Opinie
Kultura śmierci?
Na skroś mitów naszych W niedawnym liście z okazji Dnia Świętej Rodziny biskupi polscy suponują, iż „kulturę śmierci” właściwą jakoby cywilizacji współczesnej odróżniać trzeba od chrześcijańskiej „kultury życia”. Wzywają też chrześcijan, by – wzorem swych przodków z „późnego Cesarstwa Rzymskiego” – przeciwstawili się rzeczonej „kulturze śmierci”. Opozycja ta budzi zdziwienie już na pierwszy rzut oka: wszak właśnie w cywilizacji zachodniej średnia życia znacznie wzrosła, skutkiem zarówno drastycznego spadku śmiertelności niemowląt,
Najważniejszy szpieg
Opublikowana książka Weisera oparta na amerykańskich dokumentach wskazuje właściwe miejsce Ryszarda Kuklińskiego Jeszcze 13 grudnia ubiegłego roku czytałem artykuł prof. Andrzeja Paczkowskiego gromiący gen. Wojciecha Jaruzelskiego za to, że z cynizmu i uległości wobec Moskwy wprowadził stan wojenny. Zdaniem profesora, decyzja z 13 grudnia 1981 r. nie była uzasadniona ani zewnętrzną, ani wewnętrzną sytuacją. Minęły niecałe dwa miesiące i niespodziewanie profesor zrewidował swoje opinie, i zaczął używać innych słów. To nie odkrycie
Między Unią a Stanami
Europa wydaje na działania sprzyjające solidarności społecznej tyle, ile Ameryka na działania służące wojennej agresji – po 500 mld dolarów rocznie Zapytano kiedyś Mahatmę Gandhiego, co sądzi o cywilizacji zachodniej. „To byłby niezły pomysł”, brzmiała odpowiedź. Tragedie XX w. całkowicie uzasadniały osąd Zachodu zawarty w odpowiedzi Gandhiego, który słusznie dawał do zrozumienia, że ojcostwa tych tragedii nie może wyprzeć się cała „cywilizacja” zachodnia – nie tylko Niemcy, lecz również inne potężne narody Europy. Po
USA o muerte!
Od Unii Europejskiej ważniejszy jest alians z NATO, a dokładniej ze Stanami Zjednoczonymi Ten rok rokuje Rokicie wyśmienicie. W Krakowie prymusem nie był, u Nałęcza poszybował jak Ikar. Rywina przyszpilił, Jakubowską obnażył, Michnika rozpieklił. Rzucił gawiedzi szekspirowsko-fidelowskie „Nicea o muerte” i ma premierostwo jak w banku. Lubię takich atamanów. Ministerium spraw zagranicznych obsadzi Wildsteinem, który się zna na wszystkim. Do tego Bronisław, jak sam Geremek. A pewny siebie jak Dmowski. Raz nawet dał głos bezspornie
Jacy jesteśmy?
Wysoko cenię twórczość literacką Andrzeja Stasiuka, a także jego działalność edytorską (Wydawnictwo Czarne) i społeczną: pomoc dla dzieci z terenów postpegeerowskich. Niemniej z bardzo mieszanymi uczuciami, by nie rzec – z przykrością, przeczytałam tekst Andrzeja Stasiuka opublikowany na łamach „Süddeutsche Zeitung”, a przedrukowany przez moje macierzyste „Forum” (nr 2 br.), pt. „Nieco bardziej skomplikowane rozwiązanie”. Jak wiadomo, po utracie niepodległości i przy braku własnego państwa polscy „wieszczowie” sprawowali rząd dusz – z lepszym lub gorszym skutkiem.
Trzynaście złudzeń rządzących
Koledzy i podwładni są bardzo oszczędni w mówieniu, że coś nie tak. Natomiast w pochwałach nie mają żadnych ograniczeń Władzę się wykonuje, jak wykonuje się zawód. Rządzący, jak w innych zawodach, po prostu pracują. Bardzo daleko od prawdy są ci, którzy widzą ich jako „piastujących stanowiska”. Piastowanie zawsze kojarzy się z dopieszczeniem. A raczej nie sposób spotkać polityka, który z takim odczuciem wychodzi np. z konferencji prasowej. Wielu oczywiście zdaje sobie sprawę z trudu rządzenia. Jednak wyobrażenia o jego charakterze są opaczne.
W poszukiwaniu alternatywy dla planu Hausnera
Dyskusja o planie Hausnera zbliżyła się do końca; niestety, dotyczyła ona tylko szczegółów. Nikt nie postawił natomiast pytania, czy istnieje alternatywa wobec tego planu. Istotę planu Hausnera stanowi zamiar ograniczenia wydatków publicznych po to, by rozpocząć proces stopniowego zmniejszania deficytu budżetu państwa; zgodnie z logiką liberalnej doktryny gospodarczej: im mniejszy jest ten deficyt, tym wyższe tempo rozwoju. Innego wyjścia liberałowie nie widzą. Krytycy tego planu wywodzący się z grupy ortodoksyjnych liberałów
Globalny (nie)ład
Bezpieczeństwo i sprawiedliwość – te „towary” należą wciąż do deficytowych Dobiegł końca trzeci rok XXI stulecia. Choć nie da się jednoznacznie ocenić sytuacji na naszej planecie, zamieszkiwanej już przez 6,5 mld ludzi, to z pewnością trudno uznać, by satysfakcjonowała ona większość. Odwieczne pragnienia Europejczyków, Azjatów czy Amerykanów pozostają w istocie niezmienne i dotyczą głównie potrzeby życia w warunkach bezpieczeństwa oraz sprawiedliwości. Tymczasem oba te „towary” należą wciąż do deficytowych. Co do bezpieczeństwa, to od 11 września 2001 r. żyjemy w zupełnie
Kanał Rassija
Rosyjskie telewizyjne opowieści to nie „Klan” czy „Złotopolscy”. Tu się naprawdę dzieje, a temat w dużym stopniu dotyczy samej Moskwy Ostatni okres spędziłam w pobliżu kanapy – miewałam się nie najlepiej; choroba, mało energii; mroczna pogoda odpowiadała mi, choć ludzie zazwyczaj nie lubią tej pory, ale mnie nikłe światło wczesnej zimy dawało poczucie, że przynajmniej między mną a przyrodą nie panuje nieprzekraczalny kontrast. Więc jako osoba o małej ilości energii oglądałam telewizję. Na Discovery Travel jeden z moich ulubionych
Polaków ekstazy i codzienność
Na skroś mitów naszych O polskim papieżu Polacy – wedle niedawnych badań socjograficznych – wygłaszają na raz dwie opinie: że jego wskazania są najlepszym moralnie drogowskazem postępowania w życiu oraz, że – niestety – ogół Polaków jest im w życiu właśnie nieposłuszny. Jak to możliwe, z jednej strony wielbić nauczyciela, a z drugiej ignorować jego słowa? Zaskoczenie znajdujące wyraz w tym pytaniu związane jest z tym, iż zakłada się jako rzecz oczywistą, iż dla czynienia dobra konieczne
