Kultura
Musiałem zrobić taki film
Wierzę w ten film jak w żaden inny – powiedział Roman Polański, przystępując do zdjęć „Pianisty” Na pytania dziennikarzy, jakie jest jego marzenie zawodowe, Roman Polański od lat odpowiadał to samo: zrobić film o Holokauście. Po czym dodawał: ale muszę mieć dobry scenariusz. A z tym był kłopot. Reżyser gromadził dokumentację, przeglądał archiwa, czytał stosy scenariuszy, jednak nie mógł trafić na odpowiedni tekst. Za taki uznał dopiero wspomnienia Władysława Szpilmana, polskiego kompozytora żydowskiego pochodzenia.
Szczypanie polityków nie jest przyjemne
Nie robię reklam, których mógłbym się wstydzić. Nie robię niczego anonimowo Rozmowa z Edwardem Lutczynem – Pamięta pan swoje pierwsze honorarium? – Oczywiście, byłem z niego bardzo dumny. Dostałem je w 1971 r. za plakat dla krakowskiego baletu. Część honorarium oddałem mamie na prowadzenie domu. – Ale zadebiutował pan dużo wcześniej, w wieku ośmiu lat, na łamach „Płomyczka”. Kiedy zaczął pan rysować? – Mój dziadek, malarz, uwiecznił mnie na swoich obrazach jako pyzatego trzy-, czterolatka,
Złapałam się na podglądaniu
Szybko zrozumiałam, że protestowanie przeciw programom typu reality show to jałowe działanie Rozmowa z Anną Dymną – Jaki jest pani ulubiony wiersz? – To zależy od nastroju. Od chwili. Od pory dnia i roku. Zawsze byłam bardzo blisko poezji i poezja była bardzo blisko mnie. W krakowskiej telewizji ze Stanisławem Zajączkowskim, Andrzejem Majem i wybitnymi aktorami – moimi wspaniałymi kolegami – przez lata realizowaliśmy bardzo wiele programów z poezją największych poetów. – Czy takie programy
Nie mam czasu na depresje
Nigdy nie chciałem spektakularnie, przedwcześnie odejść jak James Dean czy Zbyszek Cybulski Rozmowa z Danielem Olbrychskim – Jako jeden z pierwszych polskich aktorów zaczął pan grać w filmach kręconych w Europie Zachodniej. Aktor zza żelaznej kurtyny, z kraju realnego socjalizmu nagle znalazł się w zupełnie innych warunkach ekonomicznych i politycznych. – Wiele zawdzięczam Andrzejowi Wajdzie! Kolejne jego filmy były dla mnie przepustką na świat. Już od połowy lat 60. były bardzo
Travolta po polsku
Nie chcę marnować czasu w teatralnym bufecie Rozmowa z Konradem Imielą – absolwent wrocławskiej PWST, aktor Teatru Polskiego we Wrocławiu – zagrał główne role w spektaklach muzycznych „Przygody Tomka Sawyera”, „Krwawe gody” i „Przygody Hucka Finna, czyli o czym dziś napisałby Mark Twain”. Ma też na koncie role filmowe: „Autoportret z kochanką”, „W pustyni i w puszczy”, „Quo vadis” oraz w Teatrze Telewizji: „Historia noża”, „Niech no tylko zakwitną jabłonie”. – W musicalu „Grease” granym w Teatrze Roma odniosłeś
Muzea bez dzieł sztuki
Jeżeli właściciele zabiorą swoje kolekcje, wiele muzeów zostanie zamkniętych – Duża ilość wniosków o zwrot dzieł sztuki wynika z tego, że w ostatnich latach rozwinął się rynek sztuki. Coraz więcej osób wie, że dobra kulturalne mają wymierną wartość pieniężną. Dlatego niemal każdy spadkobierca stara się coś odzyskać – mówi Kazimierz Stachurski, zastępca dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Szacuje się, że skala roszczeń we wszystkich polskich muzeach to około pół
Za wschodnią granicą
„Szerokie tory” to cykl reportaży, które przełamują stereotypy o byłych państwach Związku Radzieckiego Wszechwładna mafia i ogromna bieda – taki stereotyp życia w państwach byłego Związku Radzieckiego najczęściej istnieje w naszych głowach. Łatwo się przekonać, jaki to krzywdzący i nieprawdziwy obraz, i zobaczyć, że np. Ryga bardziej przypomina miasta Europy Zachodniej niż Warszawa. Wystarczy włączyć pierwszy program Telewizji Polskiej i wyśledzić w jego popołudniowej ramówce cykl reportaży pod wspólnym tytułem „Szerokie tory”. Tytuł
Brutalnie wyżywałam się na partnerze
Wierzę w publiczność, bo w końcu to ona decyduje o sukcesie śpiewaka Rozmowa z Moniką Chabros, śpiewaczką operową – W kolekcji recenzji z występów w Wielkiej Brytanii znalazły się słowa pełne entuzjazmu i podziwu. Palace Theatre & Opera House 16 października 2001 r. zapewnia, iż jest pani znakomita jako księżniczka Turandot: -To niezwykle trudna rola, a dynamizm postaci wymaga nie lada umiejętności aktorskich i wokalnych. Niesamowite przedstawienie. Nie wahajcie się wydać pieniędzy na bilet. Philip Radcliffe z „Manchester
Nie mogę zburzyć spokoju telenoweli
„Klan” jest największą niespodzianką zawodową, jaką zgotował mi los Rozmowa z Barbarą Bursztynowicz – Z jakimi uczuciami przyjęła pani propozycję zagrania w telenoweli? – Wcześniej miałam marny okres teatralny i nic nie wskazywało na to, że coś się zmieni. Gdy nagle pojawiła się szansa zagrania w telenoweli, byłam zdumiona i zaskoczona. Długo się wahałam. Mąż pomógł mi w podjęciu decyzji. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że „Klan” jest największą niespodzianką zawodową, jaką zgotował mi los. –
Niebezpieczne związki sztuki z ciałem
Wystawa w poznańskiej galerii Arsenał obnażyła obłudę tzw. moralizatorów Stara, gruba kobieta rozbiera się do naga – powoli, wstydliwie jak u lekarza, chowa brzydkie, grube majtasy gdzieś za krzesłem. Jest niepewna, choć raz po raz spogląda w bok, gdzie pręży się w gimnastycznych przysiadach stary mężczyzna. On z satysfakcją patrzy na swój wyprężony penis – jakby zapomniał, że to atrapa przyczepiona przez artystkę. Oto instalacja Katarzyny Kozyry pt. „Krzesło”. Naruszenie obszaru tabu: seksualność starych.
