graczy.

54. (–) (–) (–) (–) (–)
Jarosław Gowin
Minister sprawiedliwości. Pierwszy w III RP nieprawnik na tym stanowisku. Ministerialny fotel otrzymał więc nie ze względu na prawniczą wiedzę, ale ze względu na miejsce w polityce – jest liderem prawego skrzydła PO, które na tyle dużo znaczy, że premier Tusk musiał je dopieścić. A przy tym zneutralizował Gowina, który ma ambitne plany, ale i gwarantowany opór ze strony środowisk prawniczych.

55. (21) (12) (–) (–) (–)
Igor Ostachowicz
Sekretarz stanu w Kancelarii Premiera. Szara eminencja. Unika mediów, za to on sam kręci nimi, jak chce. Główny PR-owiec premiera, choć dawno już wyszedł poza tę rolę. Uczestniczy we wszystkich naradach w najwęższym gronie. Kreuje politykę. Jego podpowiedzi decydują, czy premier w danej sprawie zabierze głos czy nie, co powie i w jakich okolicznościach. To on tworzy też tzw. fakty medialne, wydarzenia, które mają odwracać uwagę od rządowych wpadek. Ostatnio idzie mu to znacznie gorzej.

56. (17) (–) (–) (–) (–)
Jacek Michałowski
Szef Kancelarii Prezydenta RP. Psycholog z wykształcenia. W czasach PRL współpracownik KOR, w III RP był m.in. dyrektorem Biura Studiów i Analiz Senatu RP, a także dyrektorem kancelarii Jerzego Buzka. Spokojny, stonowany, prawa ręka prezydenta. W ostatnich miesiącach wiele mówiło się, że wyjedzie za granicę i że szukana jest dla niego odpowiednia ambasada, ale szybko zostało to zdementowane.

57. (–) (–) (–) (–) (–)
Maciej Witucki
Prezes Telekomunikacji Polskiej SA. TP SA to telefonia stacjonarna (która się kurczy), komórkowa (Orange) i większość sieci telekomunikacyjnych w kraju. Bez TP SA nie ma szans na cyfryzację Polski. Twardy gracz – wygrał z UOKiK batalię o to, czy TP SA ma być podzielona czy nie.

58. (–) (–) (–) (–) (–)
Krystyna Szumilas
Minister edukacji. Zajęła to stanowisko po Katarzynie Hall, której była zastępczynią. Stoi przed trudnym zadaniem dokończenia reformy edukacyjnej i skierowania sześciolatków do szkół. Inne jej zadania to opracowanie planów sieci szkół w związku z niżem demograficznym oraz nowa podstawa programowa. Efekty jej działań poznamy za kilkanaście lat. Ale ich nie unikniemy…

59. (–) (–) (–) (–) (–)
Jacek Weksler
Dyrektor Programu 2 TVP. Mówią, że to dziś najważniejsza osoba w publicznej telewizji. Ostrogi zdobył jako dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu, potem jako szef TVP Kultura, a później jako prawa ręka min. Zdrojewskiego. Najpierw jako szef jego gabinetu politycznego, a potem jako wiceminister kultury, któremu podlegały film, muzyka i teatr. Zna wszystkich, których trzeba znać, i potrafi załatwić wszystko, co trzeba załatwić. Toteż jego możliwości w TVP sięgają daleko poza Dwójkę.

60. (–) (–) (–) (–) (–)
Joanna Strzelec-Łobodzińska
Prezes Kompanii Węglowej, największej firmy węglowej w Europie, będącej w 100% własnością skarbu państwa. Zarabia na węglu i chce więcej wydobywać. 15 kopalń należących do Kompanii zatrudnia 60 tys. ludzi, a w tym roku zamierza przyjąć dodatkowo ponad 5,5 tys. do pracy pod ziemią. Po to, by zwiększyć wydobycie i zyski, które – jak się szacuje – w 2011 r. wyniosły 500 mln zł. Pani prezes planuje też budowę bloku energetycznego opartego na węglu kamiennym. Na razie szuka do tej inwestycji partnera – prowadzone są rozmowy z koncernami z Chin i Korei Południowej.

