Geniusz, mój własny

Geniusz, mój własny

Overview

Chcecie mnie rozliczyć? Popatrzcie na to, co napisałem, popatrzcie na to, co zagrałem. Robię to na najwyższym poziomie

„Teraz rozumiem, po co to wszystko. Jestem pośrodku ciemnej i zimnej nocy. (…) Jestem tutaj. Skoro tak, daj mi latarnię, a jeśli proszę o zbyt wiele, daj iskrę, a postaram się ją rozpalić. Będę was szukał, gdyż obawiam się, że jest zbyt ciemno, byście mnie znaleźli. Mam przeczucie, że robiłem to już wielokrotnie, może więc i tym razem przypomnę sobie, którędy droga”, pisze Krzysztof Pieczyński w książce „Dom Wergiliusza”, wydanej w 2013 r. Ceniony aktor filmowy (m.in. „Dom”, „Życie Kamila Kuranta”, „Jezioro Bodeńskie”, „Pianista”, „Daleko od okna”, „Ziarno prawdy”) i teatralny, myśliciel, poeta, pisarz. Pełen wiary w człowieka krytyk rzeczywistości z Kościołem w roli głównej.

 Pan poszukuje. I się nie zgadza.

– Poszukiwanie bierze się z głodu poznania. Bez głodu, pragnienia nie ma niczego nowego. Powiedzenie ludziom, by zaakceptowali świat, jakim jest, oznacza brak poszukiwań, brak rozczarowań, ale i brak rozwoju. Człowiek musi sam wejść na drogę poznania, zrozumieć mechanizmy przede wszystkim po to, by nie pozwalać sobą manipulować. Jest bardzo wiele dróg.

Wiem od pana kolegów z PWST, że uchodził pan jako student za osobę niepokorną. Inni mówią: trudną. Te poszukiwania zaczęły się w pana życiu wcześnie, również na emigracji w USA. W pańskich wczesnych wierszach pojawia się często motyw Boga, krzyża, Chrystusa. Listy z Ameryki kończył pan często słowami „Z Bogiem”. Jak to się ma do pana postawy dzisiaj?

– 25 lat temu szukałem swojej drogi wśród mistyków chrześcijańskich i to był ten początek, stąd ta symbolika. Wynika też z tego, że urodziłem się w Polsce. Natomiast jakiś czas zajęło mi dostrzeżenie, że odwoływanie się do krzyża wzmacnia siłę tej martyrologii i siłę Kościoła. Spadanie łusek z oczu to powolny proces.

Wyrósł pan w tradycji katolickiej?

– Kościół w PRL miał znacznie mniej do powiedzenia i nie straszył. Nie miał takiej siły indoktrynacji i reklamy. Dopiero po konkordacie wróciliśmy do tysiącletniej niewoli. Kiedyś dzieci, które nie szły na religię, nie były piętnowane i nie stawały się przedmiotem ostracyzmu. Dziś jest inaczej, dlatego włączam się w starania o wyprowadzenie religii ze szkół.

Był pan u komunii?

– Nie. Ale byłem katolikiem z powodu chrztu w okresie niemowlęctwa. A Kościół upokarza nawet wtedy, kiedy człowiek chce się z niego wypisać. Musi przyprowadzić ze sobą świadków, bo sam nie wystarczy.

A pan próbował się wypisać?

– Ja się wypisałem i musiałem przyprowadzić dwóch świadków, ponieważ nie mogłem zdecydować o sobie samym. Miałem duże kłopoty z uzyskaniem z miejsca mojego chrztu wszystkich papierów potrzebnych do apostazji. To jest ta pogarda Kościoła.

Dawno to było?

– Niedawno.

Trudno było panu znaleźć takich świadków?

– A skąd.

I poczuł pan coś?

– Nic nie poczułem. To wypisanie było spowodowane arogancją, która płynie z Kościoła. Gdyby ludzie Kościoła uznali, że ja, człowiek dorosły, mówię, że nie jestem katolikiem, i to wystarczy, zaakceptowałbym to. Ale oni tego nie akceptują i uważają, że jestem ich własnością. Dlatego dokonałem tego formalnie, żeby zakończyć proceder wtrącania się katolików do mojego życia.

Nie każdy ma odwagę wypisać się z Kościoła, ponieważ społeczność, zwłaszcza niewielka, naznacza takich „odszczepieńców”, wyrzuca poza obręb.

– Nie trzeba do tego odwagi. Do tego potrzeba sumienia. Jeżeli uznamy 2 mld katolików za ciało Chrystusa, to Kościół to ciało codziennie krzyżuje, znieważa, wyśmiewa, gwałci ludzi. Wpisał w człowieka swoją matrycę niewoli, niskiego poczucia własnej wartości, matrycę życia w grzechu. Ma doskonały bat, bo tylko on może człowieka zbawić. Kościół stanął między człowiekiem a nim samym. Zablokował dostęp do głębszej świadomości.

Strony: 1 2 3 4

Wydanie: 19/2015

Kategorie: Kultura

Napisz komentarz

Odpowiedz na treść artykułu lub innych komentarzy