Kultura
Rozliczenia i trupy z szafy
To w Niemczech powstają jedne z najlepszych filmów ostatnich lat Po słabszej dekadzie lat 90. na początku XXI w. kino niemieckie znowu stanęło na nogi, a Niemcy stały się jednym z najważniejszych miejsc na mapie Starego Kontynentu, w których powstają ciekawe produkcje filmowe. To już nie tylko psychologiczno-transcendentalne dzieła zafascynowanego Krzysztofem Kieślowskim Toma Tykwera („Biegnij Lola, biegnij”, „Niebo”, „Trzy”), ale również szerokie spektrum zjawisk społecznych, politycznych i – oczywiście – historycznych, do których niemieckie kino nierzadko odnosi
Czy go jeszcze pamiętasz? – rozmowa z Markiem Gaszyńskim
Odkąd zaprezentował utwory, do których słowa napisali polscy poeci, nikt już chyba nie wątpił, że Niemen jest wielką muzyczną osobowością Marek Gaszyński – były dziennikarz muzyczny Polskiego Radia, autor wielu książek o tematyce nie tylko muzycznej. Znawca historii polskiej muzyki rozrywkowej, napisał teksty do ponad 150 piosenek, w tym śpiewanych przez Czesława Niemena. Obecnie pracuje nad stworzeniem Muzeum Polskiego Jazzu w Warszawie. Dziesięć lat temu opublikował pan wspomnieniową, biograficzną książkę o Czesławie Niemenie,
Dziwny świat Niemena
Dziesięć lat po śmierci artysty jego piosenki w internecie mają dziesiątki milionów odsłon, a jego wielbiciele spotykają się na zlotach w Polsce i za granicą Kiedy 1 stycznia 2014 r. na antenie Programu III Polskiego Radia Piotr Metz ogłosił, że 11. miejsce w dorocznym Topie Wszech Czasów zajął „Dziwny jest ten świat” Czesława Niemena, profil audycji na Facebooku zalała fala komentarzy. „…i oto zstąpił Pan i odnowił oblicze Topu. Dwudziestego Topu. Właśnie śpiewa
Perły i plewy 2013
Spektakularne osiągnięcia i największe buble polskiej kultury Tradycyjnie zwracamy się do osób aktywnych w życiu społecznym i kulturalnym o wytypowanie wydarzeń, dzieł i osób przynoszących w minionym roku polskiej kulturze chlubę, a także o zwrócenie uwagi na artystyczne buble i ewidentne porażki. Zdajemy sobie sprawę, że twórcom nie jest łatwo, bo kultura należy do tych dziedzin, którym najchętniej i najczęściej obcina się dotacje. Z drugiej jednak strony drażnią nas przypadki wspomagania pieniędzmi publicznymi inicjatyw bezwartościowych i miałkich. Kulturze szkodzą
Maliniak za mną krąży – rozmowa z Romanem Kłosowskim
Nadal w tym, co robię, jest Kłosowski, który nie stracił żaru. Ciągle myśli, żeby się nie dać Roman Kłosowski – (ur. w 1929 r.) absolwent warszawskiej PWST. Na deskach teatru zadebiutował w Szczecinie, w spektaklu „Szczęście Frania”. Od 1955 r. grał w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. W filmie debiutował w 1953 r. W latach 1975-1980 kierował Teatrem Powszechnym w Łodzi, a od 1981 r. pracował w stołecznym Teatrze Syrena. Obchodził pan w ubiegłym roku piękny jubileusz – 60-lecia pracy artystycznej. W pańskiej biografii, niejako siłą rzeczy,
Muzyka trwalsza od filmu
Słynne melodie Wojciecha Kilara przyczyniły się do sukcesów polskiego kina Kompozytorzy muzyki klasycznej traktują zwykle swoje prace dla filmu jako coś mniej ważnego, marginalnego i użytkowego. Zresztą zgodnie z popularnym poglądem dobra muzyka filmowa to taka, której widz, przejęty tym, co się dzieje na ekranie, nie słyszy i nie zauważa. Ale nie zawsze tak jest. Niektórzy widzowie kupują płyty ze ścieżkami dźwiękowymi i słuchają ich niezależnie od pierwotnego przeznaczenia. Muzyka filmowa Wojciecha Kilara odbiega od wszystkich stereotypów,
Wóda, seks, historia i władza
2014 może się okazać drugim z rzędu znakomitym rokiem polskiego kina. I znów rozpocznie go film Wojtka Smarzowskiego Mówi, że zabiera się do filmów, gdy coś go boli i uwiera. Niespełna rok temu do kin wchodziła „Drogówka”, w której Wojciech Smarzowski, uchodzący za jednego z kultowych reżyserów, rozprawiał się z siedmioma grzechami głównymi naszego społeczeństwa (m.in. z korupcją, cudzołóstwem i hipokryzją oraz zgnilizną władzy). Tym razem na warsztat wziął jeden, ale jakże powszechny: alkoholizm. – Z powieści Jerzego Pilcha oraz z mojego – sądzę,
Tyran i dozorca – rozmowa z Januszem Gajosem
Wszystkich „cesarzy” trzeba zostawić w garderobie i wrócić do normalnego życia JANUSZ GAJOS Aktor pierwszej ligi, którego nikomu przedstawiać nie trzeba, dziadkom ani wnuczkom, matkom ani córkom. Współpracował z największymi reżyserami, od Axera przez Bajona, Barta, Bugajskiego, Dziewońskiego, Englerta, Hanuszkiewicza, Hasa, Hoffmana, Kieślowskiego, Łapickiego, Łomnickiego, Skolimowskiego, Szulkina do Zanussiego. Na spotkaniu z fanami zapytany, jak mu się udało, grając woźnego Tureckiego w „Gallux Show”, pogryźć ziarna kawy (ktoś ukradł młynek), zażartował: „Jak reżyseruje
Grechuta romantyczny
Marek był chodzącym wdziękiem i wrażliwością. Dyżurny artysta na wszystkich akademiach. Miał ogromne powodzenie W piosenkach Grechuty jest wyczuwalna nie tylko melancholia („ofiarowałem pani pęk czerwonych melancholii”), ale też jakaś logiczna konstrukcja, jak w budowlach, które podziwiał, jeżdżąc z występami po różnych kontynentach. W czasie ostatnich wakacji w liceum, orząc jak rolnik na ugorze, przeorał podręczniki do matematyki. Chciał wszystko zrozumieć, dać sobie radę podczas egzaminów na architekturę. Efekt harówki wprawił w podziw nauczycielkę matematyki.
Podpatrywałem Bergmana – rozmowa z Lechem Majewskim
Budżety moich filmów są dużo niższe od wielu debiutanckich fabuł Lech Majewski – reżyser teatralny i filmowy, poeta i malarz. Jest członkiem Gildii Reżyserów Amerykańskich oraz Europejskiej Akademii Filmowej. Na ten rok przypadają jego 60. urodziny i jednocześnie 35-lecie pracy artystycznej. W tym czasie zrealizował 11 filmów pełnometrażowych. Właśnie ukazało się DVD z wszystkimi nakręconymi przez Majewskiego fabułami. Od pana pierwszej fabuły krótkiej – „Zwiastowania” – do realizowanego obecnie „Psiego pola” minęło już