61. (84) (79) (72) (–) (–)
Gen. Maciej Hunia
Szef Służby Wywiadu. Od 1990 r. w UOP. Wcześniej krakowski działacz NZS, kolega Konstantego Miodowicza. W latach 1997-2004 szef kontrwywiadu w UOP i ABW. W czasach PiS odsunięty na boczny tor i zesłany na placówkę do Pragi. Od grudnia 2007 r. szef wywiadu wojskowego. A od czerwca 2008 r. kieruje wywiadem cywilnym.

62. (–) (–) (–) (–) (–)
Juliusz Braun
Prezes Zarządu Telewizji Polskiej SA. Jego zastępcami są Marian Zalewski i Bogusław Piwowar. Na mocy wewnętrznego regulaminu sprawuje nadzór nad Jedynką i Dwójką, czyli dwoma głównymi programami telewizji publicznej. Stoi wobec potężnych oczekiwań – że wyciągnie media publiczne z kłopotów finansowych, że utrzyma widzów, że w TVP będzie mniej komercyjnej szmiry, za to więcej wiodących programów, no i że będzie to telewizja publiczna, a nie partyjna. Mission impossible?

63. (103) (105) (96) (70) (–)
Rafał Dutkiewicz
Prezydent Wrocławia. W swoim mieście wygrywa w pierwszej turze, ma większość w radzie i duże wpływy na Dolnym Śląsku, ale nie potrafi wejść do wielkiej polityki, przegrywając z logiką wojny partii politycznych. Oparty na prezydentach miast Komitet Obywatele do Senatu, firmowany przez niego w ostatnich wyborach, poniósł porażkę. Dutkiewicz rekompensuje to sobie opinią znakomitego gospodarza. Wrocław pięknieje z dnia na dzień, prezydent ściągnął do miasta 4 mld euro inwestycji zagranicznych i ma budżet znacznie przekraczający 3,6 mld zł, czyli większy niż Kraków czy Łódź.

64. (102) (104) (65) (60) (–)
Jacek Majchrowski
Prezydent Krakowa. Otwarcie deklaruje lewicowe poglądy, co nie przeszkadza mu w rządzeniu z sukcesami konserwatywnym miastem. Rozsądnie gospodaruje ponadtrzymiliardowym budżetem, co jest doceniane. Podobnie jak jego dystans do partii politycznych i przedkładanie lokalności nad polecenia z Warszawy.

65. (69) (66) (–) (–) (–)
Paweł Wojtunik
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Do policji wstąpił w wieku 20 lat, w 1992 r. Od roku 1996 w CBŚ, gdzie doszedł do stanowiska szefa tej służby. Od 2009 r. kieruje CBA. Na razie udało mu się wyciszyć szum wokół biura, co też można uznać za sukces. Ale co dalej?

66. (47) (51) (48) (39) (4)
Adam Lipiński
Zaufany człowiek Jarosława Kaczyńskiego, był przy nim w czasach jego największego upadku, był w czasach największego triumfu. Kaczyński otwarcie mówi o nim, że jest w PiS numerem 2. I chyba jedynym, któremu prezes jeszcze ufa, o czym mogliśmy się przekonać, gdy Barbara Fedyszak-Radziejowska zaczęła wskazywać Lipińskiego jako osobę „niepewną” w otoczeniu szefa PiS. Lipiński prowadził tygodnik „Nowe Państwo”, który był nie tylko quasi-organem Kaczyńskich, lecz także kuźnią kadr medialnych polskiej prawicy – tam wyrośli znani dziś komentatorzy mediów drukowanych i elektronicznych.

67. (48) (33) (62) (–) (–)
Włodzimierz Cimoszewicz
Senator niezależny. Startując bez partyjnego poparcia, znów osiągnął bardzo dobry wynik, co pokazuje, że ludzie są ważniejsi od etykietek. Z ramienia SLD był premierem, marszałkiem Sejmu, dwukrotnie kandydatem na prezydenta. Przed jesienną kampanią wyborczą wiele razy ostrzegał szefa SLD, że prowadzi partię do klęski. Bezskutecznie. Pozostaje ważną postacią lewicy, na którą orientuje się spora część lewicowych wyborców.

68. (84) (–) (–) (–) (–)
Agnieszka Odorowicz
Muza krajowego kina. Szefowa i współtwórczyni Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Ustawę o PISF, zapewniającą kinematografii polskiej finansowanie (ok. 100 mln zł rocznie), przeforsowała w czasach rządów SLD, mimo sprzeciwu PO. Dziś polskie kino zbiera owoce tamtej decyzji. Polski film odżywa – sześć lat temu rodzime produkcje obejrzało 700 tys. Polaków, w zeszłym roku – 11,8 mln. Poziom filmów poprawia się z roku na rok. Zaczynają one też przynosić zyski. Działalność Agnieszki Odorowicz to dowód na to, że kulturze, widzom i… księgowym najlepiej służy mądry mecenat instytucji publicznej.

69. (99) (97) (–) (–) (–)
Eugeniusz Grzeszczak
Wicemarszałek Sejmu z ramienia PSL. Prawa ręka Waldemara Pawlaka. Człowiek do zadań delikatnych. Mało widoczny w mediach, bardziej aktywny w gabinetach polityków. Spina sprawy, na których zależy PSL, rozbraja potencjalne miny, na które może wpaść rządząca koalicja.

70. (61) (–) (–) (–) (–)
Stanisław Koziej
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Mimo stopnia generała brygady raczej teoretyk wojska niż praktyk. Buduje w BBN konkurencyjny wobec MON ośrodek planowania rozwoju sił zbrojnych. Forsuje m.in. własną ideę reformy systemu dowodzenia. Jest to tym łatwiejsze, że sprawy wojska są bliskie prezydentowi Komorowskiemu.

71. (88) (83) (35) (–) (93)
Michał Sołowow
Główny gracz na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Mimo bessy powiększył swój majątek i – według notowań „Rzeczpospolitej” – jest dziś największym giełdowym inwestorem. Jego majątek szacowany jest na
4,6 mld zł. Kontroluje m.in. spółki Synthos, Cersanit (zmieniła nazwę na Rovese), Barlinek i Echo Investment, zatrudniające tysiące ludzi. Prywatnie Sołowow to praktykujący miłośnik sportów motorowych, czyli bardzo dobry kierowca rajdowy.

72. (90) (89) (–) (–) (–)
Jan Rączka
Prezes Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Fundusz wtopił się już w polski krajobraz, samorządowcy nie wyobrażają sobie, by tej instytucji mogło nie być. Przyznaje ona dotacje na takie projekty, jak oczyszczalnie ścieków, systemy kanalizacji czy inwestycje związane z energią odnawialną. W ciągu ponad 20 lat działania fundusz przeznaczył na finansowanie przedsięwzięć ekologicznych grubo ponad 20 mld zł, wspomagając inwestycje o wartości 80 mld zł. Środki pozyskuje z budżetu, z unijnego Funduszu Spójności, a także z opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska.

73. (–) (–) (–) (–) (–)
Joanna Mucha
Minister sportu. Doktor ekonomii, jej nominacja na szefa resortu była wielkim zaskoczeniem. Nie ukrywa, że słabo zna sprawy środowiska, ale jednocześnie nie popełnia błędów nieprzemyślanymi decyzjami. Działa ostrożnie. Pierwszym sprawdzianem jej umiejętności będą mistrzostwa Europy w piłce nożnej, których współorganizatorem jest Polska. Min. Mucha chyba już wie, że sport to nie tylko rywalizacja, ale i biznes, i show, i duma narodowa, i pole minowe, na którym zaliczyła już pierwszą wpadkę kadrową.

