Kultura
Umiejętność wąchania czasu – rozmowa z Magdaleną Łazarkiewicz
W moją psychikę jest wpisany rys tragiczny i trudno mi od tego uciec. Chyba nie umiałabym zrobić filmu lekkiego i oderwanego od mojego wnętrza. Magdalena Łazarkiewicz – reżyserka i scenarzystka, córka Ireny Rybczyńskiej i Henryka Hollanda, siostra Agnieszki Holland, wdowa po reżyserze Piotrze Łazarkiewiczu. Ukończyła kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim (1976) oraz Wydział Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (1982). W latach 1977-1978 była kierownikiem literackim Teatru im. Jaracza w Olsztynie. Wyreżyserowała m.in. filmy „Przez dotyk” (1985), „Ostatni dzwonek”
W poszukiwaniu drzwi
Włoch Eugenio Barba, którego mistrzem jest Jerzy Grotowski, niemal od pół wieku przewodzi międzynarodowej wspólnocie artystów, dążących do porozumienia przez teatr „The Chronic Life” to spektakl typowy dla Odin Teatret – powstawał drogą żmudnych ćwiczeń i poszukiwania formuły jako zbiór indywidualnych kreacji, inspirowanych i zorkiestrowanych przez Eugenia Barbę. Włoski artysta, który za swego guru obrał Jerzego Grotowskiego, a Danię za ojczyznę, niemal od pół wieku przewodzi międzynarodowej wspólnocie artystów, poszukujących porozumienia przez teatr. Spektakl
Zdarzyła jej się Jelinek
Tłumacz jest fachowcem, nie rzemieślnikiem – wyjaśnia Joanna Ziemska, autorka przekładów książek laureatki literackiego Nobla Joanna Ziemska nie uważa się za interesującą osobę. Mówi, że wykonuje swój zawód „chyba dobrze”. Jest tłumaczką, mieszka w Wiedniu, prowadzi zajęcia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Ma „na koncie” tłumaczenia Elfriede Jelinek. Spotkanie z panią Joanną to najpierw spotkanie z radością kolorów, które przyoblekają piękną i bezpośrednią kobietę. Pytam, czy zawsze jest taka barwna. – Pastele dla mnie
Polska i rewolucja – rozmowa z Mariuszem Urbankiem
Broniewski nigdzie nie był do końca „swój”, w żadnym środowisku nie czuł się jak u siebie. Dotyczyło to zarówno polityki, jak i poezji Rozmawia Krzysztof Pilawski Po przeczytaniu „Broniewskiego” pozostał mi przywołany przez pana, a przedstawiony przez Aleksandra Wata obraz warszawskiego pokoju poety z lat 20.: szable przodków, mundur oficera Wojska Polskiego z Virtuti Militari, który poeta dostał za męstwo w wojnie 1920 r., a obok zaczytane dzieła Lenina. W tym zawiera się dla mnie prawda o Broniewskim: Polaku i rewolucjoniście. –
Spadochroniarze w kulturze
Zagraniczni szefowie polskich instytucji artystycznych dzielą się na zadomowionych i nowicjuszy. Dla jednych i drugich nasza kultura jest zjawiskiem szczególnym. Coraz więcej cudzoziemców przyczynia się do tworzenia coraz bardziej otwartej polskiej kultury. Mamy dwie grupy przybyszów działających w tej materii. Pierwsza to artyści lub menedżerowie, którzy u nas się zaaklimatyzowali, nauczyli języka i choć nie rezygnują z dotychczasowych kontaktów i więzi, Polskę wybrali na dobre i na złe. W drugiej są ci, dla których polska kultura jest przygodą od niedawna.
Siła komedii – rozmowa z Tadeuszem Chmielewskim
Mam pomysł na kontynuację przygód Franka Dolasa. Młody człowiek inteligencją i sprytem doprowadza do krachu wielu bankierów i fałszywych polityków Tadeusz Chmielewski – (ur. w 1927 r.) reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Filmową w Łodzi. Był działaczem i wiceprezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich i członkiem Komitetu Kinematografii. Od 1984 r. jest szefem Zespołu Filmowego „OKO”. Zrealizował m.in. filmy „Ewa chce spać” (Złota Muszla na festiwalu w San Sebastian), „Gdzie jest generał”, „Dwaj panowie
Uśmiechnięta Pola Negri – rozmowa z Nataszą Urbańską
Pola Negri spotkała się z wielkim uznaniem legendarnej Sarah Bernhardt, do mnie Nina Andrycz napisała list ze słowami: „Mianuję cię gwiazdą” Rozmawia Bronisław Tumiłowicz Mówi się, że z jedną z największych gwiazd światowego kina łączy panią wiele podobieństw. – Z pewnością można się ich doszukiwać. Obie jesteśmy Polkami i zaczynałyśmy podobnie, jako tancerki. Obie spotkałyśmy na swojej drodze zawodowej mistrza, który nadał rozpęd karierze. W przypadku Poli Negri był to Ernst Lubitsch
Legenda Wieniawskiego
To, że żaden Polak nie został laureatem konkursu skrzypcowego, ma być dowodem bezstronności jury? Chopin czy Wieniawski? Pytanie wydaje się banalne, a odpowiedź oczywista. Chopin wielkim poetą fortepianu był, a Wieniawski tylko wirtuozem i popularnym kompozytorem, jakich wielu. Gdy jednak zaczniemy przykładać kryterium finansowe, warto zaznaczyć, że pierwsza nagroda w konkursie chopinowskim w 2010 r., która przypadła Juliannie Awdiejewej, wynosiła 30 tys. euro, tak samo jak pierwsza nagroda dla Koreanki Soyoung Yoon w zakończonym niedawno Międzynarodowym
Sezon łowiecki
Teatr gruziński zerka na Europę, a wśród najmłodszych reżyserów trwa wyścig o miano twórcy narodowego Tomasz Miłkowski Korespondencja z Tbilisi Markę teatrowi gruzińskiemu wyrobił Robert Sturua, którego żywa obecność ze spektaklami Teatru im. Rustawelego na wielu scenach Europy, a także prace reżyserskie w licznych teatrach poza Gruzją były świadectwem rosnącej pozycji. Wielkim triumfem zakończyły się pamiętne występy jego trupy w Warszawie w roku 1983 z Brechtowskim „Kaukaskim kredowym kołem” i „Ryszardem III” Szekspira. Aktorzy
Recital solo – rozmowa ze Stanisławem Soyką
Kiedy się wychodzi na scenę, trzeba wierzyć, że uda się zawładnąć publicznością Stanisław Soyka – (ur. w 1959 r. w Żorach) wokalista jazzowy, kompozytor i piosenkarz, skrzypek, pianista i gitarzysta. Ukończył liceum muzyczne w klasie skrzypiec oraz w 1994 r. Wydział Kompozycji i Aranżacji Akademii Muzycznej w Katowicach. Wydał 31 albumów, m.in. „Retrospekcję”, „Sonety Szekspira”, „Studio Wąchock”, „Tylko brać. Osiecka znana i nieznana”. Rozmawia Katarzyna Szeloch Jak powstaje muzyka do wiersza, który chce pan zaśpiewać? – Kiedy
