Kultura
Czas wie swoje
Wojciech Siemion Zawsze można mówić: kiedyś to było to czy tamto, a dziś już tego nie ma. Tymczasem mamy po prostu do czynienia z nowymi formami istnienia świata – Nie tęskni pan czasami za przeszłością? – Ależ nie. Mam tyle roboty przed sobą, że nie ma mowy o takich tęsknotach. Zajmuję się na przykład moją Unią Petrykowską, a więc dziewięcioma okolicznymi szkołami. Wiem, że dopóki szkoła nie dostanie ode mnie chociaż kilku obrazów, to nie utworzy własnej galerii. Niedawno wzbogaciliśmy szkolne galerie Wysoczyzny
Nasz Paulo
Dr Izabela Migocz,kierownik artystyczny Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” Był dosłownie zachłanny na śpiewanie. Ćwiczył wszystkie najważniejsze partie tenorowe do perfekcji. Mówił, że musi pracować dużo więcej, bo późno zajął się śpiewaniem – Co pani powie na Tony Award, czyli takiego musicalowego Oscara, dla waszego solisty, Paula Szota? – Oczywiście sukces Paula to wielka radość! Żaden nasz wykonawca tak prestiżowej nagrody nie otrzymał. Jest to tym bardziej przyjemne, że akurat obchodzimy 55. rocznicę
Podbić Broadway!
Paulo Szot, pierwszy Polak zdobywca musicalowej nagrody Tony Award Kocham operę i zawsze będę ją śpiewać. Pozostanie ona moim zasadniczym głównym daniem – Zacznijmy od początku. Jak twoi rodzice Zdzisława i Kazimierz trafili do Brazylii? – Po II wojnie światowej wyemigrowali razem ze swoimi rodzicami. Podczas wojny byli w Niemczech. Była możliwość emigrowania do Argentyny. Oni płynęli w kierunku Buenos Aires, ale kiedy statek dotarł do Rio de Janeiro, powiedzieli im, że to Argentyna… Wysiedli i tak już
Arsenał ’88 – 20 lat później
Wystawa Młodej Plastyki Polskiej była artystyczną zapowiedzią nadchodzących zmian Wtedy jeszcze byli prawdziwi ludzie i istotne sprawy. Daszkiewicz: Pięć lat po zakończeniu stanu wojennego… Jampolski: Pół roku przed Okrągłym Stołem… Daszkiewicz: Puste półki i haki w sklepach… Jampolski: Szaro na ulicach, czasem nawet milicyjne pałowanie… Daszkiewicz: Strajki na uczelniach. I naraz… wielka Wystawa Młodej Plastyki Polskiej zorganizowana w 1988 r. w Warszawie, którą w ciągu sześciu
Dawka dobrego czadu
Metal to jest taki stary satyr, który kpi sobie z rzeczywistości Tomasz Titus Pukacki,lider zespołu Acid Drinkers – Dobre mamy czasy dla muzyki heavymetalowej? Nie mam pojęcia. Od dłuższego czasu nie obserwuję przemian ani w polskim show-biznesie, ani na scenie niezależnej. Widzę wprawdzie, że młode zespoły rockowe, z którymi spotykam się przy okazji wspólnych koncertów, grają coraz lepiej, ale nie śledzę tego rynku. Osobiście jednak nadal bardzo dobrze się bawię, grając
Loża ekspertów poleca lektury na wakacje
Prof. Magdalena Środa, filozof, etyk Polecam serdecznie dwie pozycje: 1. aby się pobudzić w czasie wakacyjnego urlopu: Agnieszka Graff, Rykoszetem. Rzecz o płci, seksualności i narodzie, W.A.B. oraz 2. by ostudzić swoje emocje, dowiadując się, jak to niegdyś bywało: Ludwik Stomma, A jeśli było inaczej… Antropologia historii, Sens. Stefan Zgliczyński, publicysta, dyrektor polskiej edycji Le Monde diplomatique Polecam książkę Noama Chomskyego Interwencje, czyli zbiór artykułów z lat 2003-2006.
Smerfy w wieku dojrzałym
Dlaczego smerfy są niebieskie, jakie mają zapatrywania polityczne i czy feministki słusznie oskarżają je o mizoginizm Z Nine Culliford i Hendrikiem Coysmanem rozmawia Agata Grabau Pokolenie lat 80. miało więcej okazji do oglądania zachodnich kreskówek niż jego poprzednicy. Jedną z regularnie nadawanych bajek, gromadzących przed telewizorami tłumy, były „Smerfy”. Przed emisją serialu znali je w Polsce nieliczni, od 1987 r. były rozpoznawane wszędzie, a głos Wiesława Drzewicza kojarzył się wszystkim ze złym Gargamelem. Ale smerfy nie narodziły się
Jak rtęć po parkiecie
Wokół wystawy młodej sztuki „Establishment jako źródło cierpień” Dekada lat 90. we współczesnej sztuce polskiej bezapelacyjnie należała do artystów krytycznych, których prace, z siłą bokserskiego ciosu, rujnowały dobre samopoczucie zatopionego w mirażach społeczeństwa. Na przełomie XX i XXI w. i po roku 2000 zaczęli przychodzić młodzi następcy, artyści urodzeni w latach 70., do których przylgnęło nieprecyzyjne określenie „popbanaliści” (np. sławny już Wilhelm Sasnal) i którzy dziś na scenie sztuki współczesnej nadal są na wznoszącej się fali. Teraz nadeszli
Iskry na wietrze
85. urodziny Wisławy Szymborskiej „W sławie i w tym, jak obchodzą się media z osobami znanymi, najbardziej razi mnie powierzchowność. Chcę być określoną osobą, tymczasem inni chcą ze mnie zrobić osobistość. Nie dam się. Instynkt zawsze podpowiadał mi, że to niebezpieczne. Mickiewicz, odkąd zrobiono z niego osobistość, nie napisał ani jednego wiersza”, mówiła Wisława Szymborska po otrzymaniu przed 12 laty literackiej Nagrody Nobla. I nie dała się. Ta wybitna poetka, mistrzyni syntezy i ciszy – w literaturze
Melodia i feeling
Muzykę powinno się czuć, a u nas nawet jazz jest bardzo poważny, wystudiowany, mroczny Dorota Jarema, wokalistka – Nie ma pani poczucia, że porywa się z motyką na słońce? – Nie, nie mam. Dlaczego pan pyta? – Ponieważ repertuar, jaki pani wykonuje na swojej najnowszej płycie „Soni” – m.in. utwory takich artystów jak Burt Bacharach, Chaka Khan, Barry Manilow czy Dionne Warwick, i to w aranżacjach jazzmana, Krzysztofa Herdzina – może nie trafić w gusta naszej
