Wpisy od Attaché
Zdrada, zdrada!
To nie jest polityka zagraniczna, to raczej obraz fobii, fantazji i innych miraży. Ale tak właśnie wyglądają działania PiS w sprawach międzynarodowych. Spójrzmy – w obozie partii rządzącej mamy od paru tygodni wielki lament, że Polska została „zdradzona”. I to przez Amerykę, która ustąpiła w sprawie gazociągu Nord Stream 2. Czy to zdrada? I komu Ameryka ustąpiła – Rosji czy może Niemcom? I kto jest tu głównym zwycięzcą, czyli gospodarzem kraniku z gazem? A dlaczego Rosjanie zdecydowali się pchać rurę przez Bałtyk zamiast przez Polskę? Jest
Kto się boi ambasadora?
Do Polski ma przyjechać nowy ambasador USA. Pisaliśmy już o tym, ale parę słów warto dorzucić. Zacznijmy od tego, że tym nowym ambasadorem będzie Mark Brzeziński, syn Zbigniewa Brzezińskiego i ważna postać w obozie Partii Demokratycznej. Od lat. Za prezydentury Billa Clintona Mark Brzeziński zajmował się w Białym Domu koordynacją programów pomocy krajom Europy Środkowo-Wschodniej w umacnianiu demokracji i rządów prawa. Był członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Był też doradcą prezydenta Obamy, specjalizując się
Słuszną linię ma nasza partia!
Czechom będziemy płacić setki milionów złotych za Turów, Amerykanom znacznie więcej za nacjonalizację TVN, Unia – ze względu na orzeczenia trybunału Julii Przyłębskiej – nie wypłaci nam kilkudziesięciu miliardów euro. Ciekawe, czy znajdzie się w centrali i na placówkach choć kilku sprawiedliwych, by rzetelnie ocenić te polityczne decyzje partii rządzącej. Gdy na przełomie 2002 i 2003 r. Polska przystępowała do koalicji antyirackiej pod przywództwem USA, znalazło się na ówczesnych placówkach kilku pracowników, którzy na podstawie rozmów z kolegami z innych placówek NATO
Życiorys znaleziony w Lizbonie
Kilkanaście dni temu sejmowa Komisja Spraw Zagranicznych pozytywnie zaopiniowała troje kandydatów na ambasadorów. O tym, że Krzysztof Szczerski zostanie ambasadorem przy ONZ w Nowym Jorku, poinformowaliśmy trzy miesiące temu i skomentowaliśmy tę informację. W Nowym Jorku jest dwóch zastępców, są dwa wydziały. Ludzie tam zatrudnieni to specjaliści dużej klasy. Nie ma tam bratanków, żon posłów czy innych faworytów władzy. Pracy jest dużo. Teraz będzie jeszcze więcej, bo przyjeżdża ambasador bez doświadczenia w pracy w organizacjach międzynarodowych. Ambasadorem
Książę, hrabia i ławeczka
Nowa ustawa o służbie zagranicznej w znaczący sposób wzmacnia pozycję zastępcy ambasadora wobec jego szefa na placówce. Nie jest to rozwiązanie nowe. Analogiczne od kilkudziesięciu lat jest praktykowane w dyplomacji Niemiec. Podobnie było jeszcze w latach 50. zeszłego wieku w PRL. Cóż, do takich wzorów sięgamy… A ogólnie najwięcej zależy od dobrej współpracy tej dwójki najważniejszych ludzi na placówce. Optymistycznie przypomnijmy dwa takie przykłady. Na pewną placówkę w jednym z królestw w Europie Zachodniej na początku lat 90., w okresie
Oto kadrowy notes Raua
Zabaw dyletantów ciąg dalszy. Jakoś bez echa przeszła informacja, że szefem służby zagranicznej został Arkady Rzegocki, ambasador w Wielkiej Brytanii. Rzegocki to zaciąg jeszcze z czasów Witolda Waszczykowskiego, który wyciągnął go z Klubu Jagiellońskiego. Wcześniej w MSZ w ogóle nie pracował, będzie więc zarządzać strukturą, której ani nie zna, ani nie rozumie. Ale to, zdaje się, w oczach PiS zaleta. Jako ambasador Rzegocki był bardzo gorliwy w okazywaniu sympatii do partii rządzącej, co rychło stało się powodem różnych uszczypliwości. Na przykład
Rotacja Papierza dyplomacji
Lato jest porą wyjazdów i zjazdów z placówek. Okresem w MSZ szczególnie gorącym. Ale w tym roku wygląda to trochę inaczej. Po pierwsze, w ostatnich tygodniach wielu pracownikom przebywającym na placówkach zaproponowano przedłużenie kadencji na piąty, a nawet szósty rok. To novum. Zwykle o przedłużenie trzeba było długo zabiegać, a decyzje rodziły się w bólach i zainteresowanym przekazywano je w ostatniej chwili, co zahaczało o sadyzm. Bo każdy chce jakoś sobie życie planować. A jest to ważne zwłaszcza wtedy, gdy ma się dzieci w wieku szkolnym.
Między cepem a fiołkami
Trudno poważnie myśleć o dyplomacji w kraju, w którym wicemarszałek Sejmu i szef klubu parlamentarnego partii rządzącej, czyli Ryszard Terlecki, pisze takie rzeczy: „Jeżeli Cichanouska chce reklamować antydemokratyczną opozycję w Polsce i występować na mityngu Trzaskowskiego, to niech szuka pomocy w Moskwie, a my popierajmy taką białoruską opozycję, która nie staje po stronie naszych przeciwników”. To jest wyrażona z wdziękiem cepa pisowska myśl polityczna – jeżeli państwo polskie pomaga szefowej białoruskiej opozycji, to ona musi być dyspozycyjna wobec PiS.
Oni się śmieją, a śmiesznie nie jest
Są sprawy, w które trudno uwierzyć. Chociażby taka: Polska za miliard złotych kupiła 24 drony od Turcji. Jak bogaty szejk – zobaczył coś na wystawie, spodobało mu się, to kupił… Od Erdoğana. Dlatego na marginesie warto wspomnieć, że w tym samym czasie, kiedy Duda ściskał się z prezydentem Erdoğanem i wpychał mu polskie pieniądze, Turcy storpedowali wszystkie ostrzejsze akcenty w rezolucji NATO w sprawie uprowadzenia samolotu do Mińska. Warto też wiedzieć, że podczas wizyty Andrzeja Dudy miały zostać
Non-paper
Kilka tygodni temu w tej rubryce zwracaliśmy uwagę, że Polska od ponad roku nie ma ambasadora w Pradze. To niespotykana sytuacja między sąsiadami, państwami zaprzyjaźnionymi, będącymi członkami NATO, UE i Grupy Wyszehradzkiej. Zwykle brak ambasadora przez tak długi czas świadczy o kryzysie w stosunkach dwustronnych. Może też świadczyć o lekceważeniu partnera. W polskim przypadku świadczy raczej o potężnym bałaganie. W efekcie placówką w Pradze kieruje chargé d’affaires, Antoni Wręga. Niedawno było o nim głośno, gdy próbował zatrzymać uchwalenie czeskiej ustawy
