Książki
Ludzie z pierwszych stron gazet
Znowu przyjeżdżają do Warszawy, by okazać swoje niezadowolenie i złość. Nie przestali się buntować i nie pogodzili się z umniejszeniem pozycji własnego zawodu, mimo że po profesorach uczelni są najbardziej szanowani przez Polaków. Spokój górników, bo o nich mowa, okazał się pozorny. Tak przynajmniej dowodzi Jarosław J. Szczepański w swojej książce Górnik polski. Ludzie z pierwszych stron gazet. I choć tytuł może być nieco mylący, bo autor odnosi się jedynie do górników z Górnego Śląska, to jednak jest on w pełni uzasadniony, ponieważ
Przesłanie Ambroziaka
„Swoje wiem i piszę” to tytuł książki z najlepszymi felietonami, jakie Zdzisław Ambroziak publikował przez kilka lat w „Gazecie Wyborczej”. Ambroziak, znakomity siatkarz (brązowy medalista Mistrzostw Europy, uczestnik IO), a potem dziennikarz sportowy zmarł w styczniu ub.r. Odszedł niespodziewanie, pokonany przez ciężką chorobę. Na szczęście przed tym z wielkiego sportowca stał się wielkim dziennikarzem sportowym. Zostawił po sobie dorobek, który żona Ewa wraz z rodziną i przyjaciółmi, postanowiła złożyć w książkową całość. Mimo że każdy felieton, jaki
Zapal lub znajdź antylopę
W Kostce – podobnym do bunkra budynku szkoły – Franz Obrist czuje się najlepiej. Tak dobrze, że w ogóle nie zamierza opuszczać murów gimnazjum ani niczego zmieniać przez resztę życia: „Byłem gimnazjalistą i jarałem hasz. W zasadzie jarałem bez przerwy: jadąc na rowerze do szkoły, w ciemnych kątach przechowalni rowerów, w krzakach czarnego bzu, i to przez wszystkie sześć lat nauki – w klasie wyrównawczej, w dziesiątej, drugi raz w dziesiątej, w jedenastej, w dwunastej, drugi raz w dwunastej – i byłem już ujarany
El Dorado, polowanie na legendę
Jacek Pałkiewicz na tropie zagadki Inków Żar lejący się z nieba obezwładnia, paraliżuje ruchy. Koszula lepi się do pleców, pot wymieszany z repelentem drażni oczy. Nabrzmiałe wilgocią powietrze, wypełnione zapachem butwiejących roślin, dławi, odbiera oddech. Jesteśmy oblepieni mokrą, ciepłą watą. Lecz ta wata ciąży i dusi. W głowie kołacze jedynie myśl o odpoczynku, a zmęczenie łatwo przeradza się w agresję. – Oh, fuck! Fuck! – klnie z pasją Siergiej. Przed chwilą wsparł się
Jak kardynałowie wybierają papieża
W poprzednim numerze opublikowaliśmy fragmenty książki Johna L. Allena juniora pt. „Konklawe. Strategie, uczestnicy i przebieg wyborów”, ukazujące przebieg konklawe przed właściwym głosowanie. Teraz prezentujemy fragmenty dotyczące zasad głosowania kardynałów. Książkę wydało Studio Emka w 2004 r. Ustalone przez Jana Pawła II reguły, podobnie jak obowiązujące wcześniej, podkreślają potrzebę zachowania tajemnicy. Ma to uchronić wyborców od zewnętrznych wpływów i zapewnić, że będą z własnej woli głosować na człowieka, którego uznają za najlepszego kandydata. Zabrania się używania wszelkiego
Konklawe
Zasady wyboru nowego papieża zostały określone przez Jana Pawła II Poniżej drukujemy fragmenty książki Johna L. Allena juniora pt. „Konklawe. Strategie, uczestnicy i przebieg wyborów następnego papieża”, wydanej w 2004 r. przez Studio Emka. W czasie pierwszych kilku dni po śmierci papieża członkowie Kolegium Kardynałów przybędą do Rzymu i znajdą się w centrum zainteresowania całego świata, ponieważ od 1179 r. prawo wyboru papieża wyłącznie im przysługuje. (…) Przed rokiem 1179 Kościół wybierał namiestników Chrystusa
Zapiski wicepremiera
„Dzienniki polityczne” Rakowskiego dodają wiary, że oszołomstwo i radykalizm w Polsce przegrywają Dziś już wiemy, że ostatni dziesiąty tom Dzienników politycznych Mieczysława Rakowskiego ukaże się w czerwcu br. i zamknie ten największy w dziejach polskiego piśmiennictwa zapis myśli i działań polityka, którego głównym zawodem jest jednak, już od pół wieku, pisanie. Autor postanowił zakończyć Dzienniki na roku 1989 cezurze wielkiej zmiany ustrojowej, do której, czasem nieświadom skutków, ogromnie się przyczynił.
Zrozumieć ludzi Afryki
„Królestwo potrzebuje kata” to kolejna – po „Kalahari” – książka Wojciecha Albińskiego uhonorowana Nagrodą Literacką im. Józefa Mackiewicza oraz nominacją do Nagrody Literackiej Nike 2004. Ten niezwykle frapujący zbiór opowiadań przenosi nas do Afryki, w której autor spędził dużą część życia. Historie, choć osadzone w egzotycznej dla polskiego czytelnika scenerii, mają charakter uniwersalny – czytając o ojcu poszukującym córki w Johannesburgu czy o pracach Komisji Prawdy i Pojednania, tak naprawdę czytamy o sobie i szaleństwie otaczającego nas
Nazywał siebie państwowcem
Edmund Osmańczyk nieraz powtarzał, że pojmuje i ocenia dzieje Polski z pozycji Odry, a nie Wisły Ta książka, „Kultura polityczna Polaków” – tłumaczy senator Dorota Simonides – powstała jako nasza odpowiedź na awanturę wokół grobu Osmańczyka w Opolu. Daremnie jednak szukać w kilkusetstronicowej publikacji choćby wzmianki na ten temat. A było tak: zbezczeszczono miejsce pochówku senatora. Opolski Komitet Społeczny zażądał od władz miasta monitoringu grobu. Ponadto – aby rok 2003 uchwalić rokiem
Opowieści znad stołu i z kniei
Gdy zaświeciła na niebie pierwsza gwiazda i, jak powiadają najstarsi bacowie z Beskidu Zachodniego – „otworzyła złoty tunel do jądra ziemi, a woda w potokach, strumieniach, rzekach i jeziorach zamieniła się w wino i rozwarła swój kwiat Róża Jerychońska” – stary Jura ustawił nas za stołem w „wiekowym porządku ode drzwi”, aby, jak w górach mawiano: „tymże umierać porządkiem”. Przełamując się opłatkiem, powiedział piękną polszczyzną: – Do siego roku życząc panu bratu Kiedy