74. (–) (72) (82) (87) (–)
Jan Bury
Przewodniczący klubu parlamentarnego PSL. W poprzedniej kadencji wiceminister w resorcie skarbu państwa. W polityce od ponad 20 lat – znakomicie więc zna nie tylko PSL czy sejmowe układy, lecz także tajniki działania administracji państwowej. Ambitny i konkretny, ale potrafi dogadać się z każdym.

75. (58) (52) (44) (73) (100)
Stefan Niesiołowski
Już się pogodził z tym, że w nowym Sejmie musiał oddać fotel wicemarszałka Cezaremu Grabarczykowi. Znalazł w Platformie miejsce dla siebie – jako cięty polemista i medialny fighter. Wrogom PO nie odpuszcza. Z tej racji króluje w mediach i nie ma tygodnia, byśmy go nie zobaczyli w jakimś politycznym pojedynku. Doprowadza PiS-owców do rozpaczy. Te zwycięstwa najwyraźniej zaspokajają jego ego i potrzebę triumfu.

76. (–) (–) (–) (–) (–)
Piotr „VaGla” Waglowski
Członek Rady Informatyzacji, doradza ministrowi Boniemu, obrońca wolności słowa w internecie. Prowadzi serwis Vagla.pl poświęcony nowym technologiom i związanym z nimi problemom prawnym. Wspólnie z organizacjami pozarządowymi walczy z próbami rozwiązań prawnych zmierzających do ograniczenia wolności w internecie. Uznany autorytet tego środowiska.

77. (–) (–) (–) (–) (–)
Barbara Kudrycka
Minister nauki i szkolnictwa wyższego. Konsekwentnie, mimo sprzeciwów środowisk naukowych, realizuje swój program. Zakłada on m.in. likwidację habilitacji, kontrakty w szkołach wyższych dla kadry naukowej, nowe zasady finansowania badań naukowych, oparte na rachunku finansowym. Kudrycka argumentuje, że jej celem jest rozbicie zastygłych struktur, że chce ułatwić awans młodym, zdolnym naukowcom. A pieniądze przeznaczać tylko na badania innowacyjne, dające korzyść gospodarce. W budżecie na 2012 rok wywalczyła większe pieniądze – szkolnictwo wyższe ma otrzymać 10 mld zł, a badania naukowe – 5 mld zł (o 1,4 mld zł więcej niż w roku 2011).

78. (82) (78) (80) (61) (–)
Władysław Bartoszewski
Sekretarz stanu w Kancelarii Premiera ds. dialogu. Mimo sędziwego wieku stara się uczestniczyć w życiu publicznym. Zabiera głos w sprawach polsko-niemieckich, polsko-żydowskich, a także wojny polsko-polskiej. Szczerze nielubiany przez PiS i jego publicystów. Niekwestionowany autorytet dla niemałej części społeczeństwa, zwłaszcza inteligencji. Mimo że formalnie bezpartyjny – jest ważną postacią kojarzoną z Donaldem Tuskiem i Platformą Obywatelską.

79. (80) (101) (–) (–) (–)
Tomasz Kołodziej
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Młody (38 lat), zdolny finansista i menedżer, od marca 2009 r. stoi na czele największej agencji płatniczej w Polsce. ARiMR przekazuje rolnikom środki unijne i krajowe: dopłaty bezpośrednie i dodatkowe w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na modernizację, usługi, renty strukturalne itd. W latach 2007-2013 polscy rolnicy dostaną z Unii w sumie prawie 28 mld euro. Jesteśmy największym odbiorcą tego typu dopłat w Europie, większym niż Niemcy czy Francja. A do tego dochodzą jeszcze środki krajowe. Dopłaty dotyczą ok. 1,4 mln rolników – na ich konta wpłynęło 13 mld zł.

