2016
Po medale, sławę i… profity
Jakie polscy sportowcy mają szanse i z kim wiążemy największe nadzieje Olimpiada jest wyrazem współżycia narodów, szlachetnego przenikania idei wspólnoty do narodów oddalonych od siebie, albo niechętnych sobie. Tu na stadionie następuje pojednanie. Jan Parandowski, Berlin, 1936 r. Przed nami uczta dla smakoszy sportu najwyższej jakości. Jogos Olímpicos de Verao de 2016 – XXXI Letnie Igrzyska Olimpijskie, od 5 do 21 sierpnia w Rio de Janeiro. Będą to pierwsze w historii igrzyska w Ameryce Południowej i drugie w Ameryce Łacińskiej
Instytut Zaburzonej Pamięci
Kiedyś, w epoce Gierka, opowiadano taki dowcip: Otwierano nowy zakład produkcyjny. Władze chciały się pochwalić, że cenią głównie kompetencje, a nie tylko przynależność partyjną (słynne gierkowskie „partyjni i bezpartyjni”), ogłoszono więc konkurs na stanowisko dyrektora. Przed komisją konkursową stawali kolejni kandydaci. – Ile jest dwa razy dwa? – pytał przewodniczący komisji. – Cztery – odpowiedział zdziwiony pytaniem pierwszy kandydat. – Ile jest dwa razy dwa? – powtórzono pytanie drugiemu.
Stworzył mnie Wajda
Przewrócił do góry nogami mój pomysł na ten zawód, na mnie jako aktorkę Krystyna Janda – aktorka Kim jest Andrzej Wajda dla Krystyny Jandy? – Najważniejsze spotkanie w moim życiu zawodowym i prawie najważniejsze w całym życiu. Moje objawienie. Spotkałam reżysera, bardzo wrażliwego i delikatnego człowieka, kosmos o nazwie Andrzej Wajda. Długo można by mnożyć przymiotniki, dobierać słowa. A tego, kim jest Andrzej Wajda, nie da się opowiedzieć ani wyjaśnić. Więc lepiej przestać mówić
Witkacy w carskiej armii
Dla Stanisława Witkiewicza wybór syna był dramatem Dla Stanisława Witkiewicza, ojca Witkacego, opowiedzenie się syna po stronie carskiej Rosji musiało być osobistym dramatem. Był zdecydowanym zwolennikiem opcji antyrosyjskiej, wspierał akcję patriotyczną w Galicji i przyjaźnił się z Józefem Piłsudskim, którego w listach do syna nazywał ciepło „wujkiem Ziukiem”, a z którym Witkiewiczowie byli spokrewnieni. Joanna Siedlecka w książce „Mahatma Witkac” zdążyła jeszcze spisać opowieści sędziwych już wówczas, a dziś nieżyjących pań z klanu
Hot Sugar i jego zimny świat
Coś te czynności łączy: staranność, pieczołowitość, powolność. Czułość podmiotu dla przedmiotu. Oto na filmie widzimy dziewczynę czyszczącą mikrofon pędzelkiem do makijażu. Bardzo powoli, bardzo delikatnie. Na innym kobieta dmucha w butelkę. Nic więcej się nie dzieje: przez 10 długich minut słyszymy cichy podmuch, oglądamy zbliżenie twarzy. Kolejne wideo: starannie umalowana dziewczyna szepcze, patrzy w oko kamery. Młody mężczyzna czyści szklankę miękką szmatką. Co u licha oglądamy? Szeptane filmiki – w oryginale
Świat jak Ciechocinek
Ciechocinek to nie miejsce. Ciechocinek to stan umysłu Ciechocinek przeżywa się bardzo intensywnie, zwłaszcza że każde przeżycie może się okazać ostatnim. Fora kuracjuszy buzują od opinii. Większość wpisów to skargi na innych balujących staruszków: „Oprócz muzyki ryczeli także goście, mimo średniej wieku 60-70 lat”; „Przez cienkie ściany o trzeciej nad ranem słychać odgłosy libacji alkoholowej z pokoju obok”; „Często jesteśmy w Ciechocinku i zauważyłam mnóstwo romansujących par w bardzo podeszłym wieku. Nie przyjechali na leczenie,
Papież daleko, prezes blisko
Drogi Kościoła polskiego i Franciszkowego się rozchodzą Jarosław Makowski – publicysta, filozof, teolog, redaktor specjalnego wydania „Newsweeka”: „Kto się boi Franciszka”. Autor książki „Wariacje Tischnerowskie” (2012). Obecnie pracuje nad książką poświęconą społecznemu nauczaniu papieża Franciszka. Czy polski Kościół jest kompatybilny z papieżem Franciszkiem? – Nie trzeba być ani specjalnie bystrym, ani zaciekłym detektywem, żeby widzieć, że drogi Kościoła polskiego i Franciszkowego się rozchodzą. W kilku fundamentalnych sprawach. Jakich? –
Wielka gra Erdoğana
W Turcji kończy się era demokracji i kemalizmu Udaremniona próba dokonania wojskowego zamachu stanu w Turcji przyniosła więcej pytań niż odpowiedzi na temat przyszłości tego państwa – rządzonego coraz twardszą ręką przez Recepa Tayyipa Erdoğana. Państwa, które z jednej strony staje się coraz mniej liberalną demokracją, a z drugiej coraz brutalniej rozprawia się z kurdyjską partyzantką, tocząc równocześnie niejasne rozgrywki z tzw. Państwem Islamskim, Zachodem czy Rosją. Niezależnie od tego, kto stoi
Listy od czytelników Nr 30/2016
Potrzeba solidnych fundamentów Z przyjemnością obserwuję, że partia Razem, której przedstawicielka wypowiada się w 28. numerze PRZEGLĄDU („Lewica jako większe dobro”), buduje swój elektorat (a nawet więcej – przyciąga zaangażowanych zwolenników) nie sensacjami medialnymi, lecz pracą u podstaw. To dość żmudny proces, ale nadzieja w tym, że kiedy już uda się stworzyć ugrupowanie mające realny wpływ na procesy polityczne w skali krajowej, solidne podstawy uniemożliwią tak dramatyczny i żenujący rozpad jak w przypadku PO czy też ciągłe skoki
Skąd PiS bierze ambasadorów?
Po dotychczasowych nominacjach ambasadorskich chyba jasny jest już klucz obsadzania placówek. Już wiadomo, jak to działa. A sprawa nie była prosta. PiS nie ma kadr dyplomatycznych i nie było wiadomo, skąd będzie je brać. Rozegrano to więc tak. Na placówki dużego formatu brani są naukowcy, ludzie z tytułami profesorskimi, którzy funkcjonowali na polskiej prawicy. Przeszli przez prawicowe kluby dyskusyjne, udzielali się w prawicowych mediach, byli prelegentami na prawicowych kongresach takich jak Polska Wielki Projekt, byli w Narodowej Radzie Rozwoju
