Kultura
Czytam, więc się wstydzę – rozmowa z Krzysztofem Vargą
To wybór symboliczny: flaszka i popitka czy książka Krzysztof Varga – powieściopisarz, krytyk literacki i felietonista „Gazety Wyborczej”. Ostatnio opublikował powieść „Trociny” (Czarne, 2012) oraz zbiór felietonów „Polska mistrzem Polski” (Agora, 2012). Mieszka w Warszawie. Rozmawia Łukasz Grzesiczak Pański tekst o konsumentach kultury, w którym dzieli ich pan na Morloków i Elojów, wywołał ogromną dyskusję. To cyniczna gra obliczona na promocję najnowszej książki „Trociny”? – Nie, bynajmniej. Po prostu kwestia umierania czytelnictwa w Polsce jakoś
Moi mistrzowie – rozmowa z Jerzym Radziwiłowiczem
W słynnych tekstach teatralnych są zagadki rodzinne Jerzy Radziwiłowicz – (ur. w 1950 r.) aktor filmowy i teatralny, związany z Teatrem Narodowym w Warszawie. Ostatnio można go zobaczyć m.in. w „Pokłosiu” Władysława Pasikowskiego oraz w serialu „Bez tajemnic” w HBO. Rozmawia Łukasz Maciejewski Pana filmografię otwierają „Drzwi w murze” Stanisława Różewicza, z którym spotykał się pan zresztą kilka razy. – Zrobiliśmy dwa filmy i chyba dwa Teatry Telewizji. To dla mnie szczególny twórca polskiego kina. Nigdy nie był na świeczniku,
Jak się kręci w polskim kinie
Nigdy w dziejach III RP środowisko filmowe nie dysponowało takimi pieniędzmi jak dziś A w filmie polskim, proszę pana, to jest tak: nuda… Nic się nie dzieje, proszę pana… Nic… – przekonywał Jana Himilsbacha w kultowym „Rejsie” inżynier Mamoń grany przez Zdzisława Maklakiewicza. Dziś przeciwnie – dzieje się aż nazbyt wiele, choć nikt głośno nie chce o tym mówić. Słyszymy za to lament filmowców, że na ich wielką sztukę nie ma pieniędzy. Nie wierzcie im. Nigdy w dziejach III RP to środowisko nie dysponowało
Muzycy wędrujący – rozmowa z Jerzym Bawołem
Grywaliśmy na krakowskim Kazimierzu, aż któregoś dnia pojawił się Steven Spielberg… Jerzy Bawoł – akordeonista zespołu Kroke Kroke (co w jidysz oznacza Kraków) został utworzony w 1992 r. przez trójkę przyjaciół, absolwentów krakowskiej akademii muzycznej: Tomasza Latę (kontrabas), Tomasza Kukurbę (altówka) i Jerzego Bawoła (akordeon). Początkowo grali muzykę bardzo mocno osadzoną w tradycji klezmerskiej, z silnymi wpływami bałkańskimi, by z czasem wzbogacić ją o brzmienia Orientu i Indii, elementy jazzu i world music, tworząc własny, charakterystyczny
W teatrze nie ma zmiłuj – rozmowa z Krzysztofem Gosztyłą
Nie ma innej metody, niż budzić się, wstawać i ćwiczyć, ćwiczyć Krzysztof Gosztyła – (ur. w 1956 r.) polski aktor filmowy, teatralny i dubbingowy. Od dziecka występował w filmach, a zaczął od serialu „Do przerwy 0:1”. W pierwszej połowie lat 70. studiował w państwowej wyższej szkole muzycznej. Ostatnio można go zobaczyć w spektaklu „Siła przyzwyczajenia” w warszawskim Ateneum. Jest również popularnym lektorem audiobooków. Rozmawia Tomasz Miłkowski W holu Ateneum wisi afisz zapowiadający 700. spektakl „Kolacji dla
Reżyser to chirurg i psycholog
Od raportu Kinseya, od „Głębokiego gardła” zmieniło się wszystko. Producenci w każdym filmie chcą „seksu” Seks Młody reżyser zapytał mnie: – Jak pan reżyseruje sceny erotyczne? – Nie przypominam sobie, żebym takie robił… Niech pan uczy się na filmach Buñuela i Felliniego, Borowczyka – to jedyny polski reżyser, który robi je na poziomie sztuki. Mojemu pokoleniu przed wojną wmawiano, że wszystko związane z ciałem jest grzechem. Kościół nauczał, że orgazm pociąga za sobą poczucie winy, podnieceni
Konkurs farsa
Warszawska Opera Kameralna ma nowego dyrektora – jedynego dopuszczonego do wyboru – Nie mam nic przeciwko tym, którzy konkursy wygrywają – mówi dyrygent Warcisław Kunc. – Mam tylko pretensję, że robią z nas palantów. Utalentowany dyrygent, który przez 18 lat kierował instytucjami muzycznymi, w tym operowymi, psioczy na procedurę dopuszczającą do konkursu na dyrektora Warszawskiej Opery Kameralnej. Rozłożył się, jak kilku innych kandydatów, na zaświadczeniu lekarskim wystawionym na niewłaściwym formularzu. Teraz się zorientował, że tu był haczyk,
Siódmy zmysł widza – rozmowa z Tadeuszem Słobodziankiem
Więcej ludzi chce dziś robić teatr, niż go oglądać Tadeusz Słobodzianek – ur. w 1955 r. w Jenisejsku, dramatopisarz, krytyk i reżyser. Za sztukę „Nasza klasa”, która odniosła światowy sukces, otrzymał nagrodę Nike. Był związany z Teatrem Wierszalin i Teatrem Nowym w Łodzi. Przez wiele lat kierował Laboratorium Dramatu, następnie także Teatrem na Woli. Mówi się, że wstrząsnął warszawskim środowiskiem teatralnym. W kuluarach nazywany jest carem Slobodanem. Obecnie pełni funkcję dyrektora Teatru Dramatycznego m.st.
Nauka rozmawiania z chlebem – rozmowa z Markiem Bieńczykiem
Maria Janion powiedziała kiedyś: „Pan może być pisarzem” Marek Bieńczyk – (ur. w 1956 r.) pisarz, eseista, historyk literatury, enolog. Ukończył romanistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Profesor nadzwyczajny w Instytucie Badań Literackich PAN. Tłumaczył dzieła Rolanda Barthesa, Emila Ciorana i Milana Kundery. Autor dwóch powieści – „Terminal” (1994) oraz „Tworki” (1999). Opublikował także kilka zbiorów esejów, m.in. „Czarny człowiek. Krasiński wobec śmierci” (1990), „Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty”
Ratowanie nerwów śmiechem – rozmowa z Jaroslavem Rudišem
O małych opowieściach, barach mlecznych i czeskich ojcach chrzestnych Jaroslav Rudiš – (ur. w 1972 r.) jeden z najpopularniejszych czeskich autorów młodego pokolenia. Debiutował w 2002 r. powieścią „Nebe pod Berlínem” (pol. „Niebo pod Berlinem”, Prószyński i S-ka, 2007). Największą popularność w Polsce przyniosła mu powieść „Grandhotel” (polski przekład w wydawnictwie Good Books, 2011). Rudiš znany jest również jako muzyk i dramatopisarz, jego sztuki wystawiane są zarówno w Czechach, jak i za granicą. Wspólnie z rysownikiem Jaromírem 99 stworzył