80. (75) (73) (73) (78) (98)
Jan Guz
Przewodniczący Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. OPZZ nazywane jest często śpiącym kolosem z powodu skomplikowanej struktury wewnętrznej. A także ze względu na filozofię działania związku – preferującego raczej dogadywanie się z pracodawcą niż gwałtowne akcje. OPZZ kojarzone jest z lewicą i Guz temu nie zaprzecza. Choć dziś to partie lewicowe muszą bardziej zabiegać o jego sympatię niż odwrotnie.

81. (76) (–) (–) (–) (–)
Piotr Duda
Przewodniczący NSZZ „Solidarność”. Były komandos. Pochodzi z Gliwic, reprezentuje najsilniejszy w „Solidarności” region śląsko-dąbrowski. Ma opinię osoby bliskiej PiS, ale głośno deklaruje, że związek jest niezależny i ma własne interesy. Mimo to losy „Solidarności” i PiS są bliskie. Działacze związku sympatyzują z partią Kaczyńskiego, a i PiS liczy, że w obliczu kryzysu „Solidarność” weźmie na siebie ciężar organizowania społecznego niezadowolenia – strajków, pikiet, manifestacji.

82. (77) (75) (75) (80) (–)
Sławomir Broniarz
Przewodniczący Związku Nauczycielstwa Polskiego. Choć ZNP ma lewicowe korzenie, Broniarz pilnuje, by nie był kojarzony z żadną partią. ZNP to jedna z nielicznych w miarę silnych struktur związkowych, obecna na obszarze całej Polski. Także dzięki działalności samokształceniowej i wydawniczej. Dziś to główny partner rządu we wszystkich dyskusjach dotyczących oświaty i nauczycieli.

83. (–) (–) (–) (–) (–)
Ryszard Kalisz
Był kandydatem grupy „odnowicieli” w SLD na lidera tej partii, ale przegrał z koalicją Napieralski-Miller. Wielokrotny zwycięzca rankingów na najlepszego posła. Ceniony prawnik, którego opinie uwzględniane są w Sejmie. Umie wznosić się ponad partyjny punkt widzenia i współpracować z różnymi politykami i siłami. Stale obecny w mediach – kocha go kamera, z wzajemnością.

84. (52) (65) (–) (–) (–)
Marek Safjan
Sędzia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, były prezes Trybunału Konstytucyjnego. Jedyny Polak wśród 36 sędziów Trybunału Sprawiedliwości UE, najwyższego sądu unijnego. Osoba o wielkim autorytecie w środowisku prawniczym.

85. (87) (–) (68-69) (67) (64)
Wojciech Olejniczak
Europoseł. Dobrze zaaklimatyzował się w Brukseli, ma świetne kontakty w środowisku europejskich socjaldemokratów, zwłaszcza z ich liderem, a obecnym szefem Parlamentu Europejskiego, Martinem Schulzem. Ma swoje wpływy w Sojuszu, szczególnie w tej części, która widzi partię jako szeroką formację. Pytanie tylko, czy to wystarcza, by zmienić SLD.

86. (–) (–) (–) (–) (–)
Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Twardo walczy o prawa konsumenckie, nie bojąc się wchodzić w starcia z najpotężniejszymi przeciwnikami. Na PKO BP nałożyła karę w wysokości 5,7 mln zł za nierzetelną kampanię reklamową. Wbrew zdaniu premiera Tuska sprzeciwiła się połączeniu dwóch spółek energetycznych – Energi i PGE. Tu również odniosła sukces. Ze zdaniem kierowanego przez nią urzędu muszą się liczyć wszystkie firmy działające na polskim rynku.

