Archiwum
Pół roku rządu Leszka Millera – jak ludzie oceniają rząd?
Pentor specjalnie dla „Przeglądu” Po pół roku działania rząd Leszka Millera wciąż ma więcej zwolenników niż przeciwników, a Polacy akceptują wyniki wrześniowych wyborów. Są również przekonani, że dla obecnego układu rządzącego nie ma alternatywy. Głosy mówiące, że lepszy niż rząd Millera byłby rząd Platformy Obywatelskiej lub Samoobrony, to kilka procent ankietowanych. W sondażu Instytutu Pentor przeprowadzonym w dniach 7-9 kwietnia, specjalnie na zamówienie „Przeglądu”, 39% pytanych twierdzi, że stało się dobrze, że wybory
Skok na pustą kasę
W Polskim Związku Piłki Siatkowej wybrano powtórnie prezesa, o którym środowisko mówi: malwersant Pisano, że jest grabarzem polskiej siatkówki. Wyciągano na światło dzienne wszelkie przewinienia, których się dopuścił. Straszono sądem. Opuścili go dawni koledzy, środowisko wytykało palcem. On jednak wygrał wybory i znów będzie rządził Polskim Związkiem Piłki Siatkowej. Wybrali go również ci, którzy twierdzili, że jest malwersantem. Janusz Biesiada – 34 głosy, Małgorzata Zielińska – 32. Taki był wynik w trzeciej turze
Jak utworzyć milion nowych miejsc pracy?
Mamy 3,3 mln bezrobotnych, dodatkowo w rolnictwie ok. miliona osób zbędnych. W tych warunkach poszukuje się nadzwyczajnych działań. Dotychczasowe mają jednak charakter doraźny bo przecież przez zmniejszenie popytu globalnego (niższe płace) nie rozwiążemy problemu i nie zwiększymy produkcji. Spróbujmy więc przedstawić inną koncepcję, jeszcze nie dyskutowaną. Bądźmy realistami. Polska posiada ok. cztery razy niższą wydajność pracy w porównaniu z Unią Europejską. Gdybyśmy chcieli osiągnąć ten poziom, to w Polsce powinno być nie 15,5 mln
Teatr, co wyszedł do ludzi
Legniccy aktorzy mówią, że ich teatr jest podobny do Obywatela M. Pracował na swój sukces i go osiągnął Teatr Modrzejewskiej mieści się w samym sercu miasta – na legnickim rynku. Na budynku z 1842 r. wisi wielki transparent: „Pomóżcie swojemu teatrowi spłacić kredyt”. Kłopoty finansowe ma wiele instytucji kulturalnych w Polsce. Mało która może z dumą powiedzieć, że nie jest obca mieszkańcom, jest „swoja”. W Legnicy ludzie nie mieli nawyku chodzenia do teatru. Trzeba było ich przekonać, że 160-letni
Między Szaronem a Arafatem
Czy możliwe jest zakończenie konfliktu na Bliskim Wschodzie? Korespondencja z Jerozolimy W piątek,12 kwietnia, młoda Palestynka muzułmanka zdetonowała duży ładunek materiału wybuchowego na przystanku autobusowym, mordując na miejscu sześciu cywilów, raniąc śmiertelnie dziewięć osób i raniąc ok.
Związek w namiocie
W gdyńskiej stoczni najpierw zwolniono związkowców, teraz odwołano członków zarządu 15 kwietnia w Stoczniach Grupy Stocznia Gdynia S.A. rada nadzorcza odwołała z zarządu w Gdyni wiceprezesa Andrzeja Buczkowskiego, pozbawiając go równocześnie funkcji członka zarządu firmy, a w Stoczni Gdańskiej odwołała z funkcji członków zarządu Elżbietę Dudziuk – wiceprezesa zarządu i dyrektora ds. ekonomiczno-handlowych, Macieja Wierzbickiego – wiceprezesa ds. produkcji, oraz Bogdana Oleszka, który jednak pozostał dyrektorem ds. administracyjnych w gdańskiej stoczni. Dzień po roszadach w Zarządach Grupy
Chcę się ciągle sprawdzać
Wolę być rzemieślnikiem, który czasem bywa artystą Rozmowa z Janem Englertem – aktor, reżyser, pedagog, laureat licznych nagród. Po ukończeniu szkoły teatralnej w 1964 r. związał się z Teatrem Polskim, a następnie z Współczesnym i Narodowym. Z sukcesem zagrał Hamleta. Był Gustawem w „Dziadach” i Konradem w „Wyzwoleniu”. Wystąpił w wielu filmach (m.in. „Sól ziemi czarnej”) i serialach („Kolumbowie”, „Polskie drogi”, „Dom”, „Ekstradycja”). Grał tytułowe role w sztukach „Don Juan”, „Król Lear” i „Ryszard III”. W Teatrze Telewizji wyreżyserował monumentalne widowisko
Mowa i losy
Kto nie zna Wojciecha Siemiona? Występował na niezliczonych scenach, grał w niezliczonych filmach, recytował nieprawdopodobną liczbę wierszy, wykształcił niebywałą armię aktorów. Któż więc go nie zna? Jednak na użytek tych znających pytanie można odwrócić: kto tak naprawdę poznał i zna Siemiona? Przy szalonej popularności wciąż w istocie rzeczy jest zagadką. Poznałem go czterdzieści parę lat temu, ale do dzisiaj tak na serio nie wiem, jaki jest – hojny czy skąpy, sprytny czy naiwny, mądry czy głupi, na lewicy czy może na prawicy?
Nacjonaliści nadal straszą
Zapiski polityczne 17 kwietnia 2002 r. Spędzam obecnie wiele godzin w Sejmie RP w otoczeniu, z którym jestem na bakier od dzieciństwa. Wpierw moimi domowymi nauczycielami byli młodzi ludzie, do których dawniej miałem pretensje, że za bardzo mnie obciążają pracą. Później zorientowałem się, że mieli większą wadę. Byli mianowicie zdecydowanymi nacjonalistami. Mój ojciec starał się, jak potrafił, sprawdzać, kogo zatrudnia, ale kiedy ksiądz Kania, nasz proboszcz, zamordował mego ojca złym słowem, ta kontrola ustała. Choć byłem
Elity i minister kultury
Profesor Bronisław Łagowski jest autorem, od którego rozpoczynam lekturę „Przeglądu”. Podziwiam trafność jego ocen, trzeźwość i oryginalność sądów. Felieton „O kulturze” („P” nr 13) poruszył mnie jednak w nieco innych sposób niż zwykle, skłaniając może nie tyle do polemiki, co dla zaznaczenia „zdania odrębnego”, podejrzewam, podzielanego nie tylko przez kilka osób. Nie odmawiam oczywiście profesorowi prawa do apoteozy ministra: „We wszystkich zaistniałych i mogących się pojawiać konfliktach między ministrem Andrzejem Celińskim i „ludźmi kultury” bez namysłu staję po stronie
