Kultura
Amatorzy z kamerą
Niezależni filmowcy zakończyli wyścig po Złotą KAN-ewkę 2002 Podczas gdy oficjalna produkcja polskiego kina maleje w oczach, film niezależny zdobywa coraz większe uznanie. Organizatorzy tegorocznego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zapowiedzieli stworzenie osobnego konkursu dla obrazów niezależnych. Pokazywano je dotąd głównie w ramach imprez towarzyszących i nie było możliwości ich wyróżnienia, choć wiele z nich na to zasługiwało. Wobec takich zapowiedzi tym ciekawiej rysował się program trzeciej już edycji Przeglądu
Chcę się ciągle sprawdzać
Wolę być rzemieślnikiem, który czasem bywa artystą Rozmowa z Janem Englertem – aktor, reżyser, pedagog, laureat licznych nagród. Po ukończeniu szkoły teatralnej w 1964 r. związał się z Teatrem Polskim, a następnie z Współczesnym i Narodowym. Z sukcesem zagrał Hamleta. Był Gustawem w „Dziadach” i Konradem w „Wyzwoleniu”. Wystąpił w wielu filmach (m.in. „Sól ziemi czarnej”) i serialach („Kolumbowie”, „Polskie drogi”, „Dom”, „Ekstradycja”). Grał tytułowe role w sztukach „Don Juan”, „Król Lear” i „Ryszard III”. W Teatrze Telewizji wyreżyserował monumentalne widowisko
Obróć się chłopie ku Europie
„Spotkania z Balladą” tworzą aktorzy, którzy bacznie obserwują życie ludzi na prowincji W studiu Krakowskiego Ośrodka TVP reżyser wizji, Stanisław Zajączkowski, daje znak: „Zaczynać!”. „Nieźle w Warszawie, dobrze w Krakowie, ale najlepiej u nas, w Kopydłowie”, padają pierwsze słowa ze sceny. Pełne światła, kilka kamer i kilkaset osób na widowni. Publiczność otacza scenę z trzech stron. – Można powiedzieć, że jest częścią scenografii – mówi reżyser, Michał Bobrowski. Tym razem w najsłynniejszej polskiej wsi spierają
Monstra mnie nie interesują
Długie nogi u kobiety nie są zaletą, ale felerem Rozmowa z Franciszkiem Starowieyskim – urodził się w 1930 r. w Krakowie w rodzinie ziemiańskiej. W 1952 r. ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Jest twórcą ponad 2000 rysunków i obrazów, 300 plakatów, kilkuset ilustracji i 50 scenografii. W 1980 r. „wynalazł” Teatr Rysowania (dotychczas zrealizował 25 spektakli w Polsce i na świecie). Uczestniczył w wielu ważnych wystawach krajowych i międzynarodowych, zdobywając prestiżowe nagrody. Jest profesorem Europejskiej Akademii Sztuki. – W dziedzinie sztuk plastycznych jest
Artyści „Mazowsza”
Podwójny jubileusz w Zespole Ludowym Pieśni i Tańca Kręte drogi życia przywiodły Stanisława Jopka i Witolda Zapałę do Mazowsza w tym samym 1952 r. Stanisław, syn repatrianta z Lwowa, był już doskonale przygotowanym śpiewakiem operowym o pięknym, mocnym głosie. Witold, który ciemną nocą uciekł z rodzinnego domu na podkieleckiej wsi, był tancerzem z wyobraźnią choreograficzną wykształconym przez najlepszych fachowców. Obydwu wypatrzyła Mira Zimińska-Sygietyńska i przekupiła swoim kobiecym sprytem. Stanisławowi Jopkowi, któremu „groziło wojsko”, powiedziała krótko:
Nie chciałem realizować mszy żałobnej
Wszyscy aktorzy zaśpiewali tak, jakby Grzegorz Ciechowski był z nami… Rozmowa z Wojciechem Kościelniakiem – Na niedawno zakończonym 23. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu wydarzeniem artystycznym był spektakl poświęcony twórczości Grzegorza Ciechowskiego. Pracę nad tym przedsięwzięciem rozpoczęliście wspólnie z liderem Republiki… – Tak, Grzegorz Ciechowski miał osobiście wystąpić i miał być szefem muzycznym spektaklu. Jego niespodziewana śmierć wszystko zmieniła. Ustaliliśmy jednak z najbliższymi współpracownikami i przyjaciółmi artysty, że będziemy kontynuowali
Trup w każdej książce
Joanna Chmielewska w swoich 46 książkach oszczędziła tylko pierwszego męża i synów – Jestem przy drugim trupie – mówi Joanna Chmielewska, pytana o zaawansowanie pisania kolejnej powieści. A która to książka? Autorka podchodzi do szafy. Na drzwiach wisi jedyny wiarygodny spis. – Czterdziesta szósta – odpowiada. Właśnie wydana to „(Nie)boszczyk mąż”, w której Malwina Wolska planuje zabójstwo swojego znienawidzonego współmałżonka. Za chwilę pisarka wychodzi do rusznikarza, który ma jej wyjaśnić pewne szczegóły techniczne, prawdopodobnie potrzebne do wykończenia
Sztuka pełna kontrowersji
Większość oglądających spektakl „Beczka prochu” określała go jako sensacyjny i zapadający w pamięć – Jak już dopadnę, nie popuszczę – mówi podniecony Simon do Any. – Mogę łyka? – pyta Andrej, który się obudził i obserwuje parę. Simon podaje butelkę: – Golnij sobie. Andrej rozbija butelkę o głowę Simona. Ten zakrwawiony wali się na Anę. – Ciężko mu było przestać! Wątroba mnie boli, jak widzę takiego palanta. Ale nie będzie już więcej
Blask carskiej Rosji
Gwiazdy baletu klasycznego przedstawią m.in. „Bolero” Ravela Zespół Le Ballet Impérial de Russie (Cesarski balet Rosji), który 8.04.br. dwukrotnie wystąpi w warszawskim Teatrze Roma, powstał w 1993 r. po koncercie z okazji 50. rocznicy debiutu Mai Plisieckiej, primabaleriny i choreografa moskiewskiego Teatru Bolszoj. Do udziału w koncercie Gedyminas Taranda, główny solista pierwszej sceny Rosji, zaprosił wówczas 40 najlepszych tancerzy rosyjskich. Po sukcesie koncertu Plisiecka i Taranda stworzyli zespół gwiazd. Podczas corocznych zagranicznych tournée
W bagnie stereotypów
Tylu ludzi uległo manii przekonania o barankowej niewinności narodu polskiego – tego cudu i absolutu dziejów Rozmowa z prof. Marią Janion – Wydała pani bardzo dziwną książkę „Żyjąc tracimy życie. Niepokojące tematy egzystencji”, w której zawarła pani swoje wieloletnie przemyślenia. Dlaczego książka ukazała się właśnie teraz? – Z zamysłem borykałam się od lat. Próbowałam opisać na przykładzie dzieł pisarzy – bohaterów tej książki zmaganie się człowieka z odczuciem własnej egzystencji. Podkreślam,