87. (68) (69) (–) (–) (–)
Czesław Siekierski
Związany z PSL. Poseł do Parlamentu Europejskiego. Specjalista od ekonomiki i organizacji rolnictwa. Były poseł i sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa. Pierwszy dyrektor FAPA (Fundacji Programów Pomocy dla Rolnictwa). Doprowadził do pełnego wykorzystania środków Phare, co ogromnie pomogło w przygotowaniu wsi i rolnictwa do integracji z Unią. Wpływowy w środowiskach związanych z rolnictwem ze względu na wiedzę i bardzo częste kontakty z terenem.

88. (–) (–) (–) (–) (–)
Jerzy Koźmiński
Człowiek instytucja. Prawa ręka Leszka Balcerowicza w latach 1989-1991. Potem wiceszef MSZ i ambasador Polski w USA – to jego zabiegi walnie przyczyniły się do przyjęcia Polski do NATO. Ma znakomite kontakty we wszystkich miejscach polskiej sceny politycznej. Zorganizował Polsko-Amerykańską Fundację Wolności. Wspiera lokalne społeczności, funduje centra kultury i stypendia.

89. (–) (–) (–) (–) (–)
Leszek Miller
Przewodniczący SLD. Wynurzył się. Po tułaczce w rejonach Samoobrony wrócił do SLD i wykorzystał klęskę Grzegorza Napieralskiego, by zająć jego miejsce. Zablokował koncepcję otwarcia SLD, próbuje oprzeć się na grupie Napieralskiego. Kłopot ma jednak taki, że oni wolą Grzegorza niż Leszka.

90. (–) (–) (–) (–) (–)
Jerzy Baczyński
Redaktor naczelny „Polityki”, tygodnika adresowanego do polskiej inteligencji i popierającego politykę PO. Trzyma poziom i wysoki nakład. Pismo prestiżowych wydarzeń – galę rozdania Paszportów „Polityki” zaszczycili prezydent, marszałek Sejmu, premier i niemal pół rządu. Żadna impreza medialna w Polsce nie miała takiej rządowej obsady. Widać, że obie strony mają powody do bliskiej współpracy.

91. (–) (–) (–) (–) (–)
Grzegorz Lato
Prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej, czyli najważniejszego sportowego związku w Polsce. Wszyscy go krytykują i chcą odwołać, ale mimo tych zabiegów twardo trzyma ster. A o tym, czy utrzyma go w następnych latach, zadecyduje postawa polskich piłkarzy na Euro 2012.
92. (–) (–) (–) (–) (–)
Andrzej Siezieniewski
Prezes Polskiego Radia. Człowiek związany z radiem od zawsze, umiejący współpracować z różnymi opcjami. Ma autorytet i dobre kontakty z zespołem dziennikarskim. Jest szansą na odbudowanie pozycji radia publicznego.

93. (–) (–) (–) (–) (–)
Alfred Domagalski
Prezes Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej od 2004 r. Polityk PSL. Jeden z najbardziej zdeterminowanych obrońców mającego 150-letnią tradycję ruchu spółdzielczego, współtwórca prawa spółdzielczego. Walczy z pomysłami, które mogą dobić zanikające w Polsce spółdzielnie. Przypomina, że w krajach Unii Europejskiej zrzeszają one 145 mln członków. Podobnie w USA czy w Kanadzie. A w Polsce z powodu kompleksu liberałów spółdzielczość próbuje się za wszelką cenę wyeliminować z przestrzeni publicznej i gospodarki.

94. (–) (–) (–) (–) (–)
Antoni Macierewicz
Poseł PiS. Jarosław Kaczyński mianował go szefem parlamentarnego zespołu badającego katastrofę smoleńską. W ten sposób Macierewicz umocnił swoją pozycję w PiS jako lider wszystkich, którzy wierzą w teorie spiskowe – dotyczące zarówno katastrofy smoleńskiej, jak i stosunków polsko-rosyjskich, służb specjalnych itd. Macierewicz często jest wyśmiewany za podejrzliwość i radykalizm, jednak jego poglądy podziela wielu Polaków.

95. (95) (–) (–) (–) (–)
Jerzy Starak
Właściciel Polpharmy, Herbapolu Lublin i udziałowiec ZT Kruszwica. Jego majątek szacowany jest na 2,9 mld zł. Ma prosperujące firmy, których wpływy w niedużym stopniu zależą od wahań rynkowych, i rozgląda się za kolejnymi przejęciami.

96. (–) (–) (–) (65) (–)
Krzysztof Klicki
Twórca i właściciel Kolportera SA, największego w Polsce dystrybutora prasy (52% udziałów w rynku), obsługującego sieć 28 tys. punktów sprzedaży. Ma też własne saloniki. I generuje obroty rzędu 3,5 mld zł rocznie. Nic więc dziwnego, że z Klickim chce dobrze żyć każdy wydawca. Jego majątek szacuje się na kilkaset milionów złotych.

97. (–) (–) (–) (–) (–)
Ilona Łepkowska
Znakomita scenarzystka. Superserial „M jak miłość” to jej pomysł. Podobnie jak „Barwy szczęścia”, „Na dobre i na złe” czy filmy „Och Karol” 1 i 2. Rządzi emocjami milionów. „M jak miłość” oglądało średnio 8 mln widzów. Łepkowska kształtuje ich gusta, pokazując im, co dobre, a co złe, co do zaakceptowania, a co do nagany.

98. (–) (–) (–) (–) (–)
Jarosław Marek Rymkiewicz
Jeżeli Łepkowska kształtuje gusta i wrażliwość przeciętnego Kowalskiego, to Jarosław Marek Rymkiewicz jest bardem polskiej prawicy. I ludziom o prawicowej wrażliwości przedstawia interpretację historii Polski, a także dziejów współczesnych. Uczy ich, co szlachetne, a co podłe, i że najlepszy jest Kaczyński. To ich wieszcz.

99. (–) (–) (–) (–) (–)
Krystyna Janda
Wielka aktorka, która – nie przestając nią być – wyszła daleko poza tę rolę. Założyła własny teatr, Teatr Polonia, córce Marii Seweryn powierzyła drugą jego scenę – Och-teatr. Reżyseruje sztuki, gra w nich. Pisze felietony, prowadzi dziennik. Obsypana nagrodami. Kobieta instytucja.

100.-101. (93-94) (93-94) (94-95) (–) (–)
Gen. Janusz Nosek,
gen. Radosław Kujawa
Szefowie kontrwywiadu i wywiadu wojskowego. Obaj karierę w służbach specjalnych zaczynali w UOP. Janusz Nosek jeszcze 20 lat temu uczył historii w liceum w Nowym Targu. Teraz mają odbudować służbę po zniszczeniu jej przez Antoniego Macierewicza.

102. (–) (–) (–) (–) (–)
Agnieszka Holland
Wyreżyserowała film nominowany do Oscara. Już teraz mówi się, że może nim zmienić w Ameryce obraz Polaka antysemity. Stoi na czele Polskiej Akademii Filmowej i zabiera głos w imieniu środowiska, np. na temat ustawy medialnej albo w debatach poświęconych kulturze lub stosunkom polsko-żydowskim. Gejzer energii i mocy
twórczych.

103. (–) (–) (–) (–) (–)
Adam Jarubas
Marszałek województwa świętokrzyskiego. Lider ludowców w regionie, rozbudowuje struktury, przejmując m.in. byłych działaczy lewicy. W październikowych wyborach zdobył 28 tys. głosów, ale zrezygnował z mandatu poselskiego. Przedstawiciel młodego pokolenia w PSL.

104. (–) (–) (–) (–) (–)
Adam Daniel Rotfeld
W sprawach międzynarodowych to w Polsce najtęższa profesorska głowa. Kształtuje pogląd elit na sprawy bezpieczeństwa, rozbrojenia, stosunków Polska-USA i Polska-Rosja. Regularnie zapraszany do najważniejszych na świecie ciał doradczych, planujących przyszłość – zarówno w NATO, jak i w ONZ. Przewodniczący polsko-rosyjskiej Komisji ds. Trudnych, mozolnie wyjaśniającej białe plamy wspólnej historii.

105. (98) (96) (99) (96) (90)
Karol Modzelewski
Legenda demokratycznej opozycji i lewicy. Na lewo od centrum nie ma człowieka, który nie poczytywałby sobie za zaszczyt zamienienia z nim choćby kilku zdań. On sam – jak na profesora historii przystało – stara się unikać wielkich imprez, podobnie jak deklaracji politycznych. Choć gdy trzeba, w najważniejszych sprawach, zabiera głos. I jest wtedy bardzo skuteczny.

106. (100) (98) (–) (–) (–)
Magdalena Środa
Filozofka i działaczka społeczna. Stale obecna w największych mediach. Dla ludzi o poglądach lewicowych jest chwilą wytchnienia w zalewie prawicowej propagandy. Choć unika partyjnych deklaracji, nikt nie wątpi – jeśli lewica ma się odrodzić, jeśli ma zająć w społeczeństwie liczące się miejsce, to tylko ze Środą, z jej erudycją, odwagą i talentem.

107. (–) (–) (–) (–) (–)
Kazimierz Kutz
Reżyser, senator, felietonista, Ślązak. Przykuwa uwagę ciętym językiem i śmiałością poglądów. Trudno o dosadniejszego krytyka Kaczyńskiego, Ziobry i innych tuzów polskiej prawicy.

108. (–) (–) (–) (–) (–)
Anna Dymna
Aktorka. Założycielka i prezeska fundacji Mimo Wszystko, pomagającej osobom chorym i niepełnosprawnym. Członkini Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu. Organizuje festiwale dla osób niepełnosprawnych (teatralne i piosenki), buduje ośrodki rehabilitacyjno-terapeutyczne. Sprawiła, że działalność charytatywna staje się cool, że do dobrego tonu należy angażowanie się w pomoc potrzebującym.

109. (–) (–) (–) (–) (–)
Jacek Żakowski
Dla lewicowej części czytelników dziennikarz drogowskaz. Zwłaszcza dla tej bardziej oczytanej. Otwarty na nowinki napływające ze świata. Unika prostych komentarzy politycznych – bardziej zależy mu na pokazaniu szerszych tendencji.

110. (–) (–) (–) (–) (–)
Ks. Adam Boniecki
Jeden z tych duchownych, którzy mówią ludzkim głosem. Zasłynął przytomną uwagą, że Nergal udaje szatana z jasełek, a nie z Ewangelii, więc nie warto angażować autorytetu Kościoła, by toczyć z nim boje, tak jak nie walczy się z kolędnikami. Za podobne opinie zakon zakazał ks. Bonieckiemu wypowiadania się w mediach. Jeździ więc po Polsce na prywatne spotkania. I na brak zainteresowania nie narzeka.

111. (–) (–) (–) (–) (–)
Kuba Wojewódzki
Celebryta, showman, przyciąga miliony widzów i słuchaczy, których uwodzi ciętym językiem i ripostami. Sam niepokorny, do niepokorności zachęca swoje audytorium. Ale jego wpływy nie ograniczają się tylko do stylu bycia. Nie wiadomo wprawdzie, ilu młodych wyborców namówił, by nie głosowali na PiS, „bo to obciach”, ale na pewno swoją postawą odebrał partii Kaczyńskiego istotną pulę głosów.

Zamknięcie setki przychodzi nam z roku na rok coraz trudniej, bo wokół niej oscyluje jeszcze wielu polityków, ludzi kultury, biznesu, mediów, ekspertów. Zobaczymy, co zmieni się za rok.

Wydanie: 6/2012

Kategorie: Kraj

Napisz komentarz

Odpowiedz na treść artykułu lub innych komentarzy